Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012

ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ...

του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Τα λόγια μας πιάσανε τόπο! Ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης κρύβονται πίσω από τον Σαμαρά και δεν δέχονται να τον πλαισιώσουν προσωπικά, καθώς δοκίμασαν και τρέμουν την οργή του κόσμου. Σαν να του λένε: «Εσύ φιλοδοξείς να γίνεις Πρωθυπουργός. Μείνε λοιπόν μόνος να σηκώσεις τα βάρη της αποστολής που τόσο επιθυμείς να αναλάβεις...»....


Και ο Βενιζέλος ξέρει καλά τι σημαίνει Τρόικα και πόσο εξευτελιστικός είναι ο ρόλος ενός Έλληνα Υπουργού που παρά το αξίωμά του είναι υποχρεωμένος να εκτελεί πιστά τις εντολές ενός υπαλλήλου ξένης Τράπεζας χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Όσο για τον Κουβέλη, του αρέσει ως φαίνεται να παίζει τον Κυβερνητικό Παράγοντα, γνωρίζει όμως πως η θέση του ως πρώην Αριστερού θα τραβήξει πάνω του τους κεραυνούς του Λαού και κυρίως των παλιών του συντρόφων. Κρύβεται λοιπόν και αυτός και μιμείται τον Βενιζέλο στο νέο δόγμα, το «ολίγον έγκυος...».

Έτσι το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ θα είναι και δεν θα είναι στη νέα κυβέρνηση βάζοντας ελάχιστες προσωπικότητες, όπως διαδίδεται, στη θέση των πουργών να φάνε αυτοί τα γιαούρτια και τα αυγά της νέας κοπής ή απλώς δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης.

Ό,τι όμως και να κάνουν, είναι μάταιο. Τους είπαμε καθαρά τι τους περιμένει και είναι φυσικό να έχουν τρομοκρατηθεί.

Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια αυτό που λέγεται ότι είπε ο Καραγκούνης, ότι οι ποδοσφαιριστές έλαβαν το μήνυμα των εκλογών και γι' αυτό θα καθήσουν να χάσουν από τους Γερμανούς. Για ποιο μήνυμα μιλάει; Αν πίστευε σε κόμματα που του έταξαν λαούς με πετραχείλια και το μόνο κακό που θα κάνουν στην Τρόικα είναι να της πετάν τη γνωστή λουκουμόσκονη που ρίχνουν στη Βουλή οι συνήθεις αντιπολιτευόμενοι, τότε είχε δίκιο.

Πρέπει να ξέρουμε όμως ότι υπάρχουν κι άλλοι. Λ.χ. εμείς, που γνωρίσαμε ότι εκλογές σε συνθήκες ξένης κατοχής είναι σκέτη κοροϊδία και εξακολουθούμε τον αγώνα γνωρίζοντας ότι μόνο ο Λαός είναι ικανός να θέσει τέρμα στην εθνική ντροπή που δυστυχώς δεν μας την επιβάλλουν μόνο οι ξένοι αλλά και Έλληνες συνένοχοι, που όσο περνά ο καιρός, τόσο θα τρέμουν πιο πολύ μπροστά στην αυξανόμενη οργή των Ελλήνων.
πηγη
Διαβάστε περισσότερα »

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

Το Βρομόλογο της Ευρώπης


Οι ηγέτες του G20 και κυρίως οι ΗΠΑ πιέζουν φορτικά τους ηγέτες της Ευρώπης και κυρίως την Μέρκελ να ενωθούν για να ξεπεράσουν την κρίση του χρέους της, υιοθετώντας έναν οδικό χάρτη για τη στενότερη ολοκλήρωση να μειώσουν το κόστος δανεισμού και να αποτραπεί η περαιτέρω ζημιά στην παγκόσμια οικονομία.

Με την Ισπανία να ετοιμάζει την επίσημη αίτηση μέσα σε λίγες μέρες για την παροχή έως και 100 δισ. ευρώ για τις υπό χρεοκοπία τράπεζές της, με κόστος δανεισμού να χτυπά νέα ιστορικά ρεκόρ τόσο για την Ισπανία, όσο και για την Ιταλία, στη σύνοδο κορυφής των G20 στο Μεξικό οι ηγέτες δεσμεύτηκαν να λάβουν «όλα τα αναγκαία μέτρα πολιτικής» για την υπεράσπιση της νομισματικής ένωσης και του κοινού νομίσματος.

Οι ΗΠΑ δεσμεύονται να μειώσουν τις δαπάνες, αποφεύγοντας παράλληλα μια «απότομη δημοσιονομική συστολή» το 2013. «Έχουμε ένα βαθύ ενδιαφέρον για να δούμε την Ευρώπη να ευημερεί,» δήλωσε ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα σε δημοσιογράφους σήμερα στο μεξικανικό θέρετρο στην παραλία του Los Cabos στο κλείσιμο της συνόδου κορυφής. «Οι φίλοι μας στην Ευρώπη να κατανοήσουν σαφώς τη σοβαρότητα της κατάστασης και να προχωρήσουν με αυξημένη αίσθηση του επείγοντος».

Τι σημαίνουν όλες αυτές οι δηλώσεις για την κατάσταση της ευρωζώνης και της παγκόσμιας οικονομίας; Απολύτως τίποτε. Οι ηγέτες των G20 αποφάσισαν να συνεχίσουν πιο ενεργητικά στον ίδιο κατήφορο που έχει φουντώσει την κρίση και κινδυνεύει για μια ακόμη φορά να ρίξει στα βράχια ενός κραχ τις χώρες της ευρωζώνης, αλλά και την παγκόσμια οικονομία. Η λογική είναι απλή. Θα κάνουμε ότι θέλουν οι αγορές και οι τραπεζίτες, έστω κι αν χρειαστεί να πεθάνουν λαοί και χώρες. Άλλωστε αυτοί που είναι πρώτοι υποψήφιοι για εξολόθρευση είναι οι χώρες και οι λαοί που βρίσκονται εκτός G20. Αυτός είναι ο βασικός λόγος δημιουργίας αυτής της ομάδας. Για να εξασφαλίσουν την οικονομική και υποδομή μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης ερήμην των λαών. Οι εκτός τειχών είναι απλά υποψήφια θύματα.
Μέσα στους G20 οι αντιθέσεις ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Γερμανία έχουν φτάσει σε σημείο βρασμού. Οι ΗΠΑ μαζί με την Γαλλία και φυσικά τη Βρετανία πιέζουν αφόρητα την Γερμανία όχι μόνο να αποδεχτεί την ενιαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος της ευρωζώνης (κάτι που αποδέχτηκε) υπό την Κομισιόν και την ΕΚΤ, αλλά και την υιοθέτηση νέων ενιαίων χρηματοδοτικών λύσεων, όπως είναι το ευρωομόλογο, που πολύ σωστά ορισμένοι έχουν ονομάσει βρομόλογο.
Ο ενιαίος τραπεζικός τομέας στην ευρωζώνη θα σημάνει την απόσπαση των ιδιωτικών τραπεζών, αλλά και των κεντρικών τραπεζών, από κάθε εθνική εποπτεία και έλεγχο. Τα κράτη και οι λαοί θα καλούνται απλά να πληρώσουν τον λογαριασμό των διασώσεων των τραπεζών που θα αποφασίζουν αυτόματα και ανεξάρτητα από τις κυβερνήσεις και τα εθνικά κοινοβούλια, τα όργανα της ευρωζώνης. Επιπλέον, η διασύνδεση των τραπεζών θα γίνει τέτοια που οι τιτλοποιήσεις και άλλες τέτοιες κερδοσκοπικές πρακτικές δεν θα υπόκεινται πλέον σε κανενός είδους περιορισμό από τις εθνικές αρχές και νομοθεσίες. Με τον τρόπο αυτό η ευρωζώνη από οικονομική και νομισματική ένωση, μετατρέπεται σε τραπεζική ένωση με ότι κάτι τέτοιο συνεπάγεται.
Επίσης, οι ΗΠΑ πιέζουν να υπάρξει πολύ γρήγορα στην ευρωζώνη μια υπερεθνική διακυβέρνηση με ανάλογες αρμοδιότητες και χωρίς τους περιορισμούς των εθνικών κοινοβουλίων. Αυτή η κυβέρνηση θα είναι υπεύθυνη για την άσκηση της δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής σε ολόκληρη την ευρωζώνη με τις κυβερνήσεις των κρατών-μελών σε ρόλο τοπάρχη, σε ρόλο τοπικού εκτελεστικού βραχίονα της κεντρικής υπερεθνικής εξουσίας.
Πρώτο αποφασιστικό βήμα για την δημιουργία αυτής της κυβέρνησης είναι η υιοθέτηση του ευρωομολόγου. Το ευρωομόλογο, για το οποίο πιέζουν και οι αγορές, αποτελεί μια πρόταση του Τζορτζ Σόρος και άλλων κερδοσκόπων ήδη από το 2007. Κι όντως αποτελεί την πιο τρελή φαντασίωση όσων σπεκουλάρουν με κρατικά ομόλογα. Πρόκειται για την υιοθέτηση ενιαίου συστήματος κρατικού δανεισμού από τα υπερκρατικά όργανα της ευρωζώνης με εγγύηση των ισχυρών οικονομιών της. Αυτός είναι κι ο λόγος που αρνείται μέχρι στιγμής μια τέτοια εξέλιξη η Γερμανία. Η Γερμανική κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά ότι το ευρωομόλογο θα σημάνει εκτίναξη του κόστους δανεισμού για την ίδια και σοβαρά δημοσιονομικά προβλήματα.
Ωστόσο, ο δρόμος για το ευρωομόλογο έχει ήδη ανοίξει. Όχι γιατί έχει όλα αυτά τα πλεονεκτήματα που λένε οι οπαδοί του, αλλά γιατί υπό τα υπάρχοντα πλαίσια της ευρωζώνης δεν υπάρχει άλλη λύση. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι η έκδοση ευρωομολόγων θα πυροδοτήσει υποβαθμίσεις τραπεζών, κρατών και οργανισμών στην ευρωζώνη με τα επιτόκια να παίρνουν την ανιούσα. Όμως τι άλλο μπορούν να κάνουν οι αρχές της ευρωζώνης προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις καλπάζουσες δανειακές ανάγκες κρατών και τραπεζών με την ευρωζώνη απείραχτη; Ιδίως τώρα που βρίσκονται στο παρά πέντε η Ισπανία και η Ιταλία.
Είναι σίγουρο ότι προκειμένου να διασωθεί το κοινό νόμισμα και η ευρωζώνη, αργά ή γρήγορα, θα γίνει αναγκαίο το ευρωομόλογο. Εκτός κι αν η Γερμανία αποφασίσει να ακολουθήσει κάποιο plan B, που δεν περιλαμβάνει την ευρωζώνη. Τουλάχιστον με την υπάρχουσα μορφή της.
Αν υιοθετηθεί το ευρωομόλογο τι θα συμβεί; Θα αποσοβηθεί η κρίση δανεισμού και χρέους της ευρωζώνης; Κάθε άλλο. Θα υπάρξει μια μικρή ύφεση στο κόστος δανεισμού, αλλά τα χρέη θα συνεχίσουν να καλπάζουν. Οι δημοσιονομικές πολιτικές θα γίνουν ακόμη πιο ασφυκτικές και περιοριστικές με αποτέλεσμα να επιδεινωθούν οι διαδικασίες ύφεσης μέσα στην ευρωζώνη. Το ευρωομόλογο απλά είναι μια ακόμη απελπισμένη ανάσα για μια ευρωζώνη που πνίγεται από τα ίδια της τα χρέη και την αδυναμία του κοινού νομίσματος να επιβιώσει.
Οι «λύσεις» αυτές έχουν ξαναδοκιμαστεί με καταστροφικά αποτελέσματα. Μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο η κρίση χρέους που είχε πυροδοτήσει για νικητές και ηττημένους ήταν τέτοια που οδήγησε τις περισσότερες χώρες σε μια χρόνια ύφεση. Το 1919 ιδρύεται η Κοινωνία των Εθνών (ΚΤΕ). Το 1920 στις Βρυξέλλες συνέρχεται η πρώτη οικονομική συνδιάσκεψη της ΚΤΕ με συμμετοχή 39 κρατών. Στη συνδιάσκεψη αυτή διαπιστώνεται ότι λόγω της κατάστασης υπερχρέωσης, οι περισσότερες χώρες δυσκολεύονται να έχουν πρόσβαση σε πιστώσεις. «Η Επιτροπή εκτιμά ότι ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για τη χορήγηση των πιστώσεων είναι η απουσία στις δανειζόμενες χώρες επαρκών εγγυήσεων για την τελική αποπληρωμή. Η Επιτροπή ως εκ τούτου μελέτησε με προσοχή, υπό το φως των γενικών εκτιμήσεων που απαριθμούνται παραπάνω, όλες τις προτάσεις που παρουσιάστηκαν με σκοπό τη δημιουργία εγγυήσεων που θα παράσχουν ικανοποιητική ασφάλεια για τους εξαγωγείς.»[1]

Τι έκανε η συγκεκριμένη Επιτροπή για να ξεπεράσει το πρόβλημα των επαρκών εγγυήσεων; Εισηγήθηκε έναν Οργανισμό που υπό την αιγίδα και την εγγύηση της ΚΤΕ θα εξέδιδε ομόλογα δανεισμού για την διευκόλυνση των κρατών που αντιμετώπιζαν δανειακό αδιέξοδο. Επιπλέον «μια επιτροπή χρηματιστών και των επιχειρηματιών θα πρέπει να οριστεί αμέσως από το Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών για τον καθορισμό των αναγκαίων μέτρων ώστε να δοθεί πρακτικό αποτέλεσμα στην παρούσα πρόταση.»[2]

Μ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε η δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ με σκοπό να εξασφαλίσει την επιβολή της πολιτικής που θα εξασφάλιζε την αποπληρωμή των δανείων. Ο δανεισμός με κοινά ομόλογα της ΚΤΕ έγινε το 1923 με την Αυστρία και το εγγυήθηκε η Βρετανία, η Γαλλία, η Τσεχοσλοβακία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Σουηδία, η Δανία και η Ολλανδία. Ένα ακόμη τέτοιο δάνειο πήρε η Ουγγαρία το 1924. Ένα τέτοιο δάνειο εκδόθηκε για την Εσθονία το 1927. Δύο τέτοια δάνεια για την Πόλη του Ντάντσιχ, έκδοσης 1925 και 1927. Δύο δάνεια για την Βουλγαρία, έκδοσης 1926 και 1928. Δύο δάνεια εκδόθηκαν και για την Ελλάδα το 1924 και το 1928. Τα δάνεια αυτά εμφανίστηκαν ως ευνοϊκά, διότι ήταν χαμηλού επιτοκίου σε σύγκριση με την ελεύθερη δανειακή αγορά.

Σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις επιβλήθηκε η ίδια δημοσιονομική και οικονομική συνταγή από την δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ. Δραστικές μειώσεις μισθών, μαζικές απολύσεις από το δημόσιο, περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες μέχρις θανάτου, κοκ. Η δε Ελλάδα βρέθηκε υπό διπλή κηδεμονία: τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο, που είχε επιβληθεί από μεγάλες δυνάμεις και δανειστές ήδη από το 1898 και την δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ.

Τι απέγινε; Αποσοβήθηκε η κρίση δανεισμού και χρέους; Κάθε άλλο. Πρόσθεσε τόσο χρηματιστικό εκρηκτικό υλικό που έκανε το κραχ του 1929-33 όχι μόνο αναπόφευκτο, αλλά απόλυτα καταστροφικό. Τόσο καταστροφικό που μόνη διέξοδος για τις μεγάλες δυνάμεις ήταν ο νέος παγκόσμιος πόλεμος.

Τα δάνεια με κοινά ομόλογα της ΚΤΕ δεν πληρώθηκαν ποτέ. Κι αυτό γιατί οι οφειλέτες για τους οποίους είχαν εκδοθεί χρεοκόπησαν επίσημα το 1932. Οι μόνοι οφειλέτες που δέχτηκαν ως ένα βαθμό να εκπληρώσουν μετά την επίσημη χρεοκοπία τους τα δάνεια αυτά ήταν η Ουγγαρία, η Βουλγαρία και φυσικά η Ελλάδα. Το γεγονός αυτό δεν είναι καθόλου άσχετο με τα ναζιστικά και φασιστικά καθεστώτα που επιβλήθηκαν σ’ αυτές τις χώρες. Κι ενώ η Ουγγαρία με τη Βουλγαρία μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις, η Ελλάδα τις αναγνώρισε για μια ακόμη φορά, έστω κι αν ΚΤΕ δεν υπήρχε πλέον.

Την ίδια πεπατημένη ακολουθεί για μια ακόμη φορά το παγκόσμιο σύστημα. Τα ίδια καταστροφικά εργαλεία επιλέγει. Μόνο που αυτή την φορά έχει αφαιρέσει τους βαθμούς ελευθερίας που υπήρχαν στον μεσοπόλεμο για την διαχείριση των εθνικών οικονομιών. Οι ενιαίες παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου, οι νομισματικές ενώσεις και κυρίως η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση προσθέτει τρομακτικό εκρηκτικό υλικό στην κατάσταση και στενεύει σε βαθμό τραγικό τα όποια περιθώρια διαχείρισης έστω της κρίσης από τα υπερεθνικά επιτελεία.


[1] League of Nations, vol. III (1920), σ. 242.
[2] Στο ίδιο, σ. 243.
Διαβάστε περισσότερα »

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

H κυβέρνηση δύσκολα θα κρατηθεί στη θέση της με συνταγματικά μέσα.

Μια πρώτη ματιά στη σημασία των εκλογικών αποτελεμάτων

Γράφει ο Δ.Καζάκης

Με τα πρώτα κιόλας εκλογικά αποτελέσματα οι εκπρόσωποι του Eurogroup και της Γερμανίας άρχισαν να πιέζουν για γρήγορο...
σχηματισμό κυβέρνησης. Έτσι, οι πρώτες δηλώσεις του Βενιζέλου ότι δήθεν στην κυβέρνηση θα συμμετείχε το κόμμα του μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα συμμετείχε και ο ΣΥΡΙΖΑ, μόνο σαν ανέκδοτο μπορούσαν να εκληφθούν από τα μεγάλα αφεντικά και δεν χρειάστηκε παρά μόνο ένα αυστηρό τηλεφώνημα για να γίνουν οι απαραίτητες διορθωτικές δηλώσεις μία με δύο ώρες αργότερα με βάση τις οποίες το ΠΑΣΟΚ ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις έξωθεν υποδείξεις για πάσει θυσία συγκυβέρνηση.

Οι αγορές ανέκοψαν για λίγο την κατρακύλα τους ώστε να δώσουν την ευκαιρία στους μεγάλους κερδοσκόπους να επανατοποθετηθούν έναντι του ευρώ και της ευρωζώνης, ώστε να συνεχίσουν κατόπιν το γιουρούσι τους αξιοποιώντας την γενίκευση των διαδικασιών χρεοκοπίας του ευρώ. Την ίδια ώρα η διεθνής ληστοσυμμορία που εμφανίζεται με την επωνυμία «Οι χώρες της Ευρωζώνης» προσδοκούν άμεσο σχηματισμό κυβέρνησης στην Ελλάδα «που θα τηρήσει το πρόγραμμα στο οποίο έχει δεσμευτεί η χώρα», αναφέρει το Eurogroup στην ανακοίνωσή του μετά την τηλεδιάσκεψη του το βράδυ της Κυριακής έπειτα από τα πρώτα εκλογικά αποτελέσματα από την Αθήνα.

Όπως αναφέρουν οι υπουργοί Οικονομικών, το Eurogroup περιμένει πως η τρόικα θα...
επιστρέψει στην Αθήνα αμέσως μετά το σχηματισμό κυβέρνησης, ώστε να γίνει ανταλλαγή απόψεων με τη νέα κυβέρνηση για «το δρόμο που θα ακολουθηθεί» και να προετοιμαστεί η πρώτη αξιολόγηση στο πλαίσιο του δεύτερου προγράμματος.


    «Σημειώνουμε τα προκαταρκτικά αποτελέσματα των ελληνικών εκλογών, τα οποία εκτιμάται ότι θα επιτρέψουν το σχηματισμό κυβέρνησης με την στήριξη του εκλογικού σώματος που θα φέρει την Ελλάδα ξανά σε πορεία βιώσιμης ανάπτυξης»

αναφέρει η ανακοίνωση.
 Με άλλα λόγια, τι είχα Παντελάκη μου, τι είχα πάντα.

Από την πλευρά του Βερολίνου, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ανέφερε πως η γερμανική κυβέρνηση ερμηνεύει την έκβαση των εκλογών ως ψήφο υπέρ της μεταρρυθμιστικής πορείας.

     «Ο δρόμος δεν θα είναι ούτε σύντομος ούτε εύκολος, αλλά είναι αναπόφευκτος και ανοίγει στον ελληνικό λαό την προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον»

 σχολίασε σε ανακοίνωσή του το γερμανικό υπουργείο το βράδυ της Κυριακής. Προϋπόθεση, ανέφερε, είναι η επιστροφή της Ελλάδας σε σταθερότητα.
 «Η ευρωζώνη τηρεί τις δεσμεύσεις της απέναντι στην Ελλάδα» ανέφερε ο Β. Σόιμπλε, επισημαίνοντας και από την πλευρά του την ετοιμότητα της τρόικας να επιστρέψει στην Αθήνα μετά το σχηματισμό κυβέρνησης.
Με άλλα λόγια, το πανηγύρι τελείωσε, τα κεφάλια τώρα μέσα.

Είναι προφανές ότι τα εκλογικά αποτελέσματα της 17ης Ιουνίου δίνουν την ευκαιρία να συγκροτηθεί αμιγής μνημονιακή κυβέρνηση για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του ξεπουλήματος της χώρας και του ολοκαυτώματος του λαού της.
Ωστόσο, ο πάλαι ποτέ πανίσχυρος δικομματισμός συγκεντρώνει μόλις το 42% του εκλογικού αποτελέσματος, ενώ οι ψήφοι που συγκέντρωσε αντιστοιχούν μόλις και μετά βίας στο 26% του εκλογικού σώματος.
 Μπορεί αυτό το αποτέλεσμα να τον κρατήσει στην διακυβέρνηση της χώρας;
Και βέβαια όχι.
 Τουλάχιστον όχι για πολύ.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η συγκυβέρνηση Παπαδήμου με την συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία που διέθετε κράτησε μόλις και μετά βίας έξι μήνες.

Ο ανεκδιήγητος Σαμαράς και το ακροδεξιό πια κόμμα του έχει να διαχειριστεί μια οικονομία υπό γενικευμένη κατάρρευση και μια κοινωνία σε πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση. Και μάλιστα υπό καθεστώς χρεοκοπίας της ευρωζώνης.
 Τα πράγματα είναι τόσο οριακά που από την πρώτη κιόλας στιγμή επιτάχυνσης, όπως αποφασίζουν και διατάσσουν τα κέντρα της ευρωζώνης, των μέτρων λιτότητας, δραστικών περιορισμών και ξεπουλήματος, η κυβέρνηση θα βρεθεί μπροστά σ’ ένα τέτοιο κύμα λαϊκής αγανάκτησης και κοινωνικής οργής, που δύσκολα θα κρατηθεί στη θέση της με συνταγματικά μέσα.

Η προώθηση της ίδιας πολιτικής από εδώ και μπρος θα θέτει διαρκώς στην ημερήσια διάταξη για την νέα συγκυβέρνηση: προσφυγή σε εκλογές, ή ανοιχτή δικτατορία.
Το δίλλημα αυτό θα βαραίνει στην πολιτική ζωή του τόπου από την επομένη κιόλας της νέας συνόδου του Eurogroup, που αναμένεται να πάρει τις τελικές αποφάσεις για την μετατροπή της Ελλάδας σε καθαρό «ευρωπαϊκό προτεκτοράτο» με ότι συνεπάγεται για το λαό και την χώρα.

Το τι θα γίνει και το κατά πόσο η γενιά μας θα γνωρίσει καθεστώς ανοιχτής δικτατορίας, πολύ χειρότερο από την χούντα της επταετίας, εξαρτάται αποκλειστικά από τον ίδιο τον λαό.
Και ναι μεν ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος μπορεί να φοβήθηκε από την τρομοκρατική εκστρατεία που εκτυλίχθηκε στην προεκλογική περίοδο και από τους προκλητικούς εκβιασμούς των κλεπτοβαρόνων (robber barons, χαρακτήριζαν οι προοδευτικοί συγγραφείς του 19ο αιώνα στις ΗΠΑ τους μεγιστάνες των αγορών και της πολιτικής) της ευρωζώνης και της παγκόσμιας πολιτικής, αλλά έκαναν ένα θεμελιώδες στρατηγικό ολίσθημα. Συνέδεσαν το ευρώ με την επιτυχία της πολιτικής των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων. Μια επιτυχία που είναι τόσο αδύνατη, όσο το να αλλάξει η τροχιά του ήλιου.

Μόλις ο απλός κόσμος που ξεγελάστηκε και τρομοκρατήθηκε από τους ευρωραγιάδες ανακαλύψει στην πράξη, στην ίδια την ζωή του, ότι δεν μπορεί να γλυτώσει από την ολοκληρωτική καταστροφή που του επιφυλάσσουν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις, αν μαζί τους δεν ξεφορτωθεί και το ευρώ, τότε θα δουν όλοι τους τι θα συμβεί. Μπορεί να ετοιμάζονται να κρατήσουν την Ελλάδα και τους Έλληνες με την βία υπό καθεστώς ευρώ, ή διπλού νομίσματος, αλλά κανένα τάγμα εφόδου, καμία διμοιρία πραιτοριανών και καμιά ταξιαρχία στρατοχωροφυλακής από την Εσπερία δεν πρόκειται να αναχαιτίσει τον ελληνικό λαό.

Τι υποδηλώνουν τα εκλογικά αποτελέσματα για το ευρώ και την ευρωζώνη σε συνθήκες άγριων εκβιασμών άνωθεν και έξωθεν;
 Ότι ο ελληνικός λαός είναι διχασμένος.
 Όσοι περίπου ψήφισαν με κριτήριο τον φόβο ότι θα βγούμε από το ευρώ αν επιβληθούν αντιμνημονιακές πολιτικές, άλλοι τόσοι ψήφισαν εναντίον των μνημονίων αψηφώντας τον εκφοβισμό και την τρομοκρατία. Με άλλα λόγια, ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος που ξεπερνά το 38% είναι διατεθειμένο να ξεφορτωθεί το μνημονιακό καθεστώς ακόμη κι αν αυτό σημαίνει έξοδο από το ευρώ και την ευρωζώνη. Αν σ’ αυτό προστεθεί και το γεγονός ότι σ’ αυτές τις εκλογές είχαμε ιστορικό ρεκόρ αποχής που έφτασε το 37,5% του εκλογικού σώματος, τότε γίνεται φανερό ότι η τακτική εκφοβισμού με το ευρώ δεν ακουμπά την μεγάλη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος.

Με άλλα λόγια, η τελευταία εκλογική αναμέτρηση κατέγραψε μια εν δυνάμει κοινωνική πλειοψηφία που δεν τρομοκρατείται με το ενδεχόμενο της εξόδου από την ευρωζώνη, αν είναι να γλυτώσει εδώ και τώρα από την κόλαση του ευρώ. Κι αυτή η εν δυνάμει πλειοψηφία είναι σίγουρο ότι θα αυξάνεται με την επιβολή των μνημονιακών πολιτικών και του ξεπουλήματος της χώρας που απαιτούν οι δανειστές.
 Το μόνο ερώτημα είναι ποιος θα είναι εκείνος που θα εκφράσει στο αμέσως επόμενο διάστημα αυτή την εν δυνάμει πλειοψηφία;

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ικανός να εκφράσει αυτή τη δυναμική;
Αν κρίνουμε επιδερμικά τα εκλογικά αποτελέσματα, χωρίς να υπολογίσουμε την συγκυρία, τότε θα έπρεπε να μιλήσουμε για την πραγματικά εντυπωσιακή άνοδο των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ. Όποιος, όμως, νομίζει ότι αυτά τα εκλογικά ποσοστά «ανήκουν» στο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή έχουν δεθεί με το συγκεκριμένο κόμμα, τότε θα κάνει ένα μεγάλο και τραγικό λάθος.
 Η εντυπωσιακή άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε για έναν βασικό λόγο: γιατί ένα μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος τον θεώρησε ως την πιο εύκολη εκλογική επιλογή που θα μπορούσε να του εξασφαλίσει μια έστω στοιχειώδη ανακούφιση από τα απανωτά κατάγματα στη ζωή και στη δουλειά του που του επιφέρουν οι μνημονιακές πολιτικές. Τον ψήφισε για να βγει στην κυβέρνηση και να τον σώσει από τα χειρότερα του μνημονίου. Δεν τον ψήφισε για να γίνει κοινοβουλευτική αντιπολίτευση. Από την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν του είναι ωφέλιμος ως κυβέρνηση, τότε γιατί να του είναι ωφέλιμος ως αντιπολίτευση; Ή μήπως νομίζει κανείς ότι ο κόσμος που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ο κόσμος που δεν ψήφισε, αλλά βρίσκεται σε τροχιά αντιπαράθεσης με τις κυρίαρχες επιλογές, θα περιμένει πότε και όποτε γίνουν ξανά εκλογές για να τον ξαναψηφίσει;

Τα αποτελέσματα του ΣΥΡΙΖΑ είναι μεν η χαρά του κομματικού γραφειοκράτη, αλλά ταυτόχρονα και η μεγάλη απογοήτευση του ψηφοφόρου. Η χαρά του κομματικού γραφειοκράτη γιατί ο κομματικός μηχανισμός εξασφάλισε μεγαλύτερη κρατική επιχορήγηση, θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης με ότι αυτό συνεπάγεται για τα δούναι-λαβείν με τους έξω και κυρίως για τις χρηματοδοτήσεις εξ ΕΕ. Η απογοήτευση του ψηφοφόρου γιατί δεν μπόρεσε να εισπράξει ούτε καν μια προσωρινή ανακούφιση από τα χαράτσια και τις αρπακτές του μνημονίου. Η ελπίδα του αποδείχθηκε χωρίς αντίκρισμα.

Γιατί όμως δεν πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ να βγει κυβέρνηση; 
Μήπως φταίνε οι εκλογείς που δεν τον ψήφησαν;
 Και βέβαια όχι.
Μην ξεχνάμε ότι υπήρξε ένα 37,5% αποχή εκ του οποίου οι μισοί και πάνω είχαν ψηφίσει στις εκλογές του Μαΐου, αλλά τώρα δεν τους γέμισε ελπίδα ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε όμως τους τρομοκράτησε και η κυρίαρχη προπαγάνδα.
 Γιατί;
 Τι έγινε;
Ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε γιατί ήθελε να αποτύχει.
Στόχος της ηγεσίας του εξαρχής ήταν η αξιωματική αντιπολίτευση και όχι η κυβέρνηση. Γι’ αυτό και δεν απαντούσε στα δύσκολα. Ούτε έπαιρνε θέση για το χρέος, την δημοσιονομική στενότητα, την κρίση ρευστότητας, κοκ, που απαιτούσαν πρόγραμμα μέτρων άμεσης απόδοσης, μέσα στους επόμενους 2-3 μήνες. Εξέδωσε ένα πρόγραμμα, το οποίο ήταν εξαρχής σχεδιασμένο με όρους αντιπολίτευσης και όχι με κριτήριο την κατάκτηση της διακυβέρνησης με σκοπό να αντιμετωπιστεί η καταστροφή από την πρώτη κιόλας ημέρα. Η εκνευριστική αυτή τακτική επέτρεπε να κολλά στον τοίχο τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κάθε δευτεροκλασάτος μνημονιακός πολιτικάντης ρωτώντας το γνωστό, «τι θα κάνετε τώρα που δεν έχει λεφτά το ταμείο.»

Το ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήθελε την διακυβέρνηση της χώρας φαίνεται και από το γεγονός ότι αρνιόταν πεισματικά να ανοίξει μέτωπο με τους ευρωκράτες και την ΕΕ. Κι όχι μόνο αυτό. Όσο οι κλεπτοβαρόνοι του ευρώ πίεζαν εκβιαστικά, τόσο υποχωρούσε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Κανένας ανοιχτός εκβιασμός από την ευρωζώνη και τις ΗΠΑ δεν απαντήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό επέτρεψε να λειτουργήσει ο εκβιασμός της κοινής γνώμης στην Ελλάδα χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο.
Ο ψηφοφόρος κλήθηκε να επιλέξει τι φοβάται περισσότερο: τα ήξεις-αφίξεις του Τσίπρα και των δικών του, ή τον Σαμαρά και την ευρωζώνη.
 Πολλοί που δεν γούσταραν ούτε το ένα, ούτε το άλλο, επέλεξαν να πάνε για μπάνιο την ημέρα των εκλογών, παρά να τους κοροϊδεύουν έτσι οι κομματικοί δελφίνοι της εξουσίας.
Κι αυτοί ήταν τελικά που έκριναν το εκλογικό αποτέλεσμα σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Επιπλέον, φάνηκε κι ο αληθινός λόγος που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πλάσαρε το γνωστό παραμύθι ότι δήθεν διέθετε σχέδιο Β, σε περίπτωση που οι ευρωκράτες δεν ενέδιδαν στις αντιμνημονιακές απαιτήσεις της νέας κυβέρνησης.
 Η αλήθεια ήταν ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ούτε σχέδιο Β διέθετε, ούτε καν σχέδιο Α..
Ο στόχος της ήταν εξαρχής να ξεγελάσει όσους περισσότερους ψηφοφόρους μπορούσε για να βγει αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά όχι να πάρει την κυβέρνηση.
 Κι έτσι τους πουλούσε την προσδοκία ότι δήθεν ήταν διατεθειμένη να προχωρήσει ως το τέλος την σύγκρουσή της με την ευρωζώνη, αν αυτή δεν αποδεχόταν την ακύρωση του μνημονίου.

Τέλος, αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ήθελε πραγματικά να υπάρξει μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση θα φρόντιζε από την αρχή να υπάρξει η πιο πλατιά παλλαϊκή συσπείρωση. Ένα αληθινά παλλαϊκό μέτωπο, όπως της το είχε προτείνει ο Μ. Θεοδωράκης, όταν τον λιβάνιζε ο Τσίπρας με τον Γλέζο για να του αποσπάσουν δηλώσεις υποστήριξης. Όχι μόνο δεν θέλησαν να προχωρήσει μια τέτοια παλλαϊκή συσπείρωση, αλλά φρόντισαν να δώσουν την εκλογική μάχη επενδύοντας στο σχήμα δεξιά-αριστερά που διευκόλυνε τα μέγιστα τον Α. Σαμαρά να επικαλεστεί τα δεξιά ένστικτα της εκλογικής του επιρροής και να την τσιμεντάρει στην βάση υστερικών κραυγών με εμφυλιοπολεμικό απόηχο. Όσο περισσότερο ο κομματικός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ έδινε την εκλογική μάχη με το σύνθημα «ήρθε η ώρα της αριστεράς», τόσο περισσότερο αποξένωνε τμήματα του πιο συντηρητικού εκλογικού σώματος, αλλά και τμήματα αριστερών ψηφοφόρων που δικαίως θεωρούσαν το ΣΥΡΙΖΑ τόσο αριστερό, όσο και το αριστερό πόδι του Πάπα.

Η προσπάθεια της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εξαρχής να εξασφαλίσει την μονοκρατορία της σκληρής δεξιάς του πτέρυγας. Αυτή επέβαλλε τους ρυθμούς, τα προτάγματα και τους όρους της εκλογικής τακτικής και με το εκλογικό αποτέλεσμα ελπίζει να παγιώσει την παντοκρατορία της μέσα από τον κομματικό μηχανισμό. Αν οι Δραγασάκηδες και οι Παπαδημούληδες είχαν ως πρώτο στόχο να λυτρώσουν τον λαό από τα μνημόνια και τις δυνάμεις που τα εκφράζουν, τι θα έλεγαν το βράδυ των αποτελεσμάτων; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε ένα καλό ποσοστό, αλλά αυτό που απαιτούν οι καταστάσεις είναι ένα ευρύ μέτωπο δυνάμεων που θα διεκδικήσει εδώ και τώρα εξουσία. Σε συνθήκες όπου παίζεται η τύχη του λαού και της χώρας, ισχύει αυτό που έλεγε ο μεγάλος Ρώσος επαναστάτης του 19ου αιώνα, Χέρτσεν, «κέρδισαν, ας τους δηλητηριάσουμε την νίκη τους με την προφητεία μας, κερδίσατε μόνο και μόνο για να προετοιμάσετε τη δική μας νίκη!» Τι έλεγαν οι Δραγασάκηδες και οι Παπαδημούληδες το βράδυ της Κυριακής; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι από εδώ και μπρος μια υπεύθυνη αντιπολίτευση και ένα «φόρουμ της αριστεράς». Γι’ αυτό σας ψήφισαν κύριοι; Για να το παίζεται νομοταγής αριστερή αντιπολίτευση;

Δυστυχώς, από τα πράγματα αποδεικνύεται ότι ο στόχος της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν η ανατροπή του μνημονίου, αλλά ο εγκλωβισμός του αντιμνημονιακού ψηφοφόρου.
 Για να περάσει η πολιτική μνημονίου χρειάζονται δυο πράγματα:
Αφενός, τήρηση των «διεθνών δεσμεύσεων» της χώρας που την μετατρέπουν εξ αντικειμένου σε «ευρωπαϊκό προτεκτοράτο» και, αφετέρου, ανυπαρξία ουσιαστικής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης. Με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ σε αξιωματική αντιπολίτευση, οι δυνάμεις της προδοσίας και του ξεπουλήματος, βρήκαν το κατάλληλο αποκούμπι τους. Βρήκαν εκείνη την δύναμη που μπορεί να τους εξασφαλίσει τα μετόπισθεν, ασκώντας αντιπολίτευση ενάντιά τους, αλλά χωρίς να αμφισβητεί τα καίρια, τις βασικές επιλογές και δεσμεύσεις της χώρας. Να ποια είναι η πρέπουσα αποστολή για όσους καταδικάζουν μεν το μνημόνιο, αλλά αρνούνται να τα βάλουν με τους δανειστές, το ευρώ και τους ευρωκράτες.

Για να επιτελέσει αυτόν τον ρόλο ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή για να λειτουργήσει ως μια νέα παραλλαγή του δικομματισμού με δυνάμεις εντός-εκτός και επί τα αυτά, έπρεπε η σκληρή δεξιά πτέρυγα του εν λόγω κόμματος να πάρει τα ινία.
Αυτό το κατόρθωσε, όπως είπαμε, από την προεκλογική περίοδο αναγκάζοντας τις αριστερές φωνές εντός του σχηματισμού είτε να το βουλώσουν, είτε να κάνουν απίθανες κολοτούμπες. Από την άλλη ενισχύθηκε και με το ορφανό ΠΑΣΟΚ του κρατικού κορβανά και των μηχανισμών εξουσίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε ιδιαίτερη πρεμούρα για να την προσεγγίσουν πρώην και νυν στελέχη του ΠΑΣΟΚ, γνωστά για την δράση και την εξάρτησή τους από ντόπια και ξένα κέντρα αποφάσεων, αλλά κώφευσε επίμονα σε κάθε άλλη αυθεντικά δημοκρατική, πατριωτική και αριστερή φωνή.

Τώρα η σκληρή δεξιά του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι έδεσε τον γάιδαρό της, επειδή νομίζει ότι ο κόσμος θα περιμένει πότε θα γίνουν εκλογές για να πάρει το κόμμα της  40% και έτσι να τον αποκοιμίζει όσο χρειάζεται για να περνάνε οι πολιτικές χρεοκοπίας του ευρώ. Όμως, οι καταστάσεις είναι τόσο οριακές, η ανάγκη του κόσμου για λύσεις εδώ και τώρα είναι τόσο επιτακτική, που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα μάθει πόσο γρήγορα μπορεί να ξεφουσκώσει ένα εκλογικό ποσοστό. Πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο φουσκώνει.
  Ο μέσος ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι οπαδός της ευρωμασονικής ιδεολογίας των κκ. Δραγασάκη, Σταθάκη, Παπαδημούλη και λοιπών τοιούτων, αλλά ανήκει σε μια κατηγορία της κοινωνίας που όλο και περισσότερο ξεπερνά τις αναστολές και τις φοβίες της για το ευρώ και είναι έτοιμη ακόμη και για την μεγαλύτερη «ανευθυνότητα». Πολύ σύντομα οι ίδιες οι καταστάσεις και η χρεοκοπία του ευρώ, θα φέρουν την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αντιμέτωπη με την εκλογική της βάση. Με μια εκλογική βάση που δεν την συνδέει απολύτως τίποτε, ιδεολογικά και πολιτικά. Και τότε ή ο ΣΥΡΙΖΑ θα μετασχηματιστεί ως πολιτική δύναμη, ή ο κόσμος θα τον απαξιώσει μέχρι να πεις κίμυνο.

Τέλος, το εκλογικό αποτέλεσμα τιμώρησε σε βαθμό κακουργήματος όσους πίστευαν ότι η δική τους ιδεολογική και πολιτική «καθαρότητα» αποτελεί την απάντηση στα προβλήματα του κόσμου.
 Το ΚΚΕ έχασε την μισή εκλογική του δύναμη και κυριολεκτικά πάτωσε. Το κόμμα αυτό πληρώνει αφενός την πολιτική και ιδεολογία της ηγεσίας του, αλλά και την αδυναμία των μελών του να κατανοήσουν την περίοδο και τα καθήκοντά τους. Όποιος νομίζει ότι ο κόσμος που έφυγε από το ΚΚΕ θα γυρίσει πίσω σ’ αυτό, αυταπατάται. Έσπασε τα δεσμά μιας απίστευτης ιδεολογικής και πολιτικής μιζέριας, μιας διατεταγμένης ηττοπάθειας που έχει αναχθεί σε κορυφαίο δόγμα της ηγεσία του. Τι μας είπε η κ. Παπαρήγα για το εκλογικό αποτέλεσμα; Ότι φταίει ο κόσμος που δεν την ψήφισε. Φρόντισε μάλιστα να χαρίσει όσους ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στο μνημονιακό στρατόπεδο και να προδικάσει ότι η μάχη χάθηκε επειδή η ίδια και το κόμμα της καταποντίστηκαν. Ούτε ίχνος αυτοκριτικής, ούτε ίχνος αίσθησης της πραγματικότητας. Τι να πει κανείς. Ότι σπέρνεις, αυτό θερίζεις. Όλα τα άλλα είναι απλά δικαιολογίες.

Με τον ΑΝΤΡΑΣΥΑ δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε. Το δυστύχημα είναι ότι μέσα στο ΚΚΕ κυρίως και εν μέρει στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ χαραμίζονται αγωνιστές που θα μπορούσαν να προσφέρουν πολλά στο λαϊκό κίνημα αυτήν την εποχή. Αρκεί να λυτρωθούν από το αλάθητο του Πάπα που ισχύει σ' αυτούς τους χώρους και να προσεγγίσουν την επιστήμη των κοινωνικών αγώνων μέσα από την συναναστροφή τους με τον απλό κόσμο και όχι μέσα από παρωχημένα εγχειρίδια "επαναστατικής θεωρίας" της κακιάς συμφοράς.
Διαβάστε περισσότερα »

Ουφ, σωθήκαμε! Του Κώστα Βαξεβάνη

Υπήρχαν χιλιάδες Έλληνες που πριν από τις εκλογές πίστευαν πως η Ελλάδα καταστρέφεται. Υπάρχει κάποιος τώρα που πιστεύει πως σώθηκε; Πως όλο αυτό το σύστημα των πολιτικών που διαβουλεύεται για να κυβερνήσει το κάνει για τη σωτηρία; Όταν κάποιος βλέπει στον ύπνο του ότι πέφτει στο κενό, ο τρόμος του...
είναι πραγματικός. Δεν έχει σημασία το ότι αυτό που ζει είναι ένας εφιάλτης.

Την αξιολόγηση μπορεί να την κάνει όταν ξυπνήσει. Μεγάλο κομμάτι τουεκλογικού σώματος έζησε τον τρόμο ενός εφιάλτη. Της Ελλάδας και του ίδιου, φυσικά, που πέφτει στο κενό.

Με βάση αυτό το κακό όνειρο η Ελλάδα οδηγήθηκε στις κάλπες. Είναι η πρώτη φορά μετά τη δεκαετία του ’60 που η Ελλάδα οδηγήθηκε στις κάλπες όχι με το ζητούμενο κάποιου προσωπικού βολέματος αλλά με αυτό της ίδιας της επιβίωσης. Τη δεκαετία του ’60 το δίλημμα της επιβίωσης ήταν και πάλι έναντι της «Αριστεράς και των συνοδοιπόρων της» που θα οδηγούσαν την Ελλάδα στην πλήρη κομμουνιστοποίηση. Οι κομμουνιστές, σε περίπτωση επικράτησης, θα μας έπαιρναν τα χωράφια, ακόμη και τις γυναίκες.

Στην πρόσφατη, βέβαια, αναμέτρηση, κανένας δεν απειλούσε πως θα μας πάρουν τις γυναίκες, αλλά θα έπρεπε να ζήσουν όλοι την απαξίωση της δραχμής. Αντί της κομμουνιστοποίησης, η δραχμοποίηση. Με βάση αυτό και άλλα διλήμματα, καθόλου ασυνήθιστα στο παιχνίδι της πολιτικής, η χώρα υποτίθεται πως έσωσε το ευρώ και την ευρωπαϊκή της προοπτική.

Παρά την απουσία της Φώφης Γεννηματά, του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, του Δημήτρη Ρέππα και άλλων πολλών, η χώρα θα καταφέρει να σωθεί. Το πλατύ χαμόγελο σύγχυσης της Ντόρας Μπακογιάννη θα ξαναλάμψει στην ελληνική Βουλή, ο Ευάγγελος Βενιζέλος θα προσφέρει τη ρητορεία του στα νέα μέτρα, ο Σαμαράς θα περιγράψει την αναγκαιότητά τους και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης θα περιγράψει ένα νέο πλαίσιο, προφανώς μετά από διάβασμα. Σωθήκαμε, λοιπόν. Μπορούμε να πάμε για μπάνιο.

Τώρα που σώσαμε το ευρώ πρέπει και να το βρούμε για να πληρώσουμε τους φόρους. Τώρα που έληξε η περίοδος της τρομοκρατίας και η χρησιμότητά της ως πολιτικού εργαλείου, αρχίζει η περίοδος της αντίστροφης τρομοκρατίας. Αυτή που θα ζήσει ο κόσμος. Πού θα βρεθεί το ευρώ, λοιπόν, αγαπητοί αρθρογράφοι, σε μια πολιτική που έχει αυτοπροσδιοριστεί ως τηρητής των υπογραφών της με τους Ευρωπαίους για ένα χρέος που δεν αποπληρώνεται και μια λιτότητα που δεν τελειώνει;

Πετυχημένα όλα εκείνα τα λεκτικά σχήματα και τα λογοτεχνικά τέρατα για τη δραχμή που θύμιζε Κατοχή και την ηλεκτρική κουζίνα που θα γινόταν καμινέτο ασετυλίνης, αν δεν έβγαιναν οι «ευρωπαϊστές». Οι τόσο ευρωπαϊστές που μοιράζουν όπως πάντα υπουργεία και περιοχές επιρροής συμφερόντων.

Σε λίγες μέρες, όταν θα χαμογελάσουν και στις τελευταίες φωτογραφίες ορκωμοσίας, θα στείλουν τα μπιλιέτα με τα χρέη. Μέτρα 11,5 δισ. ευρώ. Ούτε μια φράση για την πραγματική ανάπτυξη. Μόνο για το ΕΣΠΑ που βαφτίζουν «ανάπτυξη» για να το ξεκοκαλίσουν με άνεση και ασφάλεια. Πού θα βρεθούν, λοιπόν, τα ευρώ, που ευτυχώς δεν έγιναν δραχμές; Σε αυτήν τη φάση δεν θα υπάρξει καν η δημοσιοποίηση των παλιών σκανδάλων, όπως συνέβαινε πάντα με την εναλλαγή των κυβερνήσεων. Όλα θα εξελιχθούν ομαλά. Στον Σαμαρά θ’ ανήκει η εξουσία, ο Βενιζέλος θα την νταντεύει ελπίζοντας πως αφού επιβιώσει, θα καταφέρει να τη βιάσει, και ο Κουβέλης θα της κρατά ρομαντικά το χέρι, δηλώνοντας συνεχώς έναν πλατωνικό και καθόλου αμαρτωλό έρωτα.

Έγραψα πριν από μέρες, κι έγινε αντικείμενο κριτικής, πως η κυβέρνηση θα έχει μια ισχυρή πολιτική νομιμοποίηση, αλλά θ' ακροβατεί πάνω στην κοινωνική. Όχι γιατί οι εκλογές δεν ήταν δημοκρατικές αλλά γιατί είναι δεδομένο πως η κυβερνητική πλειοψηφία σχηματίστηκε και πάνω στον φόβο για την έξοδο από το ευρώ και την ευρωζώνη. Από ψήφους που προέρχονται από ανθρώπους που δεν θέλουν το Μνημόνιο. Εν ολίγοις, μια μνημονιακή κυβέρνηση καλείται να κυβερνήσει μια αντιμνημονιακή χώρα. Όταν, λοιπόν, τώρα που τέλειωσε η τηλεπώληση του προϊόντος, έρθει και ο λογαριασμός, τα πράγματα θα είναι δύσκολα. Ναι, δεν θα υπάρχουν δραχμές, αλλά θα πρέπει να πληρώσουμε σε ευρώ. Και τότε;
Διαβάστε περισσότερα »

Δήλωση Μίκη Θεοδωράκη για τις εκλογές:


Η  ΕΛΛΑΔΑ  ΕΧΕΙ  ΟΔΗΓΗΘΕΙ  ΣΕ  ΑΔΙΕΞΟΔΟ!

Ο Ελληνικός λαός έχει προ πολλού εισέλθει σε ένα στάδιο ασφυξίας, που γιγαντώθηκε μετά το πέρας των εκλογών και που κάθε μέρα θα αυξάνει σε σημείο όπου οι αντιδράσεις του θα γίνονται δραματικές και ανεξέλεγκτες. Οι τρεις χιλιάδες αυτοκτονίες-διαμαρτυρίες θα υπερδιπλασιαστούν και σύντομα θα έλθει η ώρα που θα σκοτώνει ο ένας τον άλλο…

Η βασική αιτία γι’ αυτήν την τραγική εξέλιξη οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει αντιστοιχία ανάμεσα στις επιθυμίες και τη θέληση του ελληνικού λαού αφ’ ενός και τους κομματικούς του εκπροσώπους αφ’ ετέρου.  Αυτή η αναντιστοιχία οφείλεται σε πολλούς λόγους.

Ένας βασικός λόγος είναι ο παραμορφωτικός εκλογικός νόμος που προσφέρει την κυβερνητική εξουσία σε κόμματα μειοψηφίας καταδικασμένα από την ψήφο του λαού.

Άλλος επίσης βασικός λόγος είναι το ότι ο κοινωνικός προοδευτικός χώρος έχει εξουδετερωθεί λόγω του αλληλοσπαραγμού των ηγεσιών των κομμάτων της Αριστεράς.

Και βεβαίως η αδυναμία δημιουργίας ενιαίου αντιμνημονιακού μετώπου που να αντιστοιχεί και να εκφράζει την καθαρή εντολή του λαού για την απαλλαγή της χώρας από τα δεσμά των Μνημονίων, της Τρόικα, του ΔΝΤ και της Ευρώπης των Τραπεζών.

Με άλλα λόγια την εντολή του λαού για την ανάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας, την εγκατάλειψη της πολιτικής της λιτότητας, Την απόσβεση των όρων που παραχωρούν στους δανειστές τη...
δήμευση του δημόσιου πλούτου, Την απαλλαγή από την απαγόρευση να συναλλασσόμεθα ελεύθερα με όλες τις χώρες του κόσμου, Τέλος τη διαχείριση του δημόσιου χρέους στα πλαίσια του διεθνούς, του ευρωπαϊκού και του ελληνικού δικαίου.

Σε γενικές γραμμές απέδειξε ότι επιθυμεί να απαλλαγεί οριστικά από τις παραπάνω δεσμεύσεις και άλλες πολλές προσβλητικές και επαχθείς.

 Εν τούτοις όπως είπα, το υπάρχον πολιτικό Σύστημα θα αλλοιώσει για άλλη μια φορά τη θέληση του Λαού. Η Κυβέρνηση που θα προκύψει με τις ευλογίες των ξένων τοποτηρητών, θα είναι συνέχεια των δύο προηγουμένων, που μας οδήγησαν στο χείλος της καταστροφής. Μ’ αυτόν τον τρόπο οι ξένοι και οι Έλληνες υποστηρικτές τους σπέρνουν ανέμους που θα γεννήσουν θύελλες. Γι’ αυτό ας είναι βέβαιοι. Ο ρόλος τον ξένων (Κυβερνήσεις, Τράπεζες, Τύπος) υπήρξε ολέθριος. Πλήγωσε βαθειά την εθνική μας συνείδηση, την τιμή, την περηφάνεια και το φιλότιμο ενός λαού που στην ιστορική του διαδρομή ακόμα και πρόσφατα απέδειξε ότι όταν οδηγηθεί πέρα από τα όριά του προτιμά να γίνει ολοκαύτωμα καίγοντας μαζί με τον εαυτό του και τους εχθρούς του.

Επειδή κανείς Έλληνας δεν θα ήθελε να συμβεί κάτι τέτοιο, οφείλουμε να βρούμε μόνοι μας εμείς οι ανεξάρτητοι πολίτες τις λύσεις που θα μας βοηθήσουν να βγούμε από το ασφυκτικό αδιέξοδο.

Για άλλη μια φορά θα επαναλάβω ότι οι Έλληνες οφείλουν να ανακαλύψουν τρόπους οργάνωσης και εκπροσώπησης που να βασίζονται ολοσχερώς πάνω στη θέλησή τους. Να αναδείξουν νέους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς εκπροσώπους που να τους εκφράζουν και να τους αντιπροσωπεύουν ολοκληρωτικά. Πολλές από τις κομματικές τους επιλογές στις τελευταίες εκλογές δείχνουν σημάδια ανεξέλεγκτης σύγχυσης και οργής. Γι’ αυτό θα πρέπει να βοηθήσουμε τον Λαό να ξαναβρεί την ψυχραιμία και την καθαρή σκέψη που θα τον καταστήσουν δύναμη ιστορική. Οφείλουμε να τον πείσουμε πως οι δικές μας προτάσεις του προσφέρουν τις λύσεις που επιθυμεί.

Είπαμε λοιπόν ότι η πρώτη λύση είναι να γυρίσει την πλάτη σε ένα φαύλο και τυφλό πολιτικό-κομματικό σύστημα που τον οδηγεί εδώ και δεκαετίες από το κακό στο χειρότερο.

Η επόμενη πρότασή μας είναι να υιοθετήσει μια νέα αντίληψη για τη θέση της χώρας στον σύγχρονο κόσμο, ιδιαίτερα τώρα που το διεθνές οικονομικο-πολιτικό σύστημα τρώει τις σάρκες του. Εμείς δεν μπορούμε να έχουμε την παραμικρή ευθύνη και σχέση με ένα κόσμο που σφαδάζει μέσα στις αντιθέσεις του. Τίποτα δεν μας συνδέει μαζί τους. Ούτε η ιστορία μας ούτε ο πολιτισμός μας, τα ήθη και τα έθιμά μας, ο χαρακτήρας και τα συμφέροντά μας.

Μονάχα ο ωμός ρεαλισμός μάς επιβάλλει να βρισκόμαστε υποχρεωτικά στον χώρο της Ευρωζώνης, μιας και όσα κακά μας έχει κάνει έως τώρα είναι λιγότερα από όσα μπορεί να μας κάνει στο μέλλον. Κι αυτά κυρίως μέσα από τις οικονομικές μας σχέσεις και εξαρτήσεις.

Επομένως λέμε προς το παρόν ΝΑΙ στην Ευρώπη αλλά μόνο ως προς το πολιτικό σκέλος των όρων της ένταξής μας στην Ε.Ε.

Ως προ το οικονομικό, η Ελλάδα θα πρέπει να στραφεί σε Κράτη και Αγορές εκτός της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ. Είναι ελεύθερη να το κάνει χωρίς να έρθει σε νομικής φύσεως αντίθεση μαζί τους.

Διατηρούμε τις πολιτικές, διπλωματικές, πολιτιστικές και άλλες σχέσεις μαζί τους. Μένουμε στο Ευρώ, ενώ ταυτόχρονα στηρίζουμε καθ’ ολοκληρίαν την οικονομική μας ανάπτυξη σε συμφωνίες, συμβόλαια και κοινοπραξίες με διεθνείς κρατικούς και ιδιωτικούς οργανισμούς, με βάση το αμοιβαίο συμφέρον.

Αυτή η διπολική κατεύθυνση θα μας απαλλάξει από τους θανάσιμους εναγκαλισμούς εταίρων που έχουν μεταβληθεί σε στυγνούς καταπιεστές-εκμεταλλευτές με δεσποτικές συμπεριφορές που δεν ταιριάζουν με τον χαρακτήρα και τις παραδόσεις μας.

Έχουμε στη διάθεσή μας ένα σπουδαίο όπλο. Είναι ο εθνικός μας πλούτος, που επιβουλεύονται και προσπαθούν με κάθε τρόπο να τον κάνουν δικό τους οι σημερινοί δήθεν σύμμαχοι, προστάτες και φίλοι μας. Ένας πλούτος ανεκμετάλλευτος στο μεγαλύτερό του μέρος. Αναφέρομαι στην ελληνική γη και στις ελληνικές θάλασσες. Στην ευφυΐα και εργατικότητα του λαού μας. Στα πολύτιμα ορυκτά, υπόγεια και υποθαλάσσια. Στην μεθοδική εκμετάλλευση του φυσικού κάλλους της χώρας και των πηγών πράσινης ενέργειας.

Απαλλαγμένη από τόκους και χρεολύσια και με μια διακυβέρνηση στην οποία θα επικρατήσει η ικανότητα, το ήθος, η ηθική και η ολόπλευρη αφοσίωση στο κοινό καλό όλων των εκπροσώπων όλων των βαθμίδων της εξουσίας, η χώρα μας είναι ικανή να ικανοποιήσει πλήρως τις ανάγκες των κατοίκων της. Να πετάξει από πάνω της κάθε είδους ξένες εξαρτήσεις και ελεύθερη ξανά και ανεξάρτητη να οδηγηθεί στηριγμένη στον δικό της πλούτο και στις δικές της ικανότητες στο δρόμο της κοινωνικής και εθνικής ανάπτυξης, ηθικής ανάτασης και πνευματικής και πολιτιστικής αναγέννησης.

Όσο για την ασφάλεια της χώρας (αν και μπορεί να φανεί αντιφατικό) πιστεύω ότι η αγάπη και προσήλωση του Λαού μας προς την Ειρήνη είναι η καλλίτερη μέθοδος να οργανώσουμε την άμυνά μας με τέτοιο τρόπο ώστε ο πόλεμος να φαντάζει αυτό που είναι πραγματικά: το απόλυτο κακό για όλους. Φίλους, εχθρούς και άσπονδους φίλους.

Αθήνα, 18.VI .2012

Μίκης Θεοδωράκης
Διαβάστε περισσότερα »

Δεν υπογράψαμε την εξαθλίωσή μας


Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Κυβέρνηση, προφανώς, θα έχουμε το ταχύτερο. Και η ανάληψη του έργου της θα είναι επίσης άμεση. Ωστόσο δεν θα βρει δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα – πόσω μάλλον που οι διαθέσεις των «έξω» δεν μοιάζουν πολύ ευνοϊκές.  Κάποια «δωράκια» μάλλον θα δοθούν, ώστε να στηριχθεί η μόνη κυβερνητική εκδοχή με την οποία οι δανειστές και η τρόικα μπορούν να «συνεννοηθούν» προς όφελος της «σταθερότητας». Όχι όμως χωρίς επώδυνα ανταλλάγματα.

Ένα πρώτο βήμα φαίνεται να είναι το «ξεπάγωμα» της καθυστερούμενης δόσης του 1 δισ. ευρώ που παρακρατήθηκε από την δόση των 5,2 δισ. ευρώ του EFSF τον Ιούνιο.

Πέραν αυτού – το έχουμε σημειώσει και προεκλογικά – κάποιες αποφάσεις είναι ήδη ειλημμένες σε επίπεδο ευρωζώνης και συνδέονται με έναν βασικό όρο: «επιμήκυνση».

Αυτή η επιμήκυνση θα συνδέεται με τη μετάθεση της προθεσμίας επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων κατά δύο περίπου χρόνια, ίσως και τρία, αν και αυτή η εξέλιξη δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην..
χαλάρωση των «μνημονιακών» όρων σε επίπεδο φορολογικών και άλλων εισπρακτικών μέτρων. Οι στόχοι παραμένουν οι ίδιοι.

Αντιθέτως η επιμήκυνση σχετίζεται με τις νέες αποτυχίες της Ελλάδας να πιάσει τους δημοσιονομικούς στόχους, με την κάκιστη πορεία ελλείμματος και χρέους, άρα με τις αυξημένες απαιτήσεις συλλογής εσόδων από μια οικονομία ήδη εξαντλημένη. Κι αυτό όλοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει.

Δεν είναι τυχαία η χθεσινή δήλωση της Άνγκελα Μέρκελ ότι δεν μπορεί να δεχτεί οποιαδήποτε χαλάρωση των όρων του ελληνικού προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής. Η δήλωση αυτή μεταθέτει ουσιαστικά την όποια διαπραγμάτευση σε επίπεδο τρόικας επιχειρώντας να απαλείψει τη δυνατότητα μιας πολιτικής επαναδιαπραγμάτευσης.

Ήδη δηλαδή η Γερμανία προδιαθέτει για τη σκληρή στάση της σε κάθε βήμα της ελληνικής κυβέρνησης, παρότι χώρες του γερμανικού άξονα (Αυστρία, Φινλανδία) αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο της επιμήκυνσης του «μνημονίου» με την παράλληλη υιοθέτηση κάποιων «βελτιώσεων».
Επιπλέον η Μέρκελ αποκλείει δανεισμό πέραν των 130 δισ. του δεύτερου πακέτου, παρότι είναι καταγεγραμμένο ότι αυτή η συζήτηση έχει ήδη αρχίσει στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, ενώ η «ανεπάρκεια» του τελευταίου δανειακού προγράμματος έχει ήδη διαπιστωθεί αμέσως μετά το τραγικό για τον εσωτερικό πλούτο PSI και τη σύναψη της δανειακής σύμβασης.

Από την άλλη πλευρά είναι απολύτως βέβαιο ότι προβάδισμα σε τυχόν συμπληρωματικά μέτρα «ενίσχυσης» της ελληνικής οικονομίας θα έχουν η στήριξη των τραπεζών και το «ξεπάγωμα» κάποιων καθυστερούμενων κεφαλαίων από διαρθρωτικά ταμεία, τα οποία όμως δεν αποτελούν άξια λόγου τονωτική «ένεση» για την οικονομία.

Το θέμα βεβαίως είναι ότι τόσο ο Σαμαράς όσο και ο Βενιζέλος (αλλά και ο Κουβέλης, του οποίου η συμμετοχή στο κυβερνητικό σχήμα δεν είχε ξεκαθαρίσει χθες αργά το βράδυ) πολιτεύθηκαν προεκλογικά με μια ατζέντα «αναδιαπραγμάτευσης» παραμέτρων του «μνημονίου», με πολλές, ομολογουμένως, ασάφειες, αλλά και κοινό παρονομαστή την «παραμονή στο ευρώ».

Έτσι το τοπίο που διαγράφεται θα είναι εξαιρετικά δύσβατο για τη νέα κυβέρνηση, η οποία θα πρέπει συνεχώς να ισορροπεί μεταξύ της τήρησης των πολύ σκληρών «μνημονιακών» δεσμεύσεων, των προεκλογικών εξαγγελιών (καμιά πολιτική δύναμη δεν αντέχει ένα νέο γύρο διάψευσης υποσχέσεων), μιας οικονομίας που σε όλα τα επίπεδα πνέει τα λοίσθια και μιας κοινωνίας η οποία:

● Από τη μια υπερψήφισε τις δυνάμεις του νέου κυβερνητικού μπλοκ επί τη βάσει του φόβου («Ο φόβος νίκησε την ελπίδα» σημείωσε έως και ο Economist). Ενός φόβου ο οποίος, όπως κατ’ επανάληψη σημειώσαμε, μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη οργή.

● Από την άλλη έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όρια αντοχής της και ήδη μεγάλα τμήματά της έχουν αγγίξει και τα όρια της επιβίωσης.

● Επιπλέον έχει εν πολλοίς δείξει τις διαθέσεις της αναδεικνύοντας όχι μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ σε πρωτεύουσα εναλλακτική θεσμική λύση ως προς τη διακυβέρνηση, αλλά και τους φρικαλέους ναζιστές σε ρόλο ανεξέλεγκτου πολιτικού «πίτμπουλ».

Αν η νέα κυβέρνηση δεν λάβει σοβαρά υπ’ όψιν την εύθραυστη κοινωνική συνοχή (ή αν, απλώς, αποτύχει), δεν είναι απίθανο να ανατραπεί η σαφής προτίμηση της κοινωνίας στην – με πολιτικούς και θεσμικούς όρους – αποκαθήλωση του παλαιού συστήματος εξουσίας.

Στην περίπτωση αυτή ίσως δούμε να γίνεται κοινωνικό ρεύμα η σχετικά περιορισμένη σήμερα – αλλά άκρως επικίνδυνη – εκτροπή προς την τυφλή φασιστική αυτοδικία οργανωμένων ή και σκόρπιων νεοναζί, των οποίων η δράση προσλαμβάνει ραγδαία τα χαρακτηριστικά μιας εγκληματικής συμμορίας…

Παραμένουμε όσο είμαστε «φθηνοί»

Σε αυτό το σκηνικό των αμφιβολιών για την επιθυμία, τη δυνατότητα και την ικανότητα της νέας κυβέρνησης να διεκδικήσει στα σοβαρά τη «χαλάρωση» κάποιων «μνημονιακών» όρων, αλλά και μια ασφαλή έξοδο από τη μέγγενη λιτότητας και ύφεσης, υπάρχει πάντα η… πραγματικότητα, την οποία δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει.

Το πιο επίκαιρο στοιχείο αυτής της πραγματικότητας είναι ότι ούτε η νίκη της Ν.Δ. στις προχθεσινές εκλογές έδωσε ανάσα στις άλλες κλυδωνιζόμενες χώρες και την ευρωζώνη, η οποία συνεχίζει να βιώνει με όλο και εντονότερο τρόπο την αμφισβήτηση της ικανότητάς της να βγει από την κρίση. Ούτε βεβαίως χαλάρωσε, έστω κατ’ ελάχιστον, η πίεση προς τη Γερμανία για μια «βιώσιμη» διέξοδο.
Επί της ουσίας το ελληνικό μέγεθος είναι πολύ μικρό για να συμβάλει σε κάποιου είδους εκτόνωση, παρότι η χώρα μας συνεχίζει να αποτελεί συστημικό κίνδυνο για το ευρώ.

Ως εκ τούτου η ανάγκη της Γερμανίας και των λοιπών δανειστών και επιτηρητών να διατηρήσουν υπό πλήρη έλεγχο την Ελλάδα παραμένει, σε κάθε περίπτωση, επιτακτική. Χωρίς μάλιστα να είναι βέβαιο ότι κάποιου είδους λύση στο δράμα της ευρωζώνης θα περιλαμβάνει και την Ελλάδα και, γενικώς, το σύνολο των χωρών που απαρτίζουν το ευρώ.

Θα πρέπει δε να υπενθυμίσουμε μια μόνιμη, τον τελευταίο καιρό, επισήμανσή μας: Η διατήρηση της θέσης της Ελλάδας στο ευρώ είναι κυρίως ζήτημα «ισοζυγίου» μεταξύ κόστους και οφέλους στα διάφορα ενδεχόμενα.

Όσο δηλαδή η παραμονή μας στο ευρώ κοστίζει λιγότερο από την έξοδό μας, αυτή θα συνεχίζεται «πάση θυσία». Αν το «ισοζύγιο» ανατραπεί, θα εκλείψουν και οι λόγοι «διάσωσης». Χωρίς καθόλου να αποκλείονται τα διάφορα ενδιάμεσα σενάρια (διπλό νόμισμα κ.λπ.). Κι αυτό ισχύει ανεξαρτήτως των προθέσεων της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης – άρα και της σημερινής. Συνεπώς η ψήφος για «παραμονή στο ευρώ»… ουδόλως τη διασφαλίζει.

Υπ’ αυτήν την έννοια θα επιμείνουμε ότι, ανεξαρτήτως της άποψης των επιμέρους πολιτικών δυνάμεων για την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, πρέπει να υπάρξει η εκπόνηση σεναρίων για να αντιμετωπιστεί με τους καλύτερους δυνατούς όρους το ενδεχόμενο της εξόδου.

Θα τους ξεβράσει

Από την πλευρά της η Γερμανία έχει δείξει, σε μεγάλο βαθμό, τις προθέσεις της: για να εγγυηθεί το ευρωπαϊκό χρέος, όπως συστηματικά της ζητείται, θέτει ως – αυτονόητη για την ίδια – προϋπόθεση τον πλήρη οικονομικό και πολιτικό έλεγχο της ευρωζώνης.

Με δεδομένες τις αντιστάσεις άλλων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, αλλά και την έξαρση του «ευρωσκεπτικισμού», δηλαδή την αμφισβήτηση της «πάση θυσία» παραμονής στο ευρώ, που σημειώνεται σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, αναγκάζοντας τον διεθνή Τύπο να διερευνά ποια χώρα τελικά θα εγκαταλείψει πρώτη την ευρωζώνη (μη εξαιρουμένης της ίδιας της… Γερμανίας!), η παρτίδα γίνεται αρκετά περίπλοκη.

Σε αυτό το δυσμενέστατο περιβάλλον όμως η ελληνική κοινωνία, όπως και άλλες ευρωπαϊκές, όλο και δυσκολότερα θα αντέχει τη λύση του δράματος της ευρωζώνης.

Επομένως η αποστολή της κυβέρνησης να ισορροπήσει πάνω στο τεντωμένο σχοινί των διεθνών δεσμεύσεων, της διάλυσης της οικονομίας και της προϊούσας εξαθλίωσης του ελληνικού λαού είναι σχεδόν αδύνατον να επιτύχει αν δεν υπάρξει το συντομότερο μια μεγάλη στροφή.
Καμιά κοινωνία δεν μπορεί να υπογράψει την καταδίκη της σε θάνατο – ακόμη και υπό την απειλή του «χειρότερου κακού» – όσο και αν πιεστεί ή εκβιαστεί. Αργά ή γρήγορα θα πολεμήσει, ακόμη και με τον πιο απονενοημένο τρόπο, ό,τι και αν της λένε οι «εχέφρονες» της υποταγής στον συντεταγμένο παραλογισμό. Πάμπλουτη η Ιστορία σε παραδείγματα.

Επομένως η επερχόμενη συγκυβέρνηση θα πρέπει να γνωρίζει – και μάλλον… το γνωρίζει – ότι, κάθε φορά που θα φτάνει στα νοικοκυριά όλης της χώρας ένας νέος φουσκωμένος λογαριασμός, σε κάθε χιλιάδα νέων άνεργων ή άστεγων, σε κάθε πτώχευση επιχείρησης, σε κάθε νέα αυτοκτονία για οικονομικούς λόγους, η εκρηκτική ύλη στα θεμέλια του κυβερνητικού σχήματος θα συσσωρεύεται και ανά πάσα στιγμή θα μπορεί να εκραγεί με απρόβλεπτες συνέπειες.

Το νέο κυβερνητικό σχήμα θα καθίσει πάνω σε ένα βαρέλι με μπαρούτι, χωρίς να μπορεί να προβλέψει καν πότε θα εκραγεί.

Ήδη από την αρχή της θητείας της θα υποχρεωθεί να ταχυδρομήσει πολύ μεγάλους καθυστερούμενους λογαριασμούς, πολλοί από τους οποίους θα είναι πρακτικά αδύνατον να πληρωθούν.

Στην πραγματικότητα είναι απλώς θέμα χρόνου να αρχίσουν τα «όργανα». Και τότε θα επιβιώσουν πολιτικά μόνο όσοι είναι έτοιμοι γι’ αυτό. Τους υπόλοιπους θα τους ξεβράσει το κύμα – αυτή η τελευταία επισήμανση, προφανώς, δεν εξαιρεί κανέναν

από το "ΠΟΝΤΙΚΙ"
Διαβάστε περισσότερα »

Το μεγάλο ειρωνικό "γιατί;" του αποτελέσματος των εκλογών


Ένα βήμα ακόμα...

Ένα βήμα ακόμα, για να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα και να βγούμε από το πηγάδι.
Ενα βήμα έλειπε ή 2,77 μονάδες.

Στην πραγματικότητα, η μάχη ήταν ενάντια στην ελπίδα και τον φόβο. Και ο φόβος νίκησε. Οχι γιατί ο φόβος νικάει πάντα την ελπίδα. Κάθε άλλο. Αλλά γιατί ο συγκεκριμένος φόβος αποδείχθηκε πιο ικανός από την συγκεκριμένη ελπίδα.

Το γιατί, αποτελεί το πρότυπο της ειρωνείας: Ο Σύριζα, στην προσπάθεια του να κυβερνήσει, παρουσίασε ακριβώς ένα προφίλ υπεύθυνο , σοβαρό, κυβερνητικό. Με τα ίδια του τα λόγια ήρεμη δύναμή έτοιμη να κυβερνήσει. Έτσι, έχασε.

Γιατί στην προσπάθεια του να δημιουργήσει αυτή την εικόνα του “κυβερνήσιμου”, αναγκάστηκε να ανοίξει διάλογο με το κατεστημένο σύστημα, παίζοντας το παιχνίδι του αντιπάλου, με τους όρους του, από χειρότερη θέση, μειώνοντας το ηθικό πλεονέκτημα και την απόσταση που χώριζε τους αντιπάλους πολιτικά.

Με λόγια απλά:

Κατεστημένο Σύστημα: Απίθανη κατηγορία, προσπάθεια διαστρέβλωσης, τρόμο επίθεση, λάσπη, κινδυνολογία

Σύριζα: Υπομονή. Άρνησή. Καθησυχασμός. Αντί της επίθεσης, κριτικής, άρνησης συνδιαλλαγής και ολικής απόρριψης πλαισίου κουβέντας. Πχ:

-Μα με την μονομερή καταγγελία του μνημονίου κινδυνεύει να βγει η χώρα από το Ευρώ!

-Όχι, δεν κινδυνεύει γιατί αυτό θα σημαίνει την διάλυση της Ευρωζώνης και θα διαπραγματευτούμε με τους εταίρους μας το συνολικό πλαίσιο της ΕΕ.

-Με το μνημόνιο η χώρα πεθαίνει. Και όχι αργά, άλλα γρήγορα. Καθώς είστε γνωστός υποστηρικτής του μνημονίου άλλα και της συστημικής σαπίλας του τόπου δεν με εκπλήσσει ο εκβιασμός και η κινδυνολογία που πάτε να περάσετε για δημοσιογραφία.

Με ιστορικούς όρους, θα ήταν σαν ο Όμερ Βρυώνης ή ο Δράμαλης να εγκαλούν τους Έλληνες οπλαρχηγούς για τα πραγματικά τους αισθήματα: για το αν όντως θέλουν και θα φέρουν καλύτερες μέρες στους Έλληνες, για το αν είναι ικανοί να κυβερνήσουν μόνοι τους του εαυτούς τους, για το αν αυτά που λένε είναι ρεαλιστικά. Μια τέτοια συζήτηση, όπου στην πραγματικότητα ήταν η προεκλογική περίοδος, στερείται οποιασδήποτε λογικής βάσης. Οι υπεύθυνοι της καταστροφής δεν έχουν ηθικά το δικαίωμα να θέτουν ερωτήματα για το μέλλον ή να αποτελούν κριτές για τις πολιτικές του μέλλοντος.

Στην πραγματικότητα, ο ίδιος ο Σύριζα στοιχημάτισε περισσότερο στην υπευθυνότητα, την ωριμότητα, την σοβαρότητα και λιγότερο στην ελπίδα. Τουλάχιστον δεν λύγισε μπροστά στον φόβο και τα εκβιαστικά διλήμματα, αλλά μάλλον πάγωσε μπροστά τους. Αλλά τελικά στην προσπάθεια του να φανεί ικανός να κυβερνήσει φάνηκε ανίκανος να αντιπολιτευθεί.

Η ελπίδα λέει “θα τα καταφέρουμε”. Και είναι ειλικρινής. Και κομίζει κάτι το πραγματικά καινούργιο.
Και έτσι νικάει, σαρώνοντας τα πάντα. Γιατί τώρα ελπίζουν μόνο 1.655.053 και φάνηκε πως επί της παρούσης είναι ένα βήμα πίσω από το αναγκαίο.

Το γεγονός ότι η τακτική του “υπεύθυνου” δεν απέδωσε το αιτιολογούν περίτρανα δυο στοιχεία. Το αλώβητο ποσοστό της Δημαρ αποδεικνύει ότι δεν κατάφερε να πείσει η τακτική αυτή. Καθόλου. Το αυξημένο ποσοστό της αποχής έδειξε ότι η τακτική αυτή κατάφερε να πείσει μεγάλο μέρος της κοινωνίας ότι “όλοι ίδιοι είναι” ή “και αυτοί τα ίδια θα κάνουν.” Ο κυβερνήσιμος, ο υπεύθυνος, ο ρεαλιστικός, δεν μπορεί να αποτελέσει το φαντασιακό αντικείμενο της ελπίδας, που θα είναι θελκτικό από την πλατιά πλειοψηφία του λαού. Αυτό που συγκινεί, πείθει, και κινητοποιεί με την θελκτικότητά του. Το πολιτικό υποκείμενο που εμπνέει. Και έτσι ο Σύριζα έμεινε να καλύψει την απόσταση από το Β στο Α.

Από την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση.

Η από την ήττα στην νίκη.

Αυτό όμως, χρειάζεται παραπάνω από ένα βήμα και στο μεταξύ όλοι οι παίκτες θα κινηθούν...

από το "Φωνές στο κενό"
Διαβάστε περισσότερα »

To σχέδιο Παπαδήμος-2.



Του Θέμη Τζήμα

Από τη Δευτέρα λοιπόν ενεργοποιήθηκε το σχέδιο του κατεστημένου που ανεστάλη μετά τις εκλογές της 6ης Μάη: η επανάληψη της συγκρότησης μιας συγκυβέρνησης τύπου Παπαδήμου.

Συναυτουργοί και πάλι η ΝΔ και το κόμμα Βενιζέλου- που αν επιβεβαιωθούν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες θα σταματήσει τον περαιτέρω διασυρμό του ονόματος ΠΑΣΟΚ, αλλάζοντας τίτλο και σύμβολα, προς απόγνωση βεβαίως, των κομματικών ψευτοπατριωτών της παρηκμασμένης γραφειοκρατίας. “Τσόντα” στη θέση του Καρατζαφέρη, πιθανώς θα είναι η Δημοκρατική Αριστερά, που με την ευμενή της τάση ή και την τυχόν συμμετοχή της στο σχέδιο κυβέρνησης τύπου Παπαδήμου θα δώσει στην ύπαρξή της το νόημα που διάφοροι υποπτεύονταν.

Το σενάριο συγκυβέρνησης τύπου “Παπαδήμου 2” δεν υλοποιήθηκε μετά την 6η Μάη, όχι φυσικά γιατί υπήρξε η οποιαδήποτε αλλαγή στάσης των ηγεσιών ΝΔ και φερομένου ως ΠΑΣΟΚ, εξαιτίας...
του εκλογικού αποτελέσματος. Ούτε διότι το φερόμενο ως ΠΑΣΟΚ κατέρρευσε. Αυτό ήταν αναμενόμενο. Δεν υλοποιήθηκε λόγω της τότε απρόσμενης πτώσης των ποσοστών της ΝΔ. Τώρα που η ψήφος του λαού εν μέρει “διορθώθηκε” και η ΝΔ, με όλες τις συνιστώσες της γύρισε σε σχετικώς αξιοπρεπή ποσοστά, το κατεστημένο μπορεί να βγάλει από τον πάγο το σχέδιό του.

Από τη βραδιά των εκλογών ακόμα, ο Αντώνης Σαμαράς φρόντισε να ξεκαθαρίσει απολύτως το στόχο αυτής της κυβέρνησης: “σεβασμός και πιστή τήρηση των υπογραφέντων”. Τελεία. Καμιά αναφορά στην περίφημη επαναδιαπραγμάτευση, που αφού χρησιμοποιήθηκε ως πρόχειρο φύλλο συκής σε μια ρητορική έχουσα στο κέντρο της την ωμή τρομοκρατία προς όφελος των δανειστών της χώρας και τον ακροδεξιό λόγο, αποσύρθηκε άρον- άρον.

Αυτοί που θα συγκυβερνήσουν θα αναλάβουν να την εντατική προώθηση του σημαντικότερου για τους δανειστές τμήματος του μνημονίου: τις ιδιωτικοποιήσεις, δηλαδή το άμεσο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Αυτός είναι ο πρώτος στόχος.

Δεύτερον, την προώθηση δήθεν αναπτυξιακών πρωτοβουλιών, που στην πραγματικότητα θα κατευθύνουν κεφάλαια από κοινοτικούς πόρους στο ξαναφούσκωμα της φούσκας των εργολαβιών και στο τραπεζικό κεφάλαιο. Δηλαδή στην αντί- αναπτυξιακή ενίσχυση του παρασιτισμού.

Τρίτον, τη διασφάλιση των τραπεζιτών. Τέταρτον, την καταστολή του όποιου λαϊκού και προοδευτικού κινήματος, ενδεχομένως και μέσω μιας υπόγειας, de facto συνεργασίας με τους εγκληματίες της Χρυσής Αυγής, προκειμένου να φιμωθούν οι λαϊκές αντιδράσεις και να κερδίσουν χρόνο υπέρ της πολιτικής τους.

Η συγκυβέρνηση των ενωμένων μνημονιακών δε θα μακροημερεύσει πιθανότατα. Η οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση θα εξακολουθήσει, όπως όλα δείχνουν, να βαθαίνει ωθώντας το λαό και τη χώρα σε μια νέα ανεξέλεγκτη χρεωκοπία και τη δημοκρατία σε σοβαρότατους κινδύνους.

Οι συγκυβερνώντες θα εκλιπαρήσουν για μερικά ψήγματα ευμένειας από τον ξένο παράγοντα και ενδεχομένως να λάβουν- αν και αμφίβολο ακόμα και αυτό- ορισμένα επιφανειακά ανταλλάγματα για τα μάτια του κόσμου. Δε θα τους σώσουν όμως.

Η ίδια η εξέλιξη της κρίσης πανευρωπαϊκά θα είναι καταλυτική σε συνδυασμό μάλιστα με τις εγχώριες εξελίξεις. Επιπλέον, η νέα συγκυβέρνηση συνεχίζει να βασίζεται σε μια θεμελιακή αντινομία. Μια “μνημονιακή” μειοψηφία στο εκλογικό σώμα κατακτά κοινοβουλευτική πλειοψηφία και συγκροτεί κυβέρνηση. Κυβέρνηση στην κατεύθυνση του γύψου της ελληνικής κοινωνίας.

Υπάρχει όμως η σοβαρή πιθανότητα, η κυβέρνηση αυτή έχοντας ωθήσει τη χώρα σε περαιτέρω περιδίνηση να ανοίξει το δρόμο στον περαιτέρω εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Γι' αυτό σήμερα πρέπει να οργανωθεί κοινωνική- κινηματική και προγραμματική αντιπολίτευση που θα θέσει τις βάσεις για μια εναλλακτική, προοδευτική και αριστερή κυβέρνηση. Πρέπει να χτίσουμε κινήματα αλληλεγγύης, επιβίωσης και υπεράσπισης της δημοκρατίας στη βάση.

Στο κομματικό εποικοδόμημα πρέπει να καλυφθεί το μεγάλο χάσμα που αφήνει πίσω του σε επίπεδο έκφρασης η εξαφάνιση του ΠΑΣΟΚ και η πραξικοπηματική του υποκατάσταση από το κόμμα Βενιζέλου. Δηλαδή η ανασύσταση της μεγάλης σοσιαλιστικής, δημοκρατικής και αριστερής παράταξης. Μπαίνουμε σε μια νέα φάση εντεινόμενης κρίσης, μέσα στην οποία θα δοκιμαστούμε όλοι μας, άτομα και συλλογικότητες σκληρά. Τα άλλοθι δεν υπάρχουν πια και οι ευθύνες είναι ιστορικές.

από το tvxs.gr
Διαβάστε περισσότερα »

Η Ελλάδα ως θύμα.



Του Πολ Κρούγκμαν

Από τότε που η Ελλάδα πήρε την κάτω βόλτα, ακούσαμε πολλά για όλα τα κακά των Ελλήνων. Κάποιες κατηγορίες είναι αληθινές, κάποιες λάθος - αλλά όλες χάνουν το νόημα. Ναι, υπάρχουν μεγάλες αποτυχίες στην ελληνική οικονομία, την πολιτική και χωρίς αμφιβολία την κοινωνία. Αλλά οι αποτυχίες δεν είναι αυτές που προκάλεσαν την κρίση που ταλανίζει την Ελλάδα και απειλεί να διαχυθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Όχι, οι ρίζες αυτής της καταστροφής εντοπίζονται πιο βόρεια, στις Βρυξέλλες, στη Φρανκφούρτη και στο Βερολίνο, όπου οι αξιωματούχοι δημιούργησαν ένα βαθιά - ίσως μοιραία - ελαττωματικό νομισματικό σύστημα, έπειτα περιέπλεξαν αυτά τα προβλήματα αντικαθιστώντας την ανάλυση με την ηθικολογία. Και η λύση στην κρίση, αν υπάρχει, θα πρέπει να έρθει από τους ίδιους.

Ως προς τις ελληνικές αποτυχίες: η Ελλάδα πράγματι έχει μεγάλη διαφθορά και φοροδιαφυγή και η ελληνική κυβέρνηση έχει τη συνήθεια να ζει πέραν των δυνατοτήτων της. Πέρα από αυτό, η ελληνική παραγωγικότητα είναι χαμηλή σε σχέση με τα ευρωπαϊκά πρότυπα - περίπου 25% χαμηλότερη του μέσου όρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από την άλλη, πολλά πράγματα που ακούμε για τους Έλληνες δεν είναι αλήθεια. Οι Έλληνες δεν είναι τεμπέληδες - αντίθετα, εργάζονται περισσότερες ώρες από οποιονδήποτε άλλον στην...
Ευρώπη και πολλές περισσότερες ώρες από τους Γερμανούς συγκεκριμένα. Η Ελλάδα επίσης δεν διαθέτει ένα ανεξέλεγκτο κράτος πρόνοιας όπως υποστηρίζουν οι συντηρητικοί: το ποσοστό των κοινωνικών δαπανών ως προς το ΑΕΠ είναι σημαντικά χαμηλότερο στην Ελλάδα από ό, τι, για παράδειγμα, στη Σουηδία ή τη Γερμανία, δύο χώρες που τα έχουν καταφέρει καλά στην κρίση.

Πώς λοιπόν η Ελλάδα βρέθηκε τόσο μπλεγμένη; Εξαιτίας του ευρώ. Πριν από 15 χρόνια η Ελλάδα δεν ήταν κανένας παράδεισος, αλλά δεν βρισκόταν και σε κρίση. Η ανεργία ήταν υψηλή, αλλά όχι καταστροφική και το κράτος λίγο ή πολύ κατάφερνε να βγαίνει στις αγορές, κερδίζοντας αρκετά από τις εξαγωγές, τον τουρισμό, τη ναυτιλία και άλλες πηγές εισοδήματος που πλήρωναν τις εισαγωγές της.

Έπειτα η Ελλάδα εισήλθε στο ευρώ και συνέβη κάτι φοβερό: ο κόσμος άρχισε να πιστεύει ότι ήταν ένα ασφαλές μέρος για επενδύσεις. Ξένα χρήματα συνέρρεαν στην Ελλάδα, η οικονομία άνθισε, ο πληθωρισμός κάλπασε και η Ελλάδα γινόταν διαρκώς λιγότερο ανταγωνιστική. Οι Έλληνες φυσικά σπατάλησαν πολλά αν όχι τα περισσότερα από τα χρήματα αυτά, αλλά το ίδιο έκανε οποιοσδήποτε βρέθηκε στη φούσκα του ευρώ.

Αλλά μετά η φούσκα έσκασε και τα δομικά προβλήματα του συστήματος του ευρώ έγιναν εμφανή. Έχετε αναρωτηθεί γιατί η περιοχή του δολαρίου - γνωστή ως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής - λίγο - πολύ λειτουργεί χωρίς το είδος της σφοδρής κρίσης που τώρα πλήττει την Ευρώπη; Η απάντηση είναι ότι έχουμε μία ισχυρή κεντρική κυβέρνηση και οι ενέργειες αυτής της κυβέρνησης προσφέρουν πραγματικές διασώσεις στις πολιτείες που έχουν ανάγκη.

Έτσι λοιπόν η Ελλάδα, αν και όχι αναμάρτητη, έχει βρει τον μπελά της εξαιτίας της αλαζονείας των ευρωπαίων αξιωματούχων, κυρίως από πλουσιότερες χώρες, οι οποίοι έπεισαν τους εαυτούς τους ότι θα μπορούσαν να κάνουν ένα κοινό νόμισμα να λειτουργήσει χωρίς κοινή κυβέρνηση.

Και αυτοί οι ίδιοι αξιωματούχοι έκαναν την κατάσταση ακόμη χειρότερη επιμένοντας ότι τα προβλήματα του νομίσματος προκλήθηκαν από την ανεύθυνη συμπεριφορά των Νοτιοευρωπαίων και ότι όλα θα διορθώνονταν αν οι άνθρωποι προθυμοποιούνταν να υποφέρουν περισσότερο.

Και έτσι ερχόμαστε στις εκλογές της Κυριακής στην Ελλάδα, που κατέληξαν να μην διευθετούν τίποτε. Ο κυβερνητικός συνασπισμός κατάφερε να παραμείνει στην εξουσία, αν και αυτό δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο. Αλλά οι Έλληνες δεν μπορούν να επιλύσουν την κρίση ούτως ή άλλως.

Ο μόνος τρόπος που το ευρώ ίσως μπορούσε να σωθεί - ίσως - θα ήταν αν οι Γερμανοί και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα συνειδητοποιούσαν ότι είναι οι ίδιοι που πρέπει να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους, με το να ξοδέψουν περισσότερα και ναι, με το να δεχθούν υψηλότερο πληθωρισμό. Αν όχι, η Ελλάδα θα μείνει στην Ιστορία ως το θύμα της ύβρεως των άλλων.

Πηγή:  tvxs,Το Βήμα, The New York Times
Διαβάστε περισσότερα »

ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΩΜΑ), ΓΕΙΑ ΣΟΥ!

Του ΣΤΑΘΗ*

Εδοξε τη Βουλή και τω Δήμω - να δούμε τώρα, τι γίνεται! Να δούμε τώρα, τι κάνουμε...

Τα δύο κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. που μας έφεραν έως εδώ, πήραν την εντολή που χρειάζονταν απ' το ικανό κι αναγκαίο εκείνο μέρος του λαού για να μας πάνε παρακάτω (στον γκρεμό), παραμέσα (στον τάφο), θα δείξει.

Ο δικομματικός μονοκομματισμός (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.) που μας έφερε έως εδώ (με μόνη αλλαγή τη διαφοροποίηση πλέον των ποσοστών του υπέρ της Ν.Δ.) πήρε παράταση.

Οι δύο πολιτικοί αρχηγοί, ο κ. Σαμαράς και ο κ. Βενιζέλος που υπέγραψαν τα Μνημόνια, καλούνται τώρα να συνεχίσουν την εκπροσώπηση της χώρας μας απέναντι στην Τρόικα και τις... υπογραφές τους.

Καλούνται δηλαδή οι εντολοδόχοι να λένε και καμιά κουβέντα με τους εντολείς τους για να περάσει η ώρα, πριν να αρχίσουν να εφαρμόζουν τους εφαρμοστικούς νόμους και τα νέα μέτρα.

Τα δύο αυτά κόμματα μαζί συγκεντρώνουν μια πλειοψηφία 162 εδρών (άκρως επισφαλή εν όψει του Αρμαγεδδώνος των μέτρων που θα κληθούν να εφαρμόσουν). Συνεπώς...
 χρειάζονται και τη ΔΗΜΑΡ.

Αν η ΔΗΜΑΡ προσχωρήσει σε ένα τέτοιο κυβερνητικό σχήμα, θα γίνει συνένοχος των άλλων δύο, ανεξαρτήτως «προγραμματικών συμφωνιών» και «υπογραφών».

Όχι διότι η αξία των «υπογραφών» Σαμαρά και Βενιζέλου έχει δοκιμασθεί κι έχει αποδειχθεί... συμβόλαιο (υπέρ των δανειστών), αλλά διότι, ενώ το Μνημόνιο είναι ήδη νεκρό από τις προηγούμενες εκλογές στις 6 Μαΐου, οι δυνάμεις αυτές θα προσπαθήσουν τώρα να το νεκραναστήσουν.

Καλλωπισμένο πιθανόν, στρογγυλεμένο, ψιμυθιωμένο με πολλές κουβέντες και (τάχα) διαπραγματεύσεις, αλλά νεκρό.

Ως νεκρό βεβαίως το Μνημόνιο δεν σημαίνει ότι δεν παραμένει θανατηφόρο! Σε αυτό λοιπόν το θανατηφόρο τεραίν θα χορέψουν τον «χορό των καταραμένων» η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ (συν όποια άλλη δύναμη προσέλθει) χορεύοντας στο ταψί τον ελληνικό λαό.

Ήδη ο κ. Σαμαράς στην επινίκια δήλωσή του δεν είπε λέξη για επαναδιαπραγμάτευση. Κόλπα θα προσπαθήσουν να κάνουν δοκησισοφίες θα λένε, αφού πάλι με δοκησισοφίες ου μην και καλλιεργώντας τον φόβο, ψηφίσθηκαν απ' όσους ψηφίσθηκαν.

Τώρα μιλούν για κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας - ποιων; της Διαπλοκής; της διαφθοράς; της υποτέλειας; της εξάρτησης;

Τώρα μιλούν για βιώσιμη κυβέρνηση - που θα κάνει τον βίο αβίωτο στους Έλληνες. Περισσότερο αβίωτον απ' όσον έως τώρα οι ίδιες δυνάμεις έχουν καταφέρει.

Για την ώρα, το Mega και η μαύρη προπαγάνδα του, οι «νταβατζήδες» και οι εθνικοί εργολάβοι παραμένουν εδραίοι στη θέση τους - το εκκρεμές της Δημοκρατίας δεν μετακινήθηκε εναντίον τους παρά μόνον κατά τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει τα καθήκοντα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης καθώς η εντολή του λαού όρισε και το Σύνταγμα προβλέπει. Μετά από μια θυελλώδη διαδρομή από το 4,6% στο 16,7% κι από κει στο 26,9% ένα μικρό κόμμα βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα μεγάλο βάρος.

Αλλά και με μια μεγάλη πρόκληση.

Να εκφράσει το 30% των Ελλήνων (ίσως κι ένα εν δυνάμει ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό που τον περιμένει εν καιρώ - μάλλον βραχύ), χωρίς να ενσωματωθεί στο αστικό σύστημα εξουσίας.

Όντως ο ΣΥΡΙΖΑ στο αμέσως εγγύς διάστημα πρέπει να «επανιδρυθεί» μπροστά στα νέα του καθήκοντα, ως ενός αριστερού, λαϊκού, ριζοσπαστικού κόμματος που προέρχεται μεν από την ιστορική Αριστερά της χώρας μας, αλλά που πρέπει επιπλέον να εκφράσει τις σημερινές αναζητήσεις του λαού μας.

Για πρώτη φορά ένα κόμμα εκτός του αστικού συστήματος εξουσίας στη χώρα, στρίμωξε αυτό το σύστημα σε ένα ποσοστό μόλις ικανό για να κυβερνήσει. Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα, η ιστορικότητα του οποίου θα κριθεί από τη συνέχεια της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ. Από το αν δηλαδή θα μπορέσει να δυναμώσει τον λαό και να δυναμωθεί ο ίδιος από τον λαό, τόσον ώστε να εγκαθιδρύσει επιτέλους φιλολαϊκή κυβέρνηση στην Ελλάδα κι όχι όπως έως τώρα γίνεται, κυβέρνηση αντιλαϊκή και υποτελή στους ξένους.

Το επόμενο διάστημα η ταξική πάλη στη χώρα θα οξυνθεί - τα αποτελέσματά της θα επηρεάσουν εκτός από την Ελλάδα, την Ευρώπη, ίσως και τον πλανήτη - ιδίως αν οι εκβάσεις της θέσουν -και θα θέσουν- εκ νέου την ανάγκη σχηματισμού κυβέρνησης του λαού.

Η επόμενη μέρα έχει αρχίσει.

Το καλό είναι ότι τα περιθώρια για δημαγωγίες και προπαγάνδες από πλευράς του δικομματικού μονοκομματισμού έχουν στενέψει. Ακόμα κι αυτοί οι πολίτες που τους ψήφισαν, οι πιο πολλοί, τους παρατηρούν με προσοχή! Και καχυποψία!

Το ποσοστό που τα δύο αυτά κόμματα συγκέντρωσαν βασιζόμενα στον φόβο, την ιδιοτέλεια και τον φανατισμό, δεν είναι αρκετό για να κυβερνήσουν - αν χάσουν το υπόλοιπο του ποσοστού τους. Εκείνους δηλαδή που αυτήν τη φορά τούς υπερψήφισαν με κρύα καρδιά διότι η άλλη πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες κι άλλοι δεν τους έπεισαν.

Όσο για το ποσοστό της Χρυσής Αυγής. Επιμένω, ότι το μόρφωμα αυτό δεν πρόλαβε να εκτεθεί αρκετά στο φως για να καεί. Όμως, είναι πλέον βέβαιον ότι ένα μέρος του 6,9% που τους ψήφισε, ξέρει πλέον τι ψήφισε.

Ως φαίνεται, υπάρχει ένα ποσοστό στην ελληνική κοινωνία, που, κάτω από ένα Λεπενικού τύπου κόμμα (σε κάτι τέτοιο θα εξελιχθεί η Χρυσή Αυγή αν δεν εξαφανισθεί) στεγάζει τον σεξισμό, τον ρατσισμό και τον αταβισμό που υφέρπουν μέσα του. Ή, που απ' αυτά υποφέρει.

Οι εθνικιστές που ντρέπονται να πουν ότι είναι φασίστες, ενώ ταυτοχρόνως κραυγάζουν «Αίμα και Τιμή» κατά το «Blut und Ehre» των Ναζί, εμφανίζονται ως αντισυστημικοί ενώ οι αρχηγοί τους δεν είναι παρά τσιράκια του συστήματος, μάλιστα τυλιγμένα σε μια κόλλα χαρτί ποινικού, παρακρατικού και πρακτόρικου περιεχομένου.

Τέλος, ουδείς εχέφρων αριστερός θέλει αποδυναμωμένο το ΚΚΕ κι ελπίζω ο λαός να «διορθώσει» εκ νέου «την ψήφο του» και να υπερψηφίσει στις επόμενες εκλογές το κόμμα της εργατικής τάξης - η επιρροή του οποίου είναι πολύ μεγαλύτερη από το τρέχον ποσοστό, απότοκο μιας γραμμής που δεν επιδοκιμάσθηκε.

Όμως, όχι μόνον για τους αριστερούς, αλλά για όλους τους Έλληνες πολίτες έχουν ενδιαφέρον οι εξελίξεις στην Αριστερά, διότι αυτές αφορούν πλέον στην πορεία που θα πάρει η χώρα.

Το ξαναλέω και μ' αυτό τελειώνω -μακρυγόρησα- τα περιθώρια για δημαγωγίες, προπαγάνδες, άλλα να λες κι άλλα να κάνεις, έχουν στενέψει...

Εκτός από την κρίση (της οικονομίας) υπάρχει και η κρίση (του λαού) - τα πάνθ' ορώσα...
...ως άλλος Δίκης Οφθαλμός.

*Δημοσιεύτηκε στο enikos.gr την Τρίτη 19 Ιουνίου 2012
Διαβάστε περισσότερα »