Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Αλήθειες και ψέματα για την δραχμή

Τι θα γίνει έτσι και επιστρέψουμε στη δραχμή; Προφανώς θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει. Η Ελλάδα θα γίνει Αλβανία του Εμβέρ Χότζα, Βόρεια Κορέα του Κιμ Ιλ Σουνγκ, ή θα γυρίσουμε στην λίθινη εποχή. Ακριβώς δηλαδή όπως ήταν πριν αποκτήσουμε το ευρώ. Διότι, αν δεν με γελά η μνήμη μου, οι Έλληνες πριν το ευρώ κατοικούσαν στις σπηλιές και στα δέντρα, φορούσαν δέρματα, ζεσταίνονταν με κοπριές και έτρωγαν κουκουνάρια. Μιας και ποιος δεχόταν τότε την ξεφτιλισμένη πληθωριστική δραχμούλα;
Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική οικονομία επιβίωνε – με όλα τα προβλήματά της – πολύ καλύτερα εκτός ευρώ παρά με το «ισχυρό ευρώ». Είχε διεθνείς σχέσεις και πριν το ευρώ και μάλιστα καλύτερες, με περισσότερες χώρες και πιο προσοδοφόρες. Και παρά το γεγονός ότι το εθνικό νόμισμα, δηλαδή τη δραχμή, την μεταχειρίζονταν οι κυβερνήσεις με κύριο σκοπό να διευκολυνθεί η κερδοσκοπία και να αυξηθεί η λεγόμενη ανταγωνιστικότητα με διαρκείς υποτιμήσεις, τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:
§ Τα εξωτερικά ελλείμματα της χώρας ποτέ δεν έφτασαν στα ύψη που βρέθηκαν επί ευρώ. Μάλλον ήταν αδιάφορο σ’ όλους όσοι εμπορεύονταν με την χώρα η κατάσταση της δραχμούλας. Οι εξωτερικές σχέσεις της χώρας ήταν σαφώς πιο εκτεταμένες και πιο πολύπλευρες απ’ ότι σήμερα που 3 χώρες ελέγχουν ουσιαστικά το εξωτερικό εμπόριό της.
§ Παρά τον πληθωρισμό και τις διαρκείς υποτιμήσεις οι εξωτερικοί όροι εμπορίου της χώρας ήταν πολύ καλύτεροι απ’ ότι την δεκαετία του ευρώ. Το ίδιο και η εσωτερική αγοραστική δύναμη της οικονομίας.
§ Χάρις στη δραχμούλα το χρέος ήταν απολύτως διαχειρίσιμο και παρά την εκτίναξή του επί Μητσοτάκη και Σημίτη δεν μας οδήγησε σε χρεοκοπία. Κι ούτε θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε στη σημερινή χρεοκοπία, όσο διατηρούσαμε τη δραχμή.
Αυτά είναι τα γεγονότα. Να θυμίσουμε μόνο ότι από την υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου επί Μαρκεζίνη (1954), το εθνικό νόμισμα έχασε πάνω από 10 φορές την αξία του έως ότου μπήκαμε στο ευρώ. Στην μεταπολίτευση χάρις στις τρεις επίσημες υποτιμήσεις και την τακτική της διολίσθησης, η δραχμή έχασε το 90% της αξίας της. Καταστράφηκε η οικονομία; Μήπως χρεοκόπησε και δεν το γνωρίζουμε; Χάθηκαν οι καταθέσεις; Εξαφανίστηκε το νόμισμα; Κατέρρευσαν οι εξωτερικές οικονομικές δοσοληψίες; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Γιατί άραγε;
Επιπλέον, μήπως χρεοκόπησε ποτέ η Ελλάδα λόγω εθνικού νομίσματος; Ποτέ! Το 1893 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω υπερδανεισμού σε χρυσό φράγκο, λόγω της ένταξης στην νομισματική Λατινική Ένωση, η οποία διαφημίστηκε και τότε ως ιδανική για φτηνά δάνεια προς το δημόσιο. Το 1932 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω χρυσής δραχμής και υπερδανεισμού σε χρυσές λίρες, μιας και τότε ανήκε στην νομισματική ένωση της χρυσής λίρας στερλίνας.
Δεν υπάρχει «διεθνής λύση»
Το ίδιο και αμέσως μετά την απελευθέρωση όταν η Βρετανία επέβαλε την συμφωνία του Λονδίνου (1944) στην Ελλάδα με βάση την οποία η χρυσή λίρα λειτουργούσε ως βασικό γενικό ισοδύναμο της ελληνικής οικονομίας. Έτσι φτάσαμε να στοιχίζει ένα καρβέλι ψωμί μερικά εκατομμύρια δραχμές και ο μαυραγοριτισμός να σαρώνει. Αυτή η συμφωνία του Λονδίνου και η έκδοση κατόπιν της στρατιωτικής βρετανικής λίρας για το εσωτερικό της Ελλάδας, σηματοδότησε την δεύτερη περίοδο της κατοχής, την βρετανική κατοχή.
Οι παγκόσμιες κρίσεις του οικονομικού στερεώματος της αγοράς δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν σε διεθνές επίπεδο. Εκτός κι αν αποζητάμε εμπόλεμες συρράξεις ανάμεσα στους ισχυρούς με οικονομικούς, είτε πολιτικούς όρους. Μόνο έτσι ξέρει η παγκόσμια αγορά να αναζητά διεθνείς λύσεις. Αυτό αποτελεί θέσφατο για όποιον έχει στοιχειωδώς μελετήσει τις μεγάλες περιόδους παγκόσμιας κρίσης από την εποχή της πρώτης Μεγάλης Ύφεσης του 1873-1896.
Η ανάγκη εθνικού νομίσματος, ειδικά για τις πιο ασθενικές οικονομίες, γεννήθηκε ως αδήριτη ανάγκη αντιμετώπισης και θωράκισης των εθνικών οικονομιών από τις παγκόσμιες κρίσεις και αναταράξεις των αγορών. Εντελώς ενδεικτικά μόνο, θα άξιζε τον κόπο να αναφέρουμε ότι ο Τζον Μέϊναρτ Κέϊνς, που παπαγαλίζουν ορισμένοι σύγχρονοι idiotus ignoramus με πανεπιστημιακούς τίτλους, όταν βρέθηκε σε μια ανάλογη παγκόσμια κρίση χρέους, τι πρότεινε; Όταν μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όλα τα εμπόλεμα κράτη βρέθηκαν καταχρεωμένα κυρίως προς την μόνη χώρα πιστωτή που είχε απομείνει, τις ΗΠΑ, ο Κέϊνς ξάφνιασε το αστικό κατεστημένο με δυο καίριες προτάσεις: Αφενός, ισχυρίστηκε ότι τα χρέη είναι αδύνατο να εξυπηρετηθούν και προκειμένου να επιβάλλουν οι εξεγερμένοι λαοί τη διαγραφή τους, θα έπρεπε να πειστούν οι ΗΠΑ να προβούν αυτές σε διαγραφή των χρεωστικών της απαιτήσεων. Αφετέρου, να καταργηθεί ο χρυσός κανόνας, οι σταθερές ισοτιμίες και το ιδιωτικά εκδιδόμενο χρήμα και οι οικονομίες να μεταβούν τάχιστα σε εθνικό νόμισμα που εκδίδει το οικείο κράτος με βάση τις ανάγκες του.
Όταν τόλμησε να τα προτείνει για πρώτη φορά το 1920, αντιμετωπίστηκε ως «γραφικός» και ανόητος από τους μεγάλους τραπεζίτες και χρηματιστές. Ο μεγαλοχρηματιστής Λέφινγουελ και συνεταίρος του Μόργκαν, όταν πρωτάκουσε τον Κέινς να προτείνει τόσο αιρετικές ιδέες, σχολίασε: « Ο Κέινς… φλερτάρει με περίεργους θεούς και προτείνει να εγκαταλείψουμε για πάντα τον χρυσό κανόνα και να τον αντικαταστήσουμε με ένα «κατευθυνόμενο» νόμισμα… είναι καλύτερα να έχουμε κάποια σταθερά παρά να παραδώσουμε τις υποθέσεις μας στην ευφυΐα των δημοσιολογούντων οικονομολόγων και των πολιτικών…» Εκεί βρισκόταν το κουμπί. Η αντικατάσταση του παγκόσμιου σταθερού νομίσματος με εθνικά «κατευθυνόμενα» νομίσματα με βάση τις ανάγκες των εθνικών οικονομιών, περιόριζε δραστικά τον έλεγχο από τους μεγάλους χρηματιστές και τραπεζίτες που λειτουργούσαν στην παγκόσμια αγορά. Κι αυτό ήταν κάτι αδιανόητο. Τι θα συνέβαινε αν γινόταν κάτι τέτοιο; Οι ουρανοί θα άνοιγαν και θα κατέστρεφαν τους ασεβείς! Μα είναι δυνατόν να λειτουργήσει η οικονομία χωρίς σταθερό νόμισμα με παγκόσμιο αντίκρισμα; Θα εξαφανιστεί το διεθνές εμπόριο. Θα χαθούν οι αποταμιεύσεις και κανείς δεν θα θέλει να συναλλάσσεται με ένα πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, το οποίο το μόνο που θα κάνει είναι να υποτιμάται διαρκώς. Αυτά κι άλλα πολλά, σαν σήμερα, επικαλούνταν όσοι θεωρούσαν τον Κέϊνς τρελό, γραφικό και ανόητο που προτείνει τέτοια πράγματα.
Βέβαια ο Κέϊνς πίστευε λανθασμένα ότι μπορεί να πείσει τις κυβερνήσεις και κυρίως τις ΗΠΑ να το κάνουν από μόνες τους, πριν προλάβουν να τους το επιβάλουν οι λαοί. Όπως κάποιοι σήμερα πιστεύουν πώς μπορούν να πείσουν την ΕΕ και την ΕΚΤ να ασκήσει άλλη πολιτική από αυτή που ασκούν και να κρατήσουν άλλη στάση από αυτήν που κρατούν.
«Ισχυρό ευρώ» και πόλεμος
Το κλου της ιστορίας είναι ότι η κρίση του 1929 έφερε όλα αυτά που οι πολέμιοι του Κέϊνς χρέωναν ως δήθεν αναπόφευκτες συνέπειες των προτάσεων για διαγραφή του χρέους και αποκατάσταση του εθνικού νομίσματος. Οι λαοί εξεγέρθηκαν τελικά και οι ίδιοι που δεν ήθελαν με τίποτε να δουν να χάνονται τα χρηματιστικά κέρδη τους, έφεραν τον φασισμό και τον ναζισμό οδηγώντας τον κόσμο στο ολοκαύτωμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
Το ίδιο θα συμβεί και σήμερα, αν αφήσουμε τις ίδιες δυνάμεις της ανοιχτής δικτατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου να επιμείνουν στην εξυπηρέτηση του χρέους και στην κατοχύρωση του «ισχυρού ευρώ». Κι αυτό ήδη συμβαίνει με τον διορισμό τραπεζιτών επικεφαλής δοτών κυβερνήσεων, όπως έγινε στην Ελλάδα με τον κ. Λουκά Παπαδήμο και στην Ιταλία με τον κ. Μάριο Μόντι.
Η επινόηση του ευρώ
Ορισμένοι λένε ότι μπορεί η είσοδος στο ευρώ να ήταν λάθος, αλλά τώρα που μπήκαμε η έξοδος θα ήταν καταστροφή. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από κάτι τέτοιο. Το ευρώ αποτελεί μια χρηματοπιστωτική επινόηση που δεν βασίζεται, ούτε απηχεί την πραγματική οικονομία ακόμη και σε επίπεδο ευρωζώνης. Η σταθερότητα του ευρώ εξαρτάται όχι από την πραγματική δυναμική της οικονομίας, αλλά από συγκεκριμένες αξιωματικές πολιτικές παραδοχές, από ορισμένες υποθέσεις εργασίας: (1) Σταθερή νομισματική κυκλοφορία, που δεν επιτρέπει την έκδοση πρόσθετου νομίσματος. (2) Χαμηλά επίπεδα χρέους και κρατικών ελλειμμάτων. (3) Συντονισμός οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής.
Η οικονομία όμως δεν κινείται με βάση πολιτικές παραδοχές και μάλιστα αξιωματικού χαρακτήρα, αλλά με βάση την αντικειμενική κατάσταση των συναλλαγών και της παραγωγής στην πραγματική οικονομία. Κι αυτή η κατάσταση είναι πάντα κυμαινόμενη σε τέτοιον βαθμό που καμιά σταθερά δεν μπορεί να λειτουργήσει. Όταν μια οικονομία είναι διαρκώς ελλειμματική στο επίπεδο της παραγωγής και των συναλλαγών, όσο κι αν προσπαθεί είναι αδύνατο να τηρήσει τις όποιες παραδοχές και αξιώματα. Ότι κι αν κάνει.
Έτσι και με το ευρώ. Ένα νόμισμα που βασίζεται σε εξωπραγματικά αξιώματα δεν μπορεί να διασωθεί ενισχύοντας τις υποθέσεις εργασίας πάνω στις οποίες στηρίχθηκε. Είναι αδύνατον. Όσο ενισχύονται οι αξιωματικές πολιτικές παραδοχές σε βάρος της πραγματικής κατάστασης της οικονομίας, τόσο περισσότερο θα σπέρνει την χρεοκοπία, την καταστροφή και την ισοπέδωση. Σε βαθμό μάλιστα πρωτάκουστο για τους λαούς της Ευρώπης.
Μέχρι εδώ το παραμύθι περί «λίθινης εποχής»
Επομένως η λίθινη εποχή δεν είναι ένα ενδεχόμενο που συνδέεται με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, αλλά με την ίδια την παραμονή στο ευρώ. Άλλωστε στη λίθινη εποχή ζουν ήδη οι πάνω από 1 εκατομμύριο άνεργοι της χώρας, αλλά και τα 4 εκατομμύρια εργαζόμενοι που βιώνουν μια κατάσταση όπου είτε βρίσκονται με δουλειά χωρίς μέλλον, είτε με μέλλον χωρίς δουλειά, όπως το 50% και πλέον της νέας γενιάς. Δεν συζητάμε βέβαια για την ανέχεια που έχει ενσκήψει στην πλειοψηφία των ελληνικών νοικοκυριών. Οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζει η μέση ελληνική οικογένεια μπορεί να συγκριθεί μόνο με την κατοχική και την πρώτη μετακατοχική περίοδο.
Κι επειδή η κατάσταση αυτή θα επιδεινωθεί σε βαθμό ανήκουστο, θα πρέπει να ρωτήσουμε που βρίσκεται η «κόκκινη γραμμή»; Που πρέπει να φτάσουμε για να πούμε «φτάνει, ως εδώ»; Πόσοι από τους νέους μας πρέπει να μεταναστεύσουν μαζικά γιατί δεν βρίσκουν ούτε δουλειά του ποδαριού; Πόσοι εργαζόμενοι και μικρομεσαίοι πρέπει να ζήσουν σε συνθήκες πείνας και εξαθλίωσης; Πόσοι από τους ηλικιωμένους πρέπει να πεθάνουν γιατί δεν έχουν ούτε καν να πληρώσουν για την θέρμανσή τους; Πόσα άτομα με ειδικές ανάγκες πρέπει να ριχτούν στον Καιάδα γιατί καταργείται ακόμη και η πιο στοιχειώδης κοινωνική πρόνοια; Πόσοι θα πρέπει να αφήσουν την τελευταία τους αναπνοή σε κάποιο ράντσο, ή στα χέρια των δικών τους, γιατί διαλύεται ακόμη και η πρωτοβάθμια υγεία;
Είναι ή δεν είναι η λίθινη εποχή αυτή που ζουν σήμερα εκατομμύρια Έλληνες; Τι έχουν να φοβηθούν οι άνεργοι, οι κατεστραμμένοι επαγγελματίες και οι αφανισμένοι μικρομεσαίοι, τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και οι εργαζόμενοι που ζουν κυριολεκτικά στο όριο; Τι έχουν να φοβηθούν όλοι αυτοί από την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα; Μην χάσουν τις (ανύπαρκτες) καταθέσεις τους; Μην και χάσουν ακόμη κι αυτά τα λίγα που τους έχουν απομείνει; Μόνο ένας ανόητος ή ένα τυπικό κομματικό στέλεχος, μπορεί να πιστεύει στα σοβαρά σήμερα ότι δεν οδηγούμαστε με μαθηματική βεβαιότητα σε ολοκαύτωμα ενός ολόκληρου λαού προκειμένου να διατηρηθεί μια τυχάρπαστη κερδοσκοπική επινόηση των τραπεζιτών: το ευρώ.
Νέα αρχή να επιβάλλει ο ελληνικός λαός
Με το εθνικό νόμισμα μπορεί να γίνει μια νέα αρχή προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Αρκεί να το επιβάλει ο ίδιος και όχι οι καταχτητές του και οι ντόπιοι δοσίλογοι. Με το εθνικό νόμισμα μπορεί να κερδίσει την ελευθερία του από τους δυνάστες των αγορών και να διεκδικήσει την κυριαρχία του σ’ αυτόν τον τόπο. Κι αυτό είναι το ζουμί της όλης υπόθεσης.
Μπορεί ένας λαός σαν τον ελληνικό να σταθεί στα πόδια του και να προχωρήσει με ίδιες δυνάμεις; Ή είναι καταδικασμένος να χρειάζεται πατερίτσες, προστάτες και νταβατζίδες; Αυτό είναι το δίλλημα που συνδέεται πρώτα και κύρια με το ζήτημα του εθνικού νομίσματος. Η τερατολογία που συνδέεται με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα συνδέεται με την ανάγκη ο λαός να πιστέψει ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του, ότι αν και κατοικεί σε μια από τις πιο ευλογημένες χώρες της Ευρώπης δεν μπορεί να παράγει τίποτε, δεν έχει τα μέσα για να σταθεί όρθιος με τις δικές του δυνάμεις.
Δεν είναι καινούργια αυτή η προσπάθεια. Λίγο μετά την ναζιστική κατοχή οι ίδιες δυνάμεις που υπηρέτησαν το καθεστώς κατοχής πάσχιζαν να πείσουν τον Έλληνα ότι η ανεξαρτησία και η εθνική κυριαρχία είναι ένας μύθος. Ο Γεώργιος Βλάχος της Καθημερινής, συνεργάτης των γερμανικών δυνάμεων κατοχής, έγραψε το 1958 ότι το σύνθημα της εθνικής ανεξαρτησίας είναι «κενό ουσίας πυροτέχνημα», ενώ ο διευθυντής του γνωστού συγκροτήματος Χρ. Λαμπράκης, που διέπρεψε στην κατοχή, έγραφε την ίδια χρονιά πώς «η ανεξαρτησία στον σημερινό κόσμο είναι μια ουτοπία…» Στον χορό αυτού του νεοδοσιλογισμού και ονομαστοί διανοούμενοι της εποχής όπως ο κ. Γ. Θεοτοκάς, ο οποίος έγραφε ότι η «ιστορική αναγκαιότητα» οδηγεί στο ξεπέρασμα των εθνών και στη δημιουργία υπερεθνικών σχηματισμών, γιατί μόνο έτσι μπορεί «να αξιοποιηθεί εντελώς η σύγχρονη τεχνική» και να πραγματοποιηθεί η «σταθερή εξύψωση του βιοτικού και μορφωτικού επιπέδου των λαϊκών μαζών του κόσμου.»
Αυθυπαρξία ή υποτέλεια;
Την εποχή εκείνη με νωπές της μνήμες των αγώνων κατά του καταχτητή παλιού και νέου, για την λαϊκή και εθνική κυριαρχία, δεν περνούσαν εύκολα οι ενδοτισμοί. Έτσι ο Ε. Παπανούτσος απαντώντας στον Θεοτοκά έγραφε: «ομολογώ πώς άμα βάζω στο νου μου πραγματοποιημένο το καθεστώς που προφητεύει ο καλός φίλος με πιάνει φόβος. Μεγάλος φόβος… Ας θυμηθούμε ότι ο Χίτλερ προόριζε την Ελλάδα για τουριστικά ταξίδια και για καλλιέργεια της αγριόμεντας…». Πολύ σωστά ο κ. Παπανούτσος διαβλέπει τους κινδύνους που συνεπάγονται για την Ελλάδα σε τέτοιες «υπερεθνικές ενώσεις» και σωστά υπογραμμίζει πως η «εθνική μας προσωπικότητα, η πολιτική μας παράδοση, το πνεύμα και το ήθος του λαού μας… ένας μόνο σίγουρος τρόπος υπάρχει να διαφυλαχθούν: η αυθυπαρξία, το δικαίωμα να διαθέτει κανείς τον εαυτό του όπως θέλει, να κυβερνάει αυτός το σπίτι του και όχι οι άλλοι – ας είναι και οι καλύτεροι φίλοι».
Αυθυπαρξία ενός λαού χωρίς οικονομική αυτοδυναμία και εθνική ανεξαρτησία δεν μπορεί να υπάρξει κάτω από οποιοδήποτε καθεστώς. Και αφετηρία για μια τέτοια αυθυπαρξία αποτελεί η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.
Δημήτρης Καζάκης
Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι, 24/11/2011
Διαβάστε περισσότερα »

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

EΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αυτές τις μέρες διεξάγεται η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.
Η δικαίωση των Ελλήνων θυμάτων του Ναζισμού μέσω των Ιταλικών δικαστηρίων, έχει οδηγήσει την υπόθεση στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στο οποίο προσέφυγε η Γερμανία για να ακυρώσει τις αποζημιώσεις και το οποίο ξεκίνησε τη σχετική δικαστική διαδικασία τη Δευτέρα 12/09.
Την ίδια ώρα, ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα το μέγα θέμα του ανεξόφλητου αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου της χώρας μας προς τη Γερμανία και των γερμανικών επανορθώσεων για τις κατοχικές καταστροφές στη χώρα μας, αφού η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα η οποία δεν έχει λάβει ως αποζημίωση ούτε ένα ευρώ.
Η μέχρι τώρα παθητική,δυστυχώς,στάση όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, στο μέγιστο αυτό Εθνικό θέμα, ήρθε η ώρα να γίνει ενεργητική.
Είναι απόλυτη ανάγκη, από σήμερα,οι Υπουργοί Δικαιοσύνης, Εξωτερικών και Οικονομικών,τουλάχιστον,να παρακολουθήσουν αυτή την πολυσήμαντη για τα εθνικά μας συμφέροντα δίκη στη Χάγη.
Η παρουσία τους δεν θα είναι τιμή μόνο,για τα θύματα του Ναζισμού,αλλά,επι τέλους θα καταδείξει στους Δικαστές της Χάγης και στην παγκόσμια κοινή γνώμη, την αποφαστικότητα της Ελληνικής Πολιτείας να στηρίξει δυναμικά τις διεκδικήσεις των συγγενών των ελλήνων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας για ηθική και υλική αποζημίωση.
Αυτή η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης,στις σημερινές συνθήκες,έχει τεράστια σημασία για το παρόν και το μέλλον της Πατρίδας μας.

Για το Εθνικό Συμβούλιο
Ο Πρόεδρος
Μανώλης Γλέζος

Υ.Γ. Είναι λογικό ο καθένας να σκεφτεί "Ναι, κι αν υπογράψω, τι έγινε; Θα μας πληρώσουν οι Γερμανοί;" Δυστυχώς ίσως να μη μπορεί ν' αλλάξει πια κάτι, αλλά έχουμε την ηθική υποχρέωση να το κάνουμε! Είμαστε υποχρεωμένοι να το ζητήσουμε.
Δεν μπορούμε ούτε να πατήσουμε δύο κλικ σαν ελάχιστο φόρο τιμής προς τις χιλιάδες των νεκρών Ελλήνων;

Είναι λογικό ο καθένας να σκεφτεί "Ναι, κι αν υπογράψω, τι έγινε; Θα μας πληρώσουν οι Γερμανοί;"

Στο τέλος του email υπάρχει, στα ελληνικά, το περιληπτικό κείμενο της αίτησης.
Αξίζει το χρόνο να διαβάσετε και το πλήρες αγγλικό κείμενο.

Τον Οκτώβριο του 1940, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να μπεί στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με την απρόκλητη εισβολή των στρατευμάτων του Μουσολίνι στην Ήπειρο.
Ο Χίτλερ, για να σώσει τον Μουσολίνι από μία ταπεινωτική ήττα, εισέβαλε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941.
Η Ελλάδα λεηλατήθηκε και ερειπώθηκε από τους Γερμανούς όσο καμία άλλη χώρα κάτω από την κατοχή τους.
Σύμφωνα με τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, τουλάχιστον 300.000 Έλληνες πέθαναν από την πείνα - άμεσο αποτέλεσμα της Γερμανικής λεηλασίας.

Ο Μουσολίνι παραπονέθηκε στον Υπουργό του των Εξωτερικών, Κόμη Τσιάνο, « Οι Γερμανοί έχουν αρπάξει από τους Έλληνες ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους ».
Η Γερμανία και η Ιταλία επέβαλαν στην Ελλάδα όχι μόνο υπέρογκες δαπάνες κατοχής, αλλά και ένα αναγκαστικό δάνειο (κατοχικό δάνειο) ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολλαρίων.
Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει την υποχρέωση της Γερμανίας να πλήρωσει αυτό το χρέος και είχε δώσει οδηγίες να αρχίσει η διαδικασία πληρωμής του.
Μετά το τέλος του πολέμου, η Συνδιάσκεψη των Παρισίων επιδίκασε στην Ελλάδα 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια για πολεμικές επανορθώσεις έναντι της Ελληνικής απαίτησης 14,0 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Η Ιταλία πλήρωσε στην Ελλάδα το μερίδιο της από το κατοχικό δάνειο.
Η Ιταλία και η Βουλγαρία πλήρωσαν πολεμικές επανορθώσεις στην Ελλάδα, και η Γερμανία πλήρωσε πολεμικές επανορθώσεις στην Πολωνία το 1956 και στην Γιουγκοσλαβία το 1971.
Η Ελλάδα απαίτησε από την Γερμανία την πληρωμή του κατοχικού δανείου το 1945, 1946, 1947, 1964, 1965, 1966, 1974, 1987, και το 1995.
Παρά ταύτα, η Γερμανία αρνείται συστηματικά να πληρώσει στην Ελλάδα τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις.

Το 1964, ο Γερμανός Καγκελάριος Erhard υποσχέθηκε την πληρωμή του δανείου μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, που πραγματοποιήθηκε το 1990.
Ενδεικτικό της σημερινής αξίας των Γερμανικών υποχρώσεων προς στην Ελλάδα είναι το ακόλουθο: εάν χρησιμοποιηθεί σαν τόκος ο μέσος τόκος των Κρατικών Ομολόγων των ΗΠΑ από το 1944 μεχρι το 2010, που είναι περίπου 6%, η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου ανέρχεται στα 163,8 δισεκατομμύρια δολάρια και αυτή των πολεμικών επανορθώσεων στα 332 δισεκατομμύρια δολάρια.

Στις 2 Ιουλίου 2011, ο Γάλλος οικονομολόγος και σύμβουλος της Γαλλικής κυβέρνησης Jacques Delpla δήλωσε ότι οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονται σε 575 δισεκατομμύρια δολάρια (Les Echos, Saturday, July 2, 2011).
Ο Γερμανός ιστορικός οικονομολογίας Dr. Albrecht Ritschl συνέστησε στην Γερμανία να ακολουθήσει μία περισσότερο μετριοπαθή πολιτική στην ευρωκρίση του 2008-2011, διότι ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη δικαιολογημένων απαιτήσεων για πολεμικές επανορθώσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (Der Spiegel, June 21, 2011, guardian.co.uk, June 21, 2011).

Οι Γερμανοί δεν άρπαξαν από τούς Έλληνες μόνο «ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».
Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάδα έχασε 13% του πληθυσμού της. Ένα μέρος αυτού του πληθυσμού χάθηκε στην μάχη, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό χάθηκε από την πείνα και τα εγκλήματα πολέμου των Γερμανών.
Οι Γερμανοί δολοφόνησαν τούς κατοίκους 89 Ελληνικών πόλεων και χωριών, έκαψαν περισότερα από 1700 χωριά και εκτέλεσαν πολλούς από τους κατοίκους αυτών των χωριών. Μετέτρεψαν την χώρα σε ερείπια, και λεηλάτησαν τους αρχαιολογικούς της θησαυρούς.

Ζητούμε από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών.

Αγαπητοί φίλοι,
όπως αναφέρεται παρακάτω από το
EΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:

Αυτές τις μέρες διεξάγεται η Δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης
για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.

Παρακαλώ ζητήσετε από φίλους και γνωστούς σας να πάνε στο

http://www.greece.org/blogs/wwii/

και να υπογράψουν το Αίτημα μας που ζητά

από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα,

πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες,

πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών,

των εγκλημάτων και των λεηλασιών, που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών...

Please Sign the Petition for WW-II German Reparations to Greece
and Pass it to others to sign! Everybody is eligible to Sign; Relatives, Friends, Need not be Greek to Sign! etc

Please go to
http://www.greece.org/blogs/wwii/

to read the full
petition
(short | long)
and the supporting material.

We will greatly appreciate your signature on this petition requesting the German
government to honor its long-overdue obligations to Greece by repaying the
forcibly obtained occupation loan, and by paying War reparations proportional to
the material damages, atrocities and plundering committed by the German war
machine during World War II.
Διαβάστε περισσότερα »

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Επιστροφή στο 1936

Ημέρες του 1936 θυμίζει η Βουλή αυτή την εποχή. Όπως ακριβώς τον Απρίλη του 1936 αναδείχθηκε ως «υπερκομματική» η κυβέρνηση Μεταξά καθ’ υπόδειξη της μεγάλης φίλης και συμμάχου Βρετανίας, αλλά και του τοποτηρητή της βασιλιά Γεωργίου Β΄, έτσι αναδεικνύεται και η κυβέρνηση Παπαδήμου. Υπό το κράτος των εντολών και των απειλών των φίλων, συμμάχων και εταίρων της Ελλάδας, συντελείται ένα ανοιχτό πραξικόπημα με την ίδια δικαιολογία: την αντιμετώπιση βαθύτατης εθνικής κρίσεως.
Το 1936 χρειάστηκαν λιγότερο από 5 μήνες για να βγει ο δήθεν «μεταβατικός» και «υπερκομματικός» πρωθυπουργός Μεταξάς και να εξαγγείλει την πλήρη κατάλυση του κοινοβουλευτισμού. Την εποχή εκείνη ο Μεταξάς δικαιολόγησε την κατευθυνόμενη έξωθεν και άνωθεν πράξη του ως εξής: «Η κυβέρνησίς μου, η τελείως ακομμάτιστος, κληθείσα είς την αρχήν τον Απρίλιον του έτους τούτου και διαγνώσασα ευθύς εξ αρχής τους κινδύνους τους οποίους διέτρεχεν η ελληνική κοινωνία και ευθύς εξ αρχής αποφασισμένη να λάβη άπαντα τα μέτρα τα οποία εξήγγειλε δια των προγραμματικών αυτής δηλώσεων, τα αποσκοπούντα εις την ηθικήν και υλικήν βελτίωσιν απάσης της κοινωνίας και ιδιαιτέρως των αγροτών, των εργατών και των πενεστέρων εν γένει τάξεων, εις μάτην ήλπισεν ότι θα είχεν έκθυμον και ειλικρινή την υποστήριξιν των πολιτικών κομμάτων εις τον υπέρ της ελληνικής κοινωνίας αγώνα της, μολονότι και εις υποχωρήσεις και συγκαταβάσεις προέβη προς τα αντιμαχόμενα ταύτα κόμματα, τα οποίας υπό άλλας περιστάσεις δεν θα έκαμνε.»
Με άλλα λόγια, ο Μεταξάς κατέλυσε τότε τον κοινοβουλευτισμό για να διατηρήσει η κυβέρνησή του τον «ακομμάτιστο» δήθεν «εθνικό» χαρακτήρα της, ο οποίος κινδύνευε από τις κομματικές αντιδικίες και υπονομεύσεις. Κρατήστε το αυτό γιατί θα σας χρειαστεί για να καταλάβετε που πάνε τα πράγματα.
Με το Προεδρικό Διάταγμα υπ’ αριθμ. 109/2011 της 11ης Νοεμβρίου ο κ. Κάρολος Παπούλιας θεσμοθετεί το σημερινό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα με ανάλογο τρόπο που ο βασιλιάς Γεώργιος τον Απρίλη του 1936 διόριζε πρωθυπουργό τον Ι. Μεταξά. Το συγκεκριμένο Π.Δ. αναφέρει τα εξής:
«Έχοντας υπ’ όψη:
1. Τις διατάξεις των άρθρων 35 παρ. 2 περίπτ. α ́, 38 παρ. 1 εδάφ. τρίτο, 37 παρ. 1 και 37 παρ. 3 εδάφ. τρίτο του Συντάγματος.
2. Το 108/2011 π.δ. «Αποδοχή παραίτησης του Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου του Ανδρέα».
3. Τη διαπιστωθείσα συμφωνία των κομμάτων που διαθέτουν στη Βουλή την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών για το σχηματισμό Κυβέρνησης, αποφασίζουμε:
Διορίζουμε Πρωθυπουργό το Λουκά Παπαδήμο του Δημητρίου.»
Βέβαια, οι διατάξεις του Συντάγματος που αναφέρει ο κ. Παπούλιας δεν του δίνουν καμιά αρμοδιότητα να διορίσει εξωκοινοβουλευτικό πρωθυπουργό, ούτε προβλέπουν κανενός είδους «μεταβατική» κυβέρνηση, πέρα από την ρητή απαίτηση για δημιουργία υπερεσιακής με μόνο σκοπό την διενέργεια εκλογών. Ούτε βέβαια η σύμφωνη γνώμη των κομμάτων με πλειοψηφία στην Βουλή αποτελεί άλλοθι, ή νομιμοποιητική βάση αυτού του πραξικοπήματος.

Κοινοβουλευτική χούντα

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, ο διορισμένος πρωθυπουργός, εμφανίστηκε στην Βουλή για να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης στις προγραμματικές του δηλώσεις και είπε τα εξής: «η απόφαση των Αρχηγών των τριών κομμάτων που υποστηρίζουν την παρούσα Κυβέρνηση και μετέχουν στη σύνθεσή της, όπως αυτή η απόφαση αποτυπώθηκε στις διαβουλεύσεις υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αποτελεί σημαντικό βήμα συναίνεσης και συνεννόησης για τη σωτηρία της χώρας. Μετά από μία μακρά και δύσκολη περίοδο αμφισβητήσεων, εντάσεων και αβεβαιοτήτων, η συμφωνία των τριών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ, Νέας Δημοκρατίας και ΛΑΟΣ, να συγκροτηθεί Κυβέρνηση συνεργασίας με σαφή σκοπό και συγκεκριμένη εντολή, έχει ιδιαίτερη σημασία για την επίτευξη βασικών εθνικών στόχων. Δημιουργεί προϋποθέσεις για την αποκατάσταση της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας, την ενδυνάμωση της κοινωνικής και εθνικής συνοχής, την εκπλήρωση των ανειλημμένων υποχρεώσεων της Ελλάδας που αποσκοπούν στην υπέρβαση της κρίσης και στη διάσωση της οικονομίας.» Και συνέχισε: «Έχω πλήρη συνείδηση της τιμής που μού γίνεται, αλλά και της ευθύνης που επωμίζομαι. Ευχαριστώ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης, καθώς και τους Προέδρους των τριών κομμάτων που τη στηρίζουν, για την εμπιστοσύνη που έδειξαν στο πρόσωπό μου.»
Εδώ ξεχωρίζουν τα εξής:
Πρώτον, ο κύριος αυτός δεν πήρε και ούτε μπορούσε ποτέ να πάρει εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης, εκτός κι αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι μονάρχης και δεν το ξέρουμε.
Δεύτερον, κανενός είδους απόφαση ή συναίνεση των αρχηγών δεν μπορεί να υποκαταστήσει την λαϊκή εντολή, εκτός κι αν οδεύουμε ολοταχώς προς δικτατορία. Πράγμα που εμφανώς πολλοί από το επίσημο πολιτικό σύστημα εύχονται φανερά.
Τρίτον, αν δημιουργήθηκε αυτή η κυβέρνηση στη βάση της «εθνικής συνεννόησης» και με σκοπό «την επίτευξη βασικών εθνικών στόχων», τότε οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που διαφωνούν ριζικά τι είναι; Αντεθνικές; Κι αν η κατάφωρη παραβίαση και ουσιαστική κατάλυση του Συντάγματος έγινε για να επιτευχθούν αυτοί οι «εθνικοί στόχοι», τότε που οδηγούμαστε; Το 1936 με τις ίδιες προφάσεις ο Μεταξάς χρειάστηκε λιγότερο από 5 μήνες για να οδηγήσει την χώρα σε ανοιχτό καθεστώς φασιστικής δικτατορίας. Στον κ. Παπαδήμο και τις δυνάμεις που τον ανέβασαν στην κυβέρνηση πόσο θα χρειαστεί;
Δεν πρέπει να έχουμε την παραμικρή αμφιβολία. Η κυβέρνηση αυτή της «εθνικής συνεννόησης» δημιουργήθηκε μόνο και μόνο για να οδηγήσει στην επίσημη πτώχευση και σε καθεστώς χούντας. Οι δυνάμεις των αγορών, των κερδοσκόπων, των τοκογλύφων και του πολιτικού τους προσωπικού έχουν πειστεί ότι η επερχόμενη ολοσχερής κατάρρευση της Ελλάδας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί διαφορετικά παρά μόνο με χούντα, με ανοιχτή δικτατορία. Κι όπως οι περισσότερες χούντες στην ιστορία, έτσι και η σημερινή ξεκινά με τον ίδιο τρόπο: με την επίκληση έκτακτων συνθηκών και «εθνικών στόχων», καθώς και με την προσπάθεια να ντυθεί με κοινοβουλευτικό μανδύα. Μόνο που παλιά, σε εποχές όπου οι αγορές και οι τράπεζες δεν είχαν το μέγεθος και την οικονομική δύναμη να αλώνουν από μόνες τους τα κράτη και τις κοινωνίες, χρειάζονταν μελανοχίτωνες στρατιωτικούς. Ενώ σήμερα κάνουν κάτι διαφορετικό: αντικαθιστούν απλά τους πολιτικούς-ανδρείκελα με απευθείας τραπεζίτες (τεχνοκράτες) που δεν χρειάζονται λαϊκή έγκριση ή εντολή.
Μην ανησυχείτε δεν χρειάζεται σήμερα να κατεβάσουν τα τανκς στους δρόμους. Δεν τους χρειάζεται και ούτε έχουν εμπιστοσύνη στις ένοπλες δυνάμεις. Στόχος τους είναι να κρατήσουν έναν εικονικό κοινοβουλευτισμό υπό ειδικές έκτακτες συνθήκες χωρίς κανενός είδους προσφυγή στις κάλπες μέχρις ότου ολοκληρωθεί το θεάρεστο και «εθνικό» έργο τους. Δηλαδή η ολοκληρωτική διάλυση και κατεδάφιση του εθνικού κράτους προκειμένου να λεηλατηθεί η χώρα, να διασπαστεί η εθνική της επικράτεια και να ξεπουληθεί σε επίδοξους επενδυτές.

Η σιδερένια πυγμή

Τώρα, αν ο λαός συνεχίσει την «ανταρσία» του, όπως την χαρακτήρισε ο Μιλτιάδης Παπαιωάννου ως τυπικός δικτάτωρ, τότε δεν το έχουν σε τίποτε να προχωρήσουν σε αναστολή και των τελευταίων λαϊκών ελευθεριών που έχουν απομείνει: το δικαίωμα στις συγκεντρώσεις, τις διαμαρτυρίες, τα συλλαλητήρια και την ελευθεροτυπία.
Στο κάτω-κάτω της γραφής το λένε ανοιχτά. Να τι είπε στις 13/11 στην ΝΕΤ ο Χρυσοχοίδης: «Υπήρχε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Δεν μπορούσε να προχωρήσει άλλο η προηγούμενη κατάσταση. Είχαμε οδηγηθεί σ’ ένα μεγάλο αδιέξοδο και είναι προφανές ότι δε μπορούσαμε να συνεχίσουμε να κουβαλάμε μόνοι ένα τόσο μεγάλο φορτίο, το οποίο απαιτούσε από την πρώτη στιγμή μια ευρύτερη συναίνεση». Τώρα πλέον, με τη νέα κυβέρνηση στέλνεται, σύμφωνα με τον υπουργό «ένα μήνυμα ισχυρό εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας προς τους εταίρους μας κυρίως, αλλά και στον ελληνικό λαό, ότι εδώ πια πρέπει να γίνει μια μεγάλη προσπάθεια εθνικής εμβέλειας». Αρκεί βέβαια να μην έχει λόγο ο ίδιος ο λαός. Το «ισχυρό μήνυμα εμπιστοσύνης» είναι ακριβώς το ίδιο που στέλνει πάντα η σιδερένια πυγμή της πιο αδίστακτης εξουσίας. «Οποιοσδήποτε δίνει μάχες οπισθοφυλακής και μάλιστα ανόρεκτες μάχες οπισθοφυλακής, επιχειρώντας να κρατήσει κατακτήσεις ή κεκτημένα ή αντιλήψεις παλαιές, δεν υπάρχει, θα πεθάνει όλη αυτή η πραγματικότητα. Έχει πεθάνει ήδη κατά τη γνώμη μου» τόνισε ο Μ. Χρυσοχοΐδης. Με άλλα λόγια όποιος ελπίζει ότι ο μισθός και η σύνταξή του αποτελεί αναπαλλοτρίωτη κατάκτηση ή κεκτημένο πλανάται πλάνην οικτράν. Ξαναγυρίζουμε σε εποχές όπου η φτώχεια, η γενικευμένη ανέχεια και η διαρκής αβεβαιότητα αποτελούν βασική κινητήρια δύναμη της οικονομίας και της κοινωνίας στο σύνολό της.

Απαγορεύονται το «Όχι», το δημοψήφισμα, οι εκλογές!

Πόσο απέχουν όλα αυτά από το να λειτουργήσουν ως δικαιολογία κατάλυσης ακόμη και των ελάχιστων δημοκρατικών ελευθεριών που έχουν απομείνει; Άλλωστε στην κυβέρνηση συμμετέχει μια δύναμη που ανοιχτά έχει μιλήσει για την ανάγκη αναστολής τους. Θυμάστε τον κ. Καρατζαφέρη που ζητούσε την εποχή της μαθητικής εξέγερσης επί Γρηγορόπουλου (2008) την επίκληση του άρθρου 11 του Συντάγματος, το οποίο για λόγους «εθνικής κρίσης» δίνει την δυνατότητα επιβολής στρατιωτικού νόμου; Σήμερα το κόμμα του Καρατζαφέρη συμμετέχει με δοτούς υπουργούς στην νέα κυβέρνηση με ήθος, ποιόν και αντιλήψεις που θα ζήλευαν οι φασίστες του μεσοπολέμου.
Βέβαια, για να μην τους αδικούμε, δεν έχουν κανένα πρόβλημα σήμερα με τον κοινοβουλευτισμό όπως λειτουργεί σήμερα. Με αυτό που έχουν πρόβλημα είναι με τον λαό και με το γεγονός ότι μπορεί να πιέσει τόσο αφόρητα την πολιτική κατάσταση έτσι ώστε η κυβέρνηση Παπαδήμου να καταρρεύσει πριν καν πει κύμινο. Δεν τους αρκεί που αφαίρεσαν κάθε δυνατότητα στον λαό να πει την γνώμη του. Ούτε δημοψήφισμα, ούτε εκλογές μπορούν να γίνουν όσο η συντριπτική πλειοψηφία του λαού είναι αποφασισμένη να πει ΟΧΙ σε ότι συμβαίνει.


Όλα ίδια…
Το μόνο δικαίωμα που έχει ο λαός μέσα στην ευρωζώνη και υπό καθεστώς νέας κατοχής είναι να λέει ΝΑΙ. Κι αν δεν είναι διατεθειμένος να υποκύψει σε έξωθεν και άνωθεν «υποδείξεις» τότε του αφαιρούν τον λόγο. Ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Σαμαράς, ο κ. Καρατζαφέρης και ο πολιτικός συρφετός που τους ακολουθεί ξέρει καλύτερα από τον λαό.
Κι αν ο λαός δεν υποκύψει στην καταδίκη του; Τότε υπάρχει μόνο μια λύση. Την προετοιμάζουν από τώρα οι εγχώριοι στυλοβάτες της νέας κατοχής. Τα ΝΕΑ (15/11) στο κύριο άρθρο τους με τίτλο «Αφήστε τον να κυβερνήσει» επισημαίνουν: «Υπάρχουν αποθαρρυντικές ενδείξεις για το πεδίο δράσης της κυβέρνησης Παπαδήμου. Οι επικεφαλής των κομμάτων που τη στηρίζουν προέβησαν σε δηλώσεις ή κινήσεις που μπορεί να εκληφθούν ως διάθεση υπερφαλάγγισής της. Το έκαναν προτού καν ο Πρωθυπουργός αναγνώσει τις προγραμματικές δηλώσεις. Ασφαλώς ήταν τυπικό δικαίωμά τους. Αλλά ήταν και πρέπον; Η κυβέρνηση είναι προϊόν της δικής τους βούλησης και συντίθεται από πρόσωπα τα οποία οι ίδιοι επέλεξαν. Για να πετύχει, ως προϋπόθεση έχει το “καθαρό τραπέζι”. Χωρίς σκιές κηδεμονίας ή υποκατάστασής της. Έπραξαν ορθώς όταν επέλεξαν τον Λουκά Παπαδήμο. Θα πράξουν ορθότερα αν τον αφήσουν να κυβερνήσει».
Δεν σας θυμίζουν τα λόγια του διαγγέλματος Μεταξά την 4η Αυγούστου του 1936; Τι επικαλέστηκε ο Μεταξάς για να καταργήσει και τυπικά τον κοινοβουλευτισμό; Την έλλειψη της εκθύμου και ειλικρινούς υποστήριξης των πολιτικών κομμάτων. Τι επικαλείται ο κ. Ψυχάρης; Τα ίδια. Από τις ίδιες στήλες όπου ο προκάτοχός του Γ. Λαμπράκης τον 1936 εκβίαζε ανοιχτά το κόμμα των Φιλελευθέρων να στηρίξει με κάθε τρόπο τον Μεταξά τον οποίο μάλιστα εκθείαζε σε βαθμό κακουργήματος. Ίδια συμφέροντα, ίδιες εφημερίδες με ίδιο ρόλο, ίδιες μέθοδοι, ίδιες πολιτικές ιδεολογίες σε διαφορετικές εποχές.
Με την ψήφιση των προγραμματικών δηλώσεων της δοτής κυβέρνησης του διορισμένου πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου θα συντελεστεί ένα ανοικτό πραξικόπημα για το οποίο ένοχοι είναι ο Πρόεδρος της κατ’ όνομα Δημοκρατίας, οι πολιτικοί αρχηγοί και οι βουλευτές που ψήφισαν. Πρόκειται για ένα πραξικόπημα με κοινοβουλευτικό μανδύα που εισάγει την χώρα σε καθεστώς ανωμαλίας και πλήρους ανομίας προκειμένου να συντριβεί ο λαός και να ξεπουληθεί η περιουσία του, δημόσια και ιδιωτική.
Το πραξικόπημα αυτό δεν πρέπει να περάσει. Δεν είναι κάτι δευτερεύον, ή ασήμαντο. Όποιος σκέφτεται έτσι, ουσιαστικά συμπράττει σε ένα διαρκές εθνικό έγκλημα. Το πραξικόπημα αυτό και οι πρωτεργάτες του πρέπει να κληθούν οπωσδήποτε να δώσουν λόγο και να δικαστούν από την μόνη σήμερα αληθινή αντιπολίτευση: τον ίδιο τον λαό.

«Η υπέροχη αντίστασις του λαού μας»

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Σε μια ανάλογη περίοδο με την σημερινή, το 1965, όπου δοτές πραξικοπηματικές κυβερνήσεις με κοινοβουλευτικό μανδύα προετοίμασαν την ανοιχτή δικτατορία της επτάχρονης χούντας, ένας από τους παλαίμαχους κοινοβουλευτικούς της αριστεράς, ο Ηλίας Ηλίου προειδοποιούσε: «Η πρόσφατος ιστορία του τόπου μας μας έδωσεν ένα διπλούν δίδαγμα. Κατά το 1925, επί Παγκάλου, και κατά το 1936, επί Μεταξά, προηγήθη η προσπάθεια «θυσιαζομένων» ανθρώπων να δώσουν εις την εκτροπήν κοινοβουλευτικόν μανδύαν, ώστε τάχα να αποφευχθή η ανοικτή εκτροπή. Απλώς ητίμασαν την Δημοκρατίαν, ητίμασαν την εντολήν των, δεν επρόλαβαν τίποτε, ήνοιξαν διάπλατα την θύραν εις την ανωμαλίαν εκείνοι οι οποίοι επροφασίσθησαν ότι, υποτασσόμενοι εις αυτήν, θα αποτρέψουν να γίνη επίσημος, να επιβληθή επισήμως. Η ανωμαλία αντιμετωπίζεται με την ανοικτήν καταγγελίαν και με την συσσωμάτωσιν των πιστών εις την εντολήν που έλαβον βουλευτών και όλου του λαού δια να αντιταχθούν κατά πάσης ιδέας καταλύσεως της λαϊκής κυριαρχίας. Μόνον η ενιαία, με ειρηνικόν χαρακτήρα, κινητοποίησις και πάλη των λαϊκών μαζών, αυτή η υπέροχη αντίστασις του λαού μας είναι εκείνη, η οποία περισώζει και σταματά και αποκρούει αυτήν την κατάλυσιν των ελευθέρων θεσμών. Η ανωμαλία δεν αντιμετωπίζεται με την μεταμφίεσίν της εις δήθεν ψευδοομαλότητα. Δεν αντιμετωπίζεται με κοινοβουλευτικούς μανδύας. Άλλωστε δεν ξέρει κανείς εάν ο κοινοβουλευτικός μανδύας ήτο ο επιδιωκόμενος ή πρωθυπουργικά και υπουργικά ιματίδια…»
Έτσι μιλούσε ο Ηλίας Ηλίου, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΕΔΑ, στη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της δοτής κυβέρνησης Τσιριμώκου το 1965. Και είχε δίκιο. Η εκτροπή με κοινοβουλευτικό μανδύα δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να προετοιμάσει την ανοικτή εκτροπή της επτάχρονης χούντας. Η αριστερά και οι δημοκρατικές δυνάμεις της εποχής αιφνιδιάστηκαν γιατί δεν πήραν στα σοβαρά την όλη υπόθεση και έτσι οδήγησαν τον λαό στην σφαγή. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Οι ηγεσίες της κοινοβουλευτικής αριστεράς μιλούν για «μαύρο μέτωπο» (ΚΚΕ) και για «καταπάτηση της λαϊκής κυριαρχίας» (ΣΥΝ), αλλά δεν κάνουν απολύτως τίποτε γι’ αυτό που έλεγε ο Ηλιού: «Η ανωμαλία αντιμετωπίζεται με την ανοικτήν καταγγελίαν και με την συσσωμάτωσιν των πιστών εις την εντολήν που έλαβον βουλευτών και όλου του λαού δια να αντιταχθούν κατά πάσης ιδέας καταλύσεως της λαϊκής κυριαρχίας.» Οδηγούν ξανά τον λαό στην σφαγή με την ελπίδα να τους δοθεί η δυνατότητα να αυξήσουν τα εκλογικά τους ποσοστά. Πάσχουν από τέτοιον βαθύτατο «κοινοβουλευτικό κρετινισμό», που εξακολουθούν ακόμη να πιστεύουν ότι το κυρίαρχο σύστημα θα επιτρέψει ελεύθερες εκλογές και ελεύθερες δημοκρατικές διαδικασίες.
Δεν είναι όμως όλα χαμένα. Σε αντίθεση με την περίοδο πριν την χούντα, ο λαός σήμερα δεν περιμένει και πολλά από τις ηγεσίες των κομμάτων. Έχει ήδη αρχίσει να κινείται παρά και ενάντια στις πολιτικές ηγεσίες. Συγκροτεί, κυρίως από τα κάτω, τις δικές του συσπειρώσεις, συμπαρατάξεις και συμμαχίες. Δεν πρόκειται να περιμένει πότε θα ξυπνήσουν οι πολιτικές ηγεσίες. Ξέρει να κατακτά τη δική του ενότητα μόνος του. Το απέδειξε την 28η Οκτωβρίου. Θα το αποδείξει και την 17η Νοεμβρίου που φέτος είναι πιο επίκαιρη παρά ποτέ.

Δημήτρης Καζάκης
Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι, 17-11-2011
Διαβάστε περισσότερα »

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Ανακοίνωση Ε.ΠΑ.Μ. για τις συκοφαντίες του τέως Πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωποδημιουργήθηκε από τον αγωνιζόμενο λαό, για να ανατρέψει το καθεστώς κατοχής, δικτατορίας και τρομοκρατίας των τοκογλύφων. Εμφορείται από δημοκρατικές ιδέες, αποτελείται από ανθρώπους κάθε τάξης και κάθε πολιτικής ιδεολογίας ή κομματικής τοποθέτησης και έχει συγκεκριμένους στόχους και προτάσεις για την έξοδο της χώρας μας από την κρίση. Πιστεύει ακράδαντα ότι η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη, βαθύτερη και όχι λιγότερη δημοκρατία και ελευθερία. Απαιτεί τον λαό διαρκώς στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων. Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων όλων των επιπέδων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας, από την κεντρική διοίκηση ως τις γειτονιές και τα Πανεπιστήμια. Επιδιώκει δημοκρατική και ελεύθερη επιστήμη και παιδεία, στην υπηρεσία των αναγκών του λαού και όχι των κερδοσκόπων. Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας.


Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο είναι ένα πολιτικό κίνημα αλληλεγγύης και συλλογικού αγώνα και όχι βέβαια τρομοκρατίας και επ' ουδενί λόγο δεν συντάσσεται με αυθαίρετες και ατομικές πράξεις βίας και αυτοδικίας κατά της σωματικής ακεραιότητας και της ασφάλειας ατόμων,όσο αντιλαϊκές πρακτικές κι αν έχουν υιοθετήσει τα άτομα αυτά. Για τον λόγο αυτό θεωρεί όχι μόνο απαράδεκτη αλλά και άκρως συκοφαντική και υβριστικήτην αναφορά στην Πρυτανεία του Πολυτεχνείου Κρήτης του τέως Πρύτανη κ. Ι. Γρυσπολάκη με την οποία κατονομάζει προσωπικά τον πανεπιστημιακό Δημήτρη Πατέλη, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής του ΕΠΑΜ, ως ένοχο για σύσταση «ομάδας κρούσης» και «ηθικό αυτουργό» «για οποιαδήποτε βιαιοπραγία ήθελε συμβεί εις βάρος του ή εις βάρος άλλων».


Ο τέως Πρύτανης παρουσιάζεται ως υπερασπιστής του νέου νόμου για τα Α.Ε.Ι. , ο οποίος ψηφίστηκε πρόσφατα από τα ίδια ακριβώς κόμματα που στηρίζουν την νέα δοτή κυβέρνηση των τραπεζιτών και των τοκογλύφων και η οποία απολαμβάνει της πλήρους στήριξης του Δ.Ν.Τ. και των υπολοίπων Ευρωπαίων υπηρετών του διεθνούς κεφαλαίου. Να θυμίσουμε στον κ. τέως Πρύτανη (του οποίου το παρελθόν είναι πλούσιο σε πραξικοπηματικές και αυταρχικές ενέργειες) ότι στην ψήφιση του Νόμου πρωτοστάτησαν τα γνωστά ακροδεξιά πολιτικά αποβράσματα που συμμετέχουν επίσης και στην σημερινή κυβέρνηση, μερικοί εκ των οποίων μάλιστα απέσπασαν τους επαίνους της κας Διαμαντοπούλου για την “επιμέλειά” τους και την προθυμία τους να στηρίξουν ένα νόμο που παραδίδει τα Πανεπιστήμια βορά στις ορέξεις των αγορών, βάζει τα θεμέλια για την κατάργηση της δωρεάν παιδείας και δίνει την χαριστική βολή στο Πανεπιστημιακό άσυλο.


Θέλουμε να υπενθυμίσουμε επίσης στον τέως Πρύτανη ότι η σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία που εκπόνησε τον νόμο εξαπάτησε τον Ελληνικό λαό για να αποσπάσει την ψήφο του λέγοντας συνειδητάτερατώδη ψέμματα ώστε να αναρριχηθεί στην εξουσία και να εφαρμόσει (πάλι συνειδητά) ακριβώς τα αντίθετα από όσα είχε διακυρήξει. Μόνο και μόνο για τον λόγο αυτό δεν διαθέτει καμμία απολύτως δημοκρατική νομιμοποίηση εκτός αν θεωρήσουμε ότι η ψήφος του λαού δεν έχει καμμία απολύτως θεσμική ισχύ και χρησιμοποιείται μόνο ως όχημα για να ανέλθουν στην εξουσία οι εκλεκτοί των αγορών και των οικονομικά ισχυρών.


Θα περιμέναμε επομένως από τον κ. τέως Πρύτανη ως πνευματικό άνθρωπο να έχει πλήρη γνώση και συνείδηση ποιό καθεστώς είναι πρόθυμος να υπηρετήσει και να μην εξυπηρετεί τα προσωπικά του συμφέροντα κρυβόμενος πίσω από την δήθεν τάξη και νομιμότητα. Θα έπρεπε ο εκλεκτός των απαξιωμένων ΜΜΕ να σταθεί ως πανεπιστημιακός δάσκαλος δίπλα στον δοκιμαζόμενο και αγωνιζόμενο ελληνικό λαό, ο οποίος έδωσε πρόσφατα για άλλη μια φορά το πολιτικό του στίγμα παραπέμποντας στις πιό λαμπρές στιγμές της Εθνικής Αντίστασης ενάντια στην ναζιστική κατοχή, αρνούμενος να παρελάσει μπροστά από πολιτικές μαριονέτες και να μην εξαπολύει διωγμούς εναντίον πραγματικών δασκάλων που θέλουν τα Πανεπιστήμια κυψέλες ελεύθερης σκέψης και όχι οργανισμούς εμπορίας της γνώσης.


Υποστηρίζοντας ο κύριος αυτός με τις πράξεις του τις κατοχικές κυβερνήσεις, ταυτίζεται απόλυτα με τα συμφέροντα που απεργάζονται την κατάργηση της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, τη μετατροπή των Δημοσίων Α.Ε.Ι. σε ιδιωτικών προτύπων ανώνυμες εταιρείες. Να είναι σίγουρος ότι εκπροσωπεί μόνο μια μικρή ομάδα που βλέπει την κρίση και τη δοκιμασία του λαού ως «ευκαιρία» για ιδιοτελή συμφέροντα. Μια ομάδα προθύμων συνεργατών ενός συστήματος που αναζητεί παντού “χουντικούς επιτρόπους” και “δωσίλογους” για να επιβάλει μέσα στα Πανεπιστήμια αλλά και σε κάθε κοινωνικό χώρο καθεστώς χούντας και τρομοκρατίας, όπου θα ποινικοποιείται εκ προοιμίου η κάθε διαφωνία, καθεστώς που ο γνωστός κόλακας κάθε εξουσίας έχει το θράσος να αποκαλεί «αριστεία».


Ο κ. Ι. Γρυσπολάκης δεν είναι λοιπόν «θύμα τρομοκρατίας» αλλά εκπροσωπεί ο ίδιος, υπερθεματίζοντας με λόγια και με έργα, ένα σάπιο καθεστώς αυταρχισμού χωρίς το παραμικρό λαϊκό έρεισμα, οι μέρες του οποίου είναι μετρημένες. Και να είναι σίγουρος ότι σύντομα θα λογοδοτήσουν όλοι όσοι έχουν συμβάλλει στην εσχάτη προδοσία που έχει διαπραχθεί εναντίον του λαού και της χώρας με την βίαιη επιβολή του καθεστώτος κατοχής και εκποίησης.





Πολιτική Επιτροπή Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου
Διαβάστε περισσότερα »

Eκδήλωση ΕΠΑΜ Πειραιά

Διαβάστε περισσότερα »

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΠΑΜ ΝΟΤΙΟΥ ΤΟΜΕΑ (ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ 14.11.2011)

Λογω τεχνικών προβλημάτων που προέκυψαν κατα την εγγραφή, η ποιότητα εικόνας και ήχου δεν ειναι κατάλληλη για να ανέβουν στο web tv. Στα λινκς που παραθέτουμε μπορείτε να δείτε το βίντεο της εκδηλωσης στο youtube.

http://www.youtube.com/watch?v=1P7NXCFvXIM Μέρος πρώτο



http://www.youtube.com/watch?v=QeCXSyhRQCU Μέρος δεύτερο

Ευχαριστούμε τον συναγωνιστή Βαγγέλη απο το ΕΠΑΜ Νοτιου τομέα για την φιλότιμη και δύσκολη προσπάθειά του να επεξεργαστεί τα βίντεο ώστε να είναι δυνατό να τα δείτε, παρότι αντιμετώπισε πολλά προβλήματα.
Διαβάστε περισσότερα »

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΑΤΑΓΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ ΠΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΠΑΡΟΧΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΔΟΤΗΣΗΣ (ΔΙΚΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΑΤΑΓΗ)

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ

ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

www.dskalamatas.gr


Καλαμάτα 16 Νοεμβρίου 2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΘΕΜΑ: Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΑΤΑΓΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ ΠΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΠΑΡΟΧΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΔΟΤΗΣΗΣ (ΔΙΚΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΑΤΑΓΗ)

*********************

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΜΟΝΟΜΕΛΟΥΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

(Διαδικασία Ασφαλιστικών Μέτρων)

ΑΙΤΗΣΗ

1/ Δήμητρας Διακουμέα του Γεωργίου, συζ. Θεοδώρου Βαβαρούτσου, δικηγόρου Καλαμάτας, κατοίκου Καλαμάτας, Τέρμα Περιβολακίων.

2/ Θεοδώρου Βαβαρούτσου του Ηλία, κατοίκου Καλαμάτας, Τέρμα Περιβολακίων

ΚΑΤΑ

Της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού Α.Ε.», κατάστημα Καλαμάτας, οδός Αρτέμιδος, όπως νόμιμα εκπροσωπείται.

******************

Ι. ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΡΙΝΟΜΕΝΗΣ ΥΠΟΘΕΣΕΩΣ:

Τυγχάνομε συνιδιοκτήτες κατά το ½ εξ’ αδιαιρέτου ιδανικό μερίδιο μίας διωρόφου οικοδομής μετά του υπογείου της (ηλεκτροδοτούμενη από τη Δ.Ε.Η. δομημένη επιφάνεια) που βρίσκεται στην Καλαμάτα (Γιαννιτσάνικα), στην οδό Τέρμα Περιβολακίων, εκτός του εγκεκριμένου σχεδίου πόλεως της Καλαμάτας, δομημένης επιφάνειας 162 τ.μ., η οποία χρησιμοποιείται αποκλειστικά ως κύρια κατοικία μας καθώς και της ανηλίκης θυγατέρας μας Κωνσταντίνας, ηλικίας 12 ετών.

Στις 18/10/2011 εκδόθηκε από την Δ.Ε.Η. ο λογαριασμός κατανάλωσης ρεύματος (αριθμός παροχής 3 33609208-02 6) της ανωτέρω οικίας μας επ’ ονόματι της πρώτης εξ’ ημών, συνολικού ποσού 1.284,00 ευρώ για το αντίτιμο του ηλεκτρικού ρεύματος και λοιπών τελών. Επίσης στον ως άνω λογαριασμό της ΔΕΗ περιλαμβανόταν και το ποσό των 1,117,80 ευρώ (ως ποσό α΄ δόσης) που αντιστοιχεί στο λεγόμενο "Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών (Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε.)" που θεσπίσθηκε με το άρθρο 53 του Ν. 4021/2011 (ΦΕΚ 218/Α΄/03-10-2011).

ΙΙ. Επειδή το ύψος του "Έκτακτου Ειδικού Τέλους Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών (Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε.)" μέσω του προαναφερομένου λογαριασμού κατανάλωσης ρεύματος (αριθμός παροχής 3 33609208-02 6) της ανωτέρω οικίας μας, ποσού 1,117,80 ευρώ είναι προφανώς εσφαλμένο, υπέρογκο, μη έχον καμία σχέση με την πραγματικότητα και σε κάθε περίπτωση εντόνως αμφισβητούμενο από εμάς (γεγονός που συνομολογεί και η αντίδικος), αφού έχει εκδοθεί κατόπιν αυταπόδεκτων λαθών, τα οποία προκύπτουν από δημόσια έγγραφα, με συνέπεια ο λογαριασμός κατανάλωσης ρεύματος της ανωτέρω οικίας μας, συνολικού ποσού 1.284,00 ευρώ να είναι δυσβάσταχτος για εμάς και να αδυνατούμε να τον εξοφλήσουμε.

Ειδικότερα η χρέωση του ως άνω Τέλους (1,117,80 ευρώ) στο λογαριασμό της ΔΕΗ είναι απίστευτα διογκωμένος και προφανώς εσφαλμένος για τους εξής λόγους:

1/ Υπάρχει λανθασμένη αντικειμενική τιμή ζώνης για τον υπολογισμό του ύψους αυτού.

Το ως άνω Τέλος έχει υπολογιστεί με τιμή ζώνης 2.150,00 ευρώ, αντί του ορθού των 58,00 ευρώ, όπως τούτο προκύπτει και από την 3-11-2011 βεβαίωση της αντιδίκου Δ.Ε.Η.

Έτσι, λοιπόν, αν υπολογιζόταν το ως άνω Τέλος με βάση την ορθή τιμή ζώνης, ο ορθός υπολογισμός του θα ήταν ο εξής: 243 τ.μ. (προς στιγμήν δέχομαι ότι αυτά είναι τα τετραγωνικά μέτρα της οικίας μας, ενώ το πραγματικό εμβαδόν είναι 162 τ.μ.) Χ 1,15 (συντελεστής παλαιότητας) Χ 3 ευρώ (που είναι για τη σωστή τιμή ζώνης 093 των 58 ευρώ και όχι των 2.150) = 838,35 ευρώ και όχι το εσφαλμένο 2.235,60 ευρώ

2/ Έχει γίνει χρέωση επί διπλασίων τετραγωνικών μέτρων επειδή το ακίνητο μας ανήκει στα εκτός σχεδίου κτίσματα.

Για την ορθότερη εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 53 του Ν. 4021/2011 εξεδόθη η υπ' αριθμ. 1211/13-10-11, ΦΕΚ-2298 Β/13-10-11, απόφαση αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών:

«Καθορισμός του τρόπου και της διαδικασίας για: α) την είσπραξη του έκτακτου ειδικού τέλους ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών μέσω των λογαριασμών κατανάλωσης του ηλεκτρικού ρεύματος, β) τη βεβαίωση και είσπραξη του τέλους κατά τις διατάξεις του Κ.Ε.Δ.Ε. από τον κύριο ή επικαρπωτή του ακινήτου σε περίπτωση μη καταβολής του μέσω των λογαρια­σμών κατανάλωσης του ηλεκτρικού ρεύματος, γ) τη βεβαίωση και είσπραξη του τέλους σε περίπτωση μη συνδρομής των προϋποθέσεων απαλλαγής και δ) την εφαρμογή των διατάξεων των παραγράφων 6, 7, του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 11 καθώς και των προϋποθέσεων επιστροφής του ειδικού τέλους από την αρμόδια Δ.Ο.Υ., για το έτος 2011».

Στο άρθρο 1 αυτής ορίζεται ότι:

Το ποσό του Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε. προκύπτει από τον πολλαπλασιασμό των τετραγωνικών μέτρων των ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών επί το συντελεστή προσαύξησης που αντιστοιχεί στην τιμή ζώνης του ακινήτου και επί το συντελεστή προσαύξησης που αντιστοιχεί στην παλαιότητα του ακινήτου, όπως αυτοί ορίζονται στην παράγραφο 2 του άρθρου 53 του ν. 4021/2011.

Για τον υπολογισμό του Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε., τα στοιχεία που αφορούν την ηλεκτροδοτούμενη δομημένη επιφάνεια, δηλαδή το εμβαδόν της δομημένης επιφάνειας, το ύφος της τιμής ζώνης και η παλαιότητα του ακινήτου, λαμβάνονται υπόψη όπως αυτά έχουν αποτυπωθεί, σύμφωνα με τα στοιχεία των δήμων, και καταχωρηθεί ……………. ο συντελεστής παλαιότητας θα είναι 1.

Στις περιπτώσεις που τα τετραγωνικά μέτρα που λαμβάνονται υπόψη για τον υπολογισμό του τέλους αυτού είναι υπερδιπλάσια των μεγαλύτερων εκ των τετραγω­νικών μέτρων που αναγράφονται στα δημοτικά τέλη και στο δημοτικό φόρο, τότε το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε. υπολογίζεται βάσει των τετραγωνικών μέτρων που αναγράφονται στα δημοτικά τέλη. Το προηγούμενο εδάφιο δεν εφαρμόζεται όταν τα τετραγωνικά μέτρα που αναγράφονται στα δημοτικά τέλη έχουν την τιμή μηδέν (0).

Οι αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου Καλαμάτας προκειμένου να προσδιορίσουν την επιφάνεια των ακινήτων που υπόκεινται στο τέλος ακίνητης περιουσίας (ΤΑΠ), το οποίο συνεισπράττεται με τους λογαριασμούς κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος, εφαρμόζουν τις διατάξεις του άρθρου 24 του νόμου 2130/93 (Φ.Ε.Κ. 62/τεύχος Ά) όπου:

1. Από 1ης Ιανουαρίου 1993 επιβάλλεται υπέρ των δήμων και κοινοτήτων τέλος, το οποίο υπολογίζεται επί της αξίας της ακίνητης περιουσίας που βρίσκεται εντός της διοικητικής τους περιφέρειας κατά τις ακόλουθες διακρίσεις: α) Στα πάσης φύσεως ακίνητα που βρίσκονται εντός εγκεκριμένου σχεδίου πόλεως ή εντός των ορίων οικισμών υφιστάμενων προ του έτους 1923 ή εντός ορίων οικισμών πληθυσμού κάτω των δύο χιλιάδων (2.000) κατοίκων, β) Στα κάθε είδους κτίσματα που βρίσκονται εκτός του εγκεκριμένου σχεδίου πόλεως ή εκτός ορίων οικισμών υφιστάμενων προ του έτους 1923 ή εκτός ορίων οικισμών πληθυσμού κάτω των δύο χιλιάδων (2.000) κατοίκων. Στην περίπτωση β' για τον υπολογισμό της αξίας λαμβάνεται υπόψη, από το δημοτικό ή κοινοτικό συμβούλιο, η αξία των κτισμάτων και η αξία της διπλάσιας έκτασης από εκείνη που καταλαμβάνουν τα κτίσματα, εφ' όσον υφίσταται.

Κατόπιν των ανωτέρω διαλαμβανομένων, είναι επιτακτική ανάγκη να παραθέσουμε το σημαντικό ζήτημα που έχει ανακύψει αναφορικά με την επιβολή του Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε. στους ιδιοκτήτες ακινήτων τα οποία βρίσκονται εκτός των εγκεκριμένων σχεδίων πόλεων ή εκτός ορίων οικισμών. Και τούτο διότι ο υπολογισμός του ειδικού αυτού τέλους στη βάση των πλασματικών τετραγωνικών μέτρων των ακίνητων αυτής της κατηγορίας (ο Δήμος υποχρεούται βάσει της προεκτεθείσας νομοθεσίας να επιβάλλει το αναλογούν ΤΑΠ σε έκταση διπλάσια από την πραγματική που καταλαμβάνουν τα κτίσματα) έχει ως αποτέλεσμα να επιβάλλεται ποσό διπλάσιο από αυτό που θα επιβαλλόταν αν για τον υπολογισμό λαμβάνονταν υπόψη τα πραγματικά τετραγωνικά μέτρα των ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι υπόχρεοι να βαρύνονται με υπέρογκα ποσά, η καταβολή των οποίων σε πολλές περιπτώσεις καθίσταται αδύνατη. Αξίζει να σημειωθεί ότι η κατάσταση δυσχεραίνεται από το γεγονός ότι σε περίπτωση μη καταβολής του έκτακτου ειδικού τέλους ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών εντός 40 ημερών από την έκδοση του λογαριασμού, η Δ.Ε.Η. και οι εναλλακτικοί προμηθευτές ηλεκτρικού ρεύματος προβαίνουν στην έκδοση εντολής διακοπής του ρεύματος του καταναλωτή προς τον Διαχειριστή του Δικτύου, ο οποίος διακόπτει τη σύνδεση και δεν επαναχορηγεί το ηλεκτρικό ρεύμα μέχρι την εξόφληση του Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε., όπως ρητά αναφέρεται στη σχετική απόφαση του Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών.

Επιπροσθέτως, τίθεται ένα σημαντικό ζήτημα με την έννοια του όρου «δομημένη επιφάνεια». Στο όρθρο 1 της σχετικής απόφασης του αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών ορίζεται ότι το ειδικό τέλος που προβλέπεται με τη διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 53 του ν. 4021/2011, επιβάλλεται στις ηλεκτροδοτούμενες για οικιστική ή εμπορική χρήση, δομημένες επιφάνειες των ακινήτων που υπάγονται κατά την 17η Σεπτεμβρίου 2011, για το έτος 2011, στο τέλος ακίνητης περιουσίας που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 24 του ν. 2130/1993 (Α ' 62), δηλαδή στα πάσης φύσεως ακίνητα που βρίσκονται εντός εγκεκριμένου σχεδίου πόλεως ή εντός των ορίων οικισμών κλπ. και στα κάθε είδους κτίσματα που βρίσκονται εκτός του εγκεκριμένου σχεδίου πόλεως ή εκτός ορίων οικισμών. Η παραπομπή στο άρθρο αυτό έχει να κάνει με τις δύο κατηγορίες ακινήτων που υπόκεινται στο ειδικό και όχι στον τρόπο υπολογισμού αυτού για τα εκτός σχεδίου. Η επεξήγηση που παρατίθεται στο νόμο 2130/93, παρ. 1 περ. β, ότι για τον υπολογισμό της αξίας λαμβάνεται υπόψη, από το δημοτικό ή κοινοτικό συμβούλιο, η αξία των κτισμάτων και η αξία της διπλάσιας έκτασης από εκείνη που καταλαμβάνουν τα κτίσματα, αφορά διακριτά τον τρόπο υπολογισμού και επιβολής του ΤΑΠ που αποδίδεται στο δήμο με κάθε λογαριασμό κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος. Άλλωστε ξεκάθαρα αναφέρεται στο νόμο 4021/11 ο όρος «δομημένη».

Επειδή στην συγκεκριμένη περίπτωση τα πραγματικά μέτρα του ακινήτου μας είναι 162,00 τ.μ. (όπως τούτο προκύπτει και από το λογαριασμό της ΔΕΗ), ο ορθός υπολογισμός θα έπρεπε να είναι 162 τ.μ. Χ 1,15 (συντελεστής παλαιότητας) Χ 3 ευρώ (που είναι για τη σωστή τιμή ζώνης 093 των 58 ευρώ και όχι των 2.150) = 558,90 ευρώ και όχι το εσφαλμένο 2.235,60 ευρώ.

ΙΙΙ. ΝΟΜΙΚΟ ΜΕΡΟΣ

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 57 ΑΚ, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητα του έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον. Η προσωπικότητα συνιστά το πλέγμα των αγαθών που συνθέτουν την υπόσταση ενός προσώπου, με το οποίο αυτά είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα. Δηλαδή περιλαμβάνεται σε αυτήν κάθε στοιχείο που αποτελεί τη σωματική, ψυχική, πνευματική και κοινωνική ατομικότητα του ανθρώπου.

Προστατευόμενα αγαθά που συνθέτουν την προσωπικότητα είναι ενδεικτικά: α`) η ζωή, υγεία, σωματική ακεραιότητα, β`) η ψυχική υγεία, ο συναισθηματικός κόσμος, γ`) η εξωτερική τιμή, δ`) η ελευθερία, ε`) το άσυλο της κατοικίας, στ`) το απόρρητο για τον ιδιωτικό ή το δημόσιο βίο του προσώπου, ζ`) η εικόνα του προσώπου. Ειδικότερα, η εξωτερική τιμή αντικατοπτρίζεται στην αντίληψη και στην εκτίμηση που έχουν οι άλλοι για το άτομο. Για την παροχή προστασίας στο δικαίωμα προσωπικότητας σύμφωνα με την προαναφερόμενη διάταξη, πρέπει να συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις, όπως η παράνομη προσβολή από τρίτον, ενώ δεν απαιτείται υπαιτιότητα του προσβάλλοντος, με εξαίρεση την αξίωση αποζημίωσης, η οποία παρέχεται κατά τις διατάξεις περί αδικοπραξιών. Προσβολή της προσωπικότητας υφίσταται σε κάθε περίπτωση μειωτικής επέμβασης στη σφαίρα της από τρίτον, δηλαδή σε οποιοδήποτε από τα αγαθά που τη συνθέτουν, με την οποία διαταράσσεται η κατάσταση που υπάρχει, κατά το χρονικό σημείο της προσβολής, σε μια ή περισσότερες εκδηλώσεις της σωματικής, ψυχικής, πνευματικής και κοινωνικής ατομικότητας αυτού που βλάπτεται. Παράνομη είναι η προσβολή όταν η επέμβαση στην προσωπικότητα του άλλου δεν είναι επιτρεπτή από το δίκαιο ή γίνεται σε ενάσκηση δικαιώματος, το οποίο όμως είναι, από άποψη έννομης τάξης, μικρότερης σπουδαιότητας, είτε ασκείται καταχρηστικά (ΑΠ 1508/1988, ΕΕΝ 1989. 741, ΕφΑθ 2006/1993, ΑρχΝ 44.334, ΕφΑθ 105034/1986, ΕλλΔνη 28.1315, Β. Βαθρακοκοίλη, Ερμηνεία-νομολογία αστικού κώδικα, τόμος πρώτος, έκδοση 2001, σελ. 269, 276). Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 200 ΑΚ, οι συμβάσεις ερμηνεύονται όπως απαιτεί η καλή πίστη, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη. Δηλαδή, σε περίπτωση διαφωνίας των μερών ως προς το αληθινό νόημα του περιεχομένου της σύμβασης, λαμβάνονται υπόψη οι κανόνες της καλής πίστης και των συναλλακτικών ηθών. Ως καλή πίστη εννοείται η ευθύτητα και η εντιμότητα που απαιτούνται στις συναλλαγές κατά την κρίση του χρηστού και συνετού ανθρώπου (με αντικειμενικά κριτήρια, σύμφωνα με τις κρατούσες στην κοινωνία αντιλήψεις για τη σωστή συμπεριφορά).

Τα συναλλακτικά ήθη, που δεν αποτελούν αυτοτελή κανόνα δικαίου της ίδιας σημασίας με την καλή πίστη, αλλά λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό του συγκεκριμένου περιεχομένου της καλής πίστης, είναι οι συνηθισμένοι στις συναλλαγές τρόποι ενέργειας και λαμβάνονται υπόψη μόνον όταν δεν προσκρούουν στην κοινωνική ηθική, δηλαδή όταν είναι σύμφωνα με αυτήν ή ηθικώς ουδέτερα.

Κρίσιμες βέβαια είναι οι συγκεκριμένες συνθήκες και δυνατότητες των μερών και, ειδικότερα, το νόημα που μπορεί να καταλογιστεί σε αμφότερα τα μέρη, με βάση τη δυνατότητα αντίληψης τους και την μεταξύ τους ευθύνη ως προς τη χρήση και κατανόηση της γλώσσας, δηλαδή θα ισχύσει το νόημα που ο δηλώσας δικαιούται να αναμένει ότι θα προσδοθεί από τον αποδέκτη, ή αλλιώς εκείνο που ο τελευταίος όφειλε και μπορούσε να αντιληφθεί. Κυρίως απαιτείται να λαμβάνεται υπόψη η αληθινή βούληση του δηλούντος, δηλαδή το νόημα που προσδίδεται απ` αυτόν στη δήλωση, οι χρονικές, τοπικές και άλλες συνθήκες της δήλωσης και η φύση της δικαιοπραξίας (ΑΠ 1199/1986, ΕΕΝ 1987.428, Β. Βαθρακοκοίλη, Ερμηνεία - νομολογία αστικού κώδικα, τόμος πρώτος, έκδοση 2001, σελ. 842-843, Απ. Γεωργιάδη - Μιχ. Σταθόπουλου, Κατ` άρθρο ερμηνεία αστικού κώδικα, τόμος πρώτος, έκδοση 1978, σελ. 326-328). Τέλος, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, η άσκηση του δικαιώματος απαγορεύεται αν υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος. Η διάταξη αυτή έχει έντονο χαρακτήρα δημόσιας τάξης και ηθική και κοινωνική έννοια και αποσκοπεί στην εξισορρόπηση της αντίθεσης συμφερόντων και στην αποκατάσταση της κοινωνικής ισορροπίας που έχει διασαλευτεί. Η έννοια της καλής πίστης της διάταξης αυτής ταυτίζεται με αυτήν της διάταξης του άρθρου 200 ΑΚ που προαναφέρθηκε, ενώ ως χρηστά ήθη νοούνται οι αντιλήψεις περί ηθικής του χρηστού και εμφρόνως σκεπτόμενου μέσου κοινωνικού ανθρώπου (ολ.ΑΠ 33/1987, ΝοΒ 36.324). Επίσης, ο κοινωνικός σκοπός αναφέρεται στο γενικότερο συμφέρον του κοινωνικού συνόλου από την άσκηση του δικαιώματος και ο οικονομικός σκοπός στο οικονομικό συμφέρον του προσώπου που ασκεί το δικαίωμα (Β. Βαθρακοκοίλη, Ερμηνεία - νομολογία αστικού κώδικα, τόμος πρώτος, έκδοση 2001, σελ. 1125, 1129-1130).

IV. Επειδή εξαιτίας των ως άνω αυταπόδεικτων λαθών ως προς τον υπολογισμό του "Έκτακτου Ειδικού Τέλους Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών (Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε.)" ο λογαριασμός κατανάλωσης ρεύματος καθίσταται εξαιρετικά υπέρογκος και αδυνατούμε να τον εξοφλήσουμε με συνέπεια να κινδυνεύει η οικία μας σε άμεση διακοπή της ηλεκτροδοτήσεως αυτής από την αντίδικο και προς αποτροπή δημιουργίας ανεπανόρθωτης βλάβης τόσο σε εμάς όσο και στην ανήλικη θυγατέρα μας, δεδομένου ότι θα καθίσταται η διαβίωση μας πρακτικά αδύνατη στην εν λόγω οικία μας, με αποτελέσματα, εκτός των άλλων, την προσβολή της προσωπικότητας μας, προσβολή η οποία τυγχάνει παράνομη, καθόσον υποχρεούμεθα να πληρώσουμε υπέρογκη οφειλή, την οποία αδυνατούμε να καταβάλλουμε και η οποία είναι λανθασμένη, σε κάθε δε περίπτωση εντόνως αμφισβητούμενη, μη έχουσα δικαίωμα η αντίδικος να προβεί για το λόγο αυτό στη διακοπή της ηλεκτροδότησης της οικίας μας.

Επειδή η Δ.Ε.Η. σύμφωνα με το συμβόλαιο παροχής ρεύματος, που έχει υπογραφεί μεταξύ μας, έχει μεν το δικαίωμα να προσθέτει στους λογαριασμούς που εκδίδει και οποιαδήποτε άλλη οφειλή του καταναλωτή (π.χ. δημοτικά τέλη, δημοτικοί φόροι, επίδικο ειδικό τέλος) και σε περίπτωση μη εξοφλήσεως του λογαριασμού από τον καταναλωτή να διακόπτει την παροχή του ηλεκτρικού ρεύματος προς αυτόν, πλην όμως ο όρος αυτός, ερμηνευόμενος όπως απαιτεί η καλή πίστη, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη προϋποθέτει οφειλή ορθά εκκαθαρισμένη και σε καμία περίπτωση εσφαλμένη, άλλως όχι εντόνως αμφισβητούμενη.

Επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση, εξαιτίας της αποδεδειγμένης αδυναμίας μας να εξοφλήσουμε τον υπέρογκο, δυσβάσταχτο και εσφαλμένο λογαριασμό της Δ.Ε.Η., η λήξη της προθεσμίας πληρωμής του οποίου είναι η 15-11-2011 με συνέπεια να κινδυνεύουμε ανά πάσα ώρα και στιγμή να γίνει διακοπή της ηλεκτροδοτήσεως της οικίας μας, καθισταμένης βεβαίας πλέον (εάν συμβεί αυτό) της προσβολής της προσωπικότητας μας, δεδομένου ότι θα γίνει μειωτική επέμβαση στην σφαίρα αυτής από την αντίδικο, δηλαδή σε ορισμένα από τα αγαθά που συνθέτουν την προσωπικότητα μας, όπως η υγεία μας, η σωματική μας ακεραιότητα, η εικόνα του προσώπου μας προς τους έξω, με συνέπεια η άμεση απειλή της διακοπής της ηλεκτροδότησης της οικίας μας να προσβάλλει αυτονόητες εκδηλώσεις σωματικής, ψυχικής και πνευματικής υγείας μας, η δε απειλούμενη διακοπή της ηλεκτροδότησης της οικίας μας να είναι προφανώς ΠΑΡΑΝΟΜΗ αφού χωρίς δική μας υπαιτιότητα υποχρεούμαστε να εξοφλήσουμε έναν υπέρογκο, δυσβάσταχτο και προφανώς εσφαλμένο λογαριασμό κατανάλωσης ρεύματος της αντιδίκου.

Επειδή όλες οι συμβάσεις όπως και αυτή που με συνδέει με την αντίδικο πρέπει να ερμηνεύονται όπως απαιτεί η καλή πίστη, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη. Ως καλή πίστη νοείται η ευθύτητα και η εντιμότητα που απαιτούνται στις συναλλαγές κατά την κρίση του χρηστού και συνετού ανθρώπου και έτσι λοιπόν, ουδείς δύναται να μας υποχρεώσει να πληρώσουμε έναν υπέρογκο και δυσβάσταχτο για εμάς λογαριασμό, για τον οποίο και η ίδια η αντίδικος συνομολογεί ότι έχει εκδοθεί παρανόμως, παρατύπως και ότι σε κάθε περίπτωση είναι εσφαλμένος.

Επειδή τυχόν διακοπή της σύνδεσης ηλεκτροδότησης της οικίας μας αποτελεί προφανή αντισυμβατική συμπεριφορά της αντιδίκου και σε κάθε περίπτωση η διακοπή της σύνδεσης ηλεκτροδότησης αποτελεί και προσβολή της προσωπικότητας μας, αφού προφανώς υπάρχει στην απειλούμενη αυτή διακοπή το στοιχείο του παρανόμου αυτής (δεδομένου ότι σε καμία περίπτωση δεν οφείλω τον υπερόγκου ύψους λογαριασμό κατανάλωσης ρεύματος της αντιδίκου), αποτελουμένης της ενέργειας αυτής ενασκήσεως δικαιώματος μικρότερης σπουδαιότητας από το δικαίωμα μας και σε κάθε περίπτωση η απειλή της διακοπής της ηλεκτροδοτήσεως της οικίας μας θα ασκηθεί καταχρηστικά, αφού υπερβαίνει τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη, τα χρηστά ήθη και ο κοινωνικός και οικονομικός σκοπός του δικαιώματος της αντιδίκου.

V. ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΛΗΨΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ:

Επειδή αδυνατούμε, λόγω σοβαρής οικονομικής δυσχέρειας, να καταβάλλουμε το εσφαλμένο και υπέρογκο Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενης Επιφάνειας Ακινήτων, το οποίο συμπεριλαμβάνεται στον λογαριασμό κατανάλωσης ρεύματος της αντιδίκου.

Επειδή λόγω της οικονομικής μας αδυναμίας να καταβάλλουμε το εσφαλμένα υπολογισμένο και υπέρογκο Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενης Επιφάνειας Ακινήτων, επίκειται άμεσος κίνδυνος να διακοπεί η ηλεκτροδότηση στην οικία μας από την καθής η αίτηση μας Δ.Ε.Η., καθώς σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 53 παρ. 11 του Ν. 4021/2011 αν δεν καταβληθεί το τέλος ακινήτων, η Δ.Ε.Η. και οι εναλλακτικοί προμηθευτές ηλεκτρικού ρεύματος προβαίνουν στην έκδοση εντολής διακοπής του ρεύματος του καταναλωτή προς τον Διαχειριστή του Δικτύου, ο οποίος προβαίνει σε διακοπή της σύνδεσης και δεν το επαναχορηγούν μέχρι να εξοφληθεί το οφειλόμενο τέλος.

Επειδή η διακοπή της ηλεκτροδότησης μας θα θέσει σε άμεσο κίνδυνο την επιβίωση μας και την επιβίωση της οικογένειας μας καθώς η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος καλύπτει τις βασικές βιοτικές μας ανάγκες (πλύσιμο, διατροφή, θέρμανση, ανάγκες του παιδιού για διάβασμα κ.ά.) και ως εκ τούτου είναι απολύτως βέβαιο ότι θα οδηγηθούμε σε απόλυτη εξαθλίωση σε περίπτωση διακοπής της ηλεκτροδότησης με κίνδυνο να προσβληθεί άμεσα η προσωπικότητα μας.

Επειδή από την πλευρά μας είμαστε απόλυτα συνεπείς και ήδη την 15-11-2011, ημερομηνία λήξης του λογαριασμού καταβάλαμε στην αντίδικο ποσό 102,35 ευρώ, ποσό το οποίο αντιστοιχεί στην κατανάλωση του ρεύματος, δημοτικά τέλη, δημοτικούς φόρους, ΕΡΤ και Φ.Π.Α.

Επειδή επομένως υπάρχει συνδρομή επείγουσας περιπτώσεως, δέον να διαταχθεί ως πρόσφορο ασφαλιστικό μέτρο για την προσωρινή προστασία της προσωπικότητας μας, άλλως και όλως επικουρικώς για την προσωρινή ρύθμιση της καταστάσεως, η απαγόρευση της διακοπής της ηλεκτροδότησης, από την ΔΕΗ, της οικίας μας που αναφέρεται στο ιστορικό της παρούσας.

Επειδή το Δικαστήριο Σας είναι καθ' ύλην αρμόδιο και κατά τόπον αρμόδιο για την εκδίκαση της παρούσας αίτησης ασφαλιστικών μέτρων.

Επειδή η αίτηση μας είναι καθ’ όλα νόμιμη, βάσιμη και αληθής.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Και με ρητή επιφύλαξη παντός νομίμου δικαιώματος μας.

ΑΙΤΟΥΜΕΘΑ

Να γίνει δεκτή η αίτηση μας.

Να διαταχθεί ως πρόσφορο ασφαλιστικό μέτρο η απαγόρευση της διακοπής της ηλεκτροδότησης, από την ΔΕΗ, της οικίας μου που αναφέρεται στο ιστορικό της παρούσας και

Με Προσωρινή Διαταγή του Δικαστηρίου Σας να διαταχθεί προσωρινά, και μέχρι την έκδοση απόφασης επί της παρούσας, η απαγόρευση της διακοπής της ηλεκτροδότησης, από την ΔΕΗ, της οικίας μας που αναφέρεται στο ιστορικό της παρούσας.

Να καταδικασθεί η καθής η αίτηση εταιρεία στη δικαστική μας δαπάνη.

Καλαμάτα 16 Νοεμβρίου 2011

Ο Πληρεξούσιος Δικηγόρος
(Κωνσταντίνος Αλεξ. Μαργέλης)

ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΑΤΑΓΗ

ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ


Αποτελούμενο από τη Δικαστή Αμαλία Παπαδάκη, Πρωτοδίκη.

Αφού άκουσε τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων χωρίς τη σύμπραξη γραμματέα.

Δέχεται αίτηση.

Απαγορεύει με προσωρινή Διαταγή την διακοπή παροχής ηλεκτροδότησης από ΔΕΗ μέχρι τη συζήτηση της παρούσας και υπό τον όρο της συζήτησης, [28-2-2012]

Καλαμάτα 16-11-2011

Η Δικαστής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας

Αμαλία Παπαδάκη

Πρωτοδίκης
Διαβάστε περισσότερα »
Διαβάστε περισσότερα »

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ Κο ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ



ΟΡΚΟΣ ΠΡOΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ - Άρθρο 33 παρ. 2 του Συντάγματος :

“Ορκίζομαι εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος να φυλάσσω το Σύνταγμα και τους Νόμους, να μεριμνώ για την πιστή τους τήρηση , να υπερασπίζω την Εθνική Ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της Χώρας, να προστατεύω τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ελλήνων και να υπηρετώ το γενικό συμφέρον και την πρόοδο του Ελληνικού Λαού”

Ας δούμε τώρα Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε τι πράξατε για την υλοποίηση του πιο πάνω όρκου σας στο Σύνταγμα κατά την ορκωμοσία σας.

ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ :

Άρθρο 1 παρ. 3 : Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

Άρθρο 2 παρ. 1 : O σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.

Άρθρο 37 παρ. 2 & επόμενα : O Πρόεδρος της Δημοκρατίας δίνει εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης στον Αρχηγό του πλειοψηφίσαντος κόμματος και εάν δεν λάβει ψήφο εμπιστοσύνης δίνει εντολή στον δεύτερο ή και στον τρίτο και εάν τελικά δεν καταστεί δυνατό να σχηματισθεί Κυβέρνηση αναθέτει εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης στον Πρόεδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας ή του Αρείου Πάγου ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου προκειμένου να πραγματοποιηθούν και πάλι εκλογές.

Η ίδια ως άνω διαδικασία ορίζεται και στην περίπτωση κατά την οποία ο Πρωθυπουργός να παραιτηθεί ή δεν είναι δυνατόν να ασκήσει τα καθήκοντά του για οποιονδήποτε λόγο.

Εγώ λοιπόν κύριε Πρόεδρε, ένας ταπεινός και άσημος Νομικός, που σέβομαι τη Νομική Επιστήμη, ερωτώ εσάς έναν έμπειρο Νομικό που έχει και έμπειρους Νομικούς Συμβούλους να μου απαντήσετε στην ερώτηση μου που είναι : “Από πού προέκυψε ο κος Λουκάς Παπαδήμος”;

Διότι ξέρετε όσο διακεκριμένος ΤΡΑΠΕΖΙΤΗΣ ΔΙΕΘΝΩΣ και να είναι ο κος Παπαδήμος είναι Αντισυνταγματικός Πρωθυπουργός. Και σε αυτήν την περίπτωση, εξ’ όσων πάλι γνωρίζω, αυτό λέγεται και είναι διαδικασία εκτός ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ και άρα είναι μια Πραξικοπηματική πράξη και άρα έγινε ένα ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ !

Λέγεται δε, εκτός από εμένα τον άσημο, και από Διεθνώς καταξιωμένους Συνταγματολόγους ότι και στις 5 Μάιου 2010 έγινε πάλι ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ με την υπογραφή , όπως υπεγράφη, της “Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης” διότι κατ’ εφαρμογή του άρθρου 28 του Συντάγματος θα έπρεπε εκτός της υπερψήφισης της με 181 ψήφους Βουλευτών να συντρέχουν και άλλες τέσσερις προϋποθέσεις που είναι :

να μην θίγονται τα δικαιώματα του ανθρώπου
να μην θίγονται οι βάσεις του Δημοκρατικού Πολιτεύματος
να γίνεται με βάση της αρχές της Ισότητας και
να γίνεται με βάση τις αρχές της Αμοιβαιότητας

Δηλαδή αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε έχουν γίνει έως τώρα 2 ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΑ.Απευθύνομαι λοιπόν σε εσάς, ως Έλληνας Πολίτης που είσαστε και στο παρελθόν Αντάρτης, όπως δηλώσατε και μάλιστα με τα δάκρυα στα μάτια στην μη πραγματοποιηθείσα παρέλαση στην Θεσσαλονίκη την 28ηΟκτωβρίου 2011, που συνέβη μάλιστα και για πρώτη φορά, και σας ερωτώ να μου απαντήσετε τι άραγε συμβαίνει ;Δηλαδή άλλα λέει το Σύνταγμα στο οποίο ορκιστήκατε, μην το ξεχνάμε αυτό, και άλλα συμβαίνουν και μάλιστα ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΑ και δεν το έχετε αντιληφθεί ; Μου είναι δηλαδή αδιανόητο ότι είναι δυνατόν να γίνονται ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΑ υπό την ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΣΑΣ.Σας ευχαριστώ πάρα πολύ εκ των προτέρων για την απάντηση την οποία θα μου δώσετε και κυρίως για την σύλληψη και παραδειγματική τιμωρία όλων των ενόχων , εάν πράγματι συνέβη δύο φορές το έγκλημα των εγκλημάτων

Με τον προσήκοντα σεβασμό

Παπαντωνίου Αντώνης

Υποναύαρχος Λ.Σ.(Ε.Α.) – Νομικός

Μέλος του ΕΠΑΜ Δυτικής Αθήνας & της προσωρινής οργανωτικής επιτροπής
Διαβάστε περισσότερα »

Επιστροφή στο 1936

Του Δημήτρη Καζάκη*

Ημέρες του 1936 θυμίζει η Βουλή αυτή την εποχή. Όπως ακριβώς τον Απρίλιο του 1936 αναδείχθηκε ως «υπερκομματική» η κυβέρνηση Μεταξά καθ' υπόδειξη της μεγάλης φίλης και συμμάχου Βρετανίας, αλλά και του τοποτηρητή της βασιλιά Γεωργίου Β', έτσι αναδεικνύεται και η κυβέρνηση Παπαδήμου. Υπό το κράτος των εντολών και των απειλών των φίλων, συμμάχων και εταίρων της Ελλάδας, συντελείται έναανοιχτό πραξικόπημα με την ίδια δικαιολογία: την αντιμετώπιση βαθύτατης εθνικής κρίσεως.

Το 1936 χρειάστηκαν λιγότερο από πέντε μήνες για να βγει ο δήθεν «μεταβατικός» και «υπερκομματικός» πρωθυπουργός Μεταξάς και να εξαγγείλει την πλήρη κατάλυση του κοινοβουλευτισμού. Την εποχή εκείνη ο Μεταξάς δικαιολόγησε την κατευθυνόμενη έξωθεν και άνωθεν πράξη του ως εξής:
«Η κυβέρνησίς μου, η τελείως ακομμάτιστος, κληθείσα εις την αρχήν τον Απρίλιον του έτους τούτου και διαγνώσασα ευθύς εξ αρχής τους κινδύνους τους οποίους διέτρεχεν η ελληνική κοινωνία και ευθύς εξ αρχής αποφασισμένη να λαβή άπαντα τα μέτρα τα οποία εξήγγειλε δια των προγραμματικών αυτής δηλώσεων, τα αποσκοπούντα εις την ηθικήν και υλικήν βελτίωσιν απάσης της κοινωνίας και ιδιαιτέρως των αγροτών, των εργατών και των πενεστέρων εν γένει τάξεων, εις μάτην ήλπισεν ότι θα είχεν έκθυμον και ειλικρινή την υποστήριξιν των πολιτικών κομμάτων εις τον υπέρ της ελληνικής κοινωνίας αγώνα της, μολονότι και εις υποχωρήσεις και συγκαταβάσεις προέβη προς τα αντιμαχόμενα ταύτα κόμματα, τα οποίας υπό αλλάς περιστάσεις δεν θα έκαμνε».

Με άλλα λόγια ο Μεταξάς κατέλυσε τότε τον κοινοβουλευτισμό για να διατηρήσει η κυβέρνηση του τον «ακομμάτιστο» δήθεν «εθνικό» χαρακτήρα της, ο οποίος κινδύνευε από τις κο-ματικές αντιδικίες και υπονομεύσεις. Κρατήστε το αυτό επειδή θα σας χρειαστεί για να καταλάβετε πού πάνε τα πράγματα.

Με το Προεδρικό Διάταγμα υπ' αριθμ. 109/2011 της 11ης Νοεμβρίου ο κ. Κάρολος Παπούλιας θεσμοθετεί το σημερινό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα με ανάλογο τρόπο που ο βασιλιάς Γεώργιος τον Απρίλη του 1936 διόριζε πρωθυπουργό τον Ι. Μεταξά. Το συγκεκριμένο Π.Δ. αναφέρει τα εξής:
«Εχοντας υπ' όψιν.
1 Τις διατάξεις των άρθρων 35 παρ. Λ, 2 περίπτ. α, 3Β παρ. 1 εδάφ. τρίτο, 37 παρ. 1 και 37 παρ. 3 εδάφ, τρίτο του Συντάγματος.

2 Το 108/2011 π.δ. "Αποδοχή παραίτησης του Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου του Ανδρέα".

3 Τη διαπιστωθείσα συμφωνία των κομμάτων που διαθέτουν στη Βουλή την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών για το σχηματισμό Κυβέρνησης, αποφασίζουμε:
Διορίζουμε Πρωθυπουργό το Λουκά Παπαδήμο του Δημητρίου».

Βέβαια, οι διατάξεις του συντάγματος που αναφέρει ο κ. Παπούλιας δεν του δίνουν καμιά αρμοδιότητα να διορίσει εξωκοινοβουλευτικό πρωθυπουργό, ούτε προβλέπουν κανενός είδους «μεταβατική» κυβέρνηση, πέρα από τη ρητή απαίτηση για δημιουργία υπηρεσιακής με μόνο σκοπό τη διενέργεια εκλογών. Ούτε βέβαια η σύμφωνη γνώμη των κομμάτων με πλειοψηφία στη Βουλή αποτελεί άλλοθι ή νομιμοποιητική βάση αυτού του πραξικοπήματος.

Κοινοβουλευτική χούντα

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, ο διορισμένος πρωθυπουργός εμφανίσηκε στη Βουλή για να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης στις προγραμματικές του δηλώσεις και είπε τα εξής:

«Η απόφαση των αρχηγών των τριών κομμάτων που υποστηρίζουν την παρούσα κυβέρνηση και μετέχουν στη σύνθεση της, όπως αυτή η απόφαση αποτυπώθηκε στις διαβουλεύσεις υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αποτελεί σημαντικό βήμα συναίνεσης και συνεννόησης για τη σωτηρία της χώρας. Μετά από μία μακρά και δύσκολη περίοδο αμφισβητήσεων, εντάσεων και αβεβαιοτήτων, η συμφωνία των τριών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ, Νέας Δημοκρατίας και ΛΑΟΣ, να συγκροτηθεί κυβέρνηση συνεργασίας με σαφή σκοπό και συγκεκριμένη εντολή, έχει ιδιαίτερη σημασία για την επίτευξη βασικών εθνικών στόχων. Δημιουργεί προϋποθέσεις για την αποκατάσταση της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας, την ενδυνάμωση της κοινωνικής και εθνικής συνοχής, την εκπλήρωση των ανειλημμένων υποχρεώσεων της Ελλάδας που αποσκοπούν στην υπέρβαση της κρίσης και στη διάσωση της οικονομίας».
Και συνέχισε: «Έχω πλήρη συνείδη¬ση της τιμής που μου γίνεται, αλλά και της ευθύνης που επωμίζομαι. Ευχαρι¬στώ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, καθώς και τους προέδρους των τριών κομμάτων που τη στηρίζουν, για την εμπιστοσύνη που έδειξαν στο πρόσωπο μου».

Εδώ ξεχωρίζουν τα εξής:

1 Πρώτον, ο κύριος αυτός δεν πήρε και ούτε μπορούσε ποτέ να πάρει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, εκτός αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι μονάρχης και δεν το ξέρουμε.

2 Δεύτερον, κανενός είδους απόφαση ή συναίνεση των αρχηγών δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη λαϊκή εντολή, εκτός κι αν οδεύουμε ολοταχώς προς δικτατορία. Πράγμα που εμφανώς πολλοί από το επίσημο πολιτικό σύστημα εύχονται φανερά.

3 Τρίτον, αν δημιουργήθηκε αυτή η κυβέρνηση στη βάση της «εθνικής συνεννόησης» και με σκοπό «την επίτευξη βασικών εθνικών στόχων», τότε οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που διαφωνούν ριζικά τι είναι; Αντεθνικές; Κι αν η κατάφωρη παραβίαση και ουσιαστική κατάλυση του συντάγματος έγινε για να επιτευχθούν αυτοί οι «εθνικοί στόχοι», τότε πού οδηγούμαστε; Το 1936 με τις ίδιες προφάσεις ο Μεταξάς χρειάστηκε λιγότερο από πέντε μήνες για να οδηγήσει τη χώρα σε ανοιχτό καθεστώς φασιστικής δικτατορίας. Στον κ. Παπαδήμο και τις δυνάμεις που τον ανέβασαν στην κυβέρνηση πόσο θα χρειαστεί;

Δεν πρέπει να έχουμε την παραμικρή αμφιβολία. Η κυβέρνηση αυτή της «εθνικής συνεννόησης» δημιουργήθηκε μόνο και μόνο για να οδηγήσει στην επίσημη πτώχευση και σε καθεστώς χούντας. Οι δυνάμεις των αγορών, των κερδοσκόπων, των τοκογλύφων και του πολιτικού τους προσωπικού έχουν πειστεί ότι η επερχόμενη ολοσχερής κατάρρευση της Ελλάδας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί διαφορετικά παρά μόνο με χούντα, με ανοιχτή δικτατορία.
Κι όπως οι περισσότερες χούντες στην Ιστορία, έτσι και η σημερινή ξεκινά με τον ίδιο τρόπο: με την επίκληση έκτακτων συνθηκών και «εθνικών στόχων», καθώς και με την προσπάθεια να ντυθεί με κοινοβουλευτικό μανδύα. Μόνο που παλιά, σε εποχές όπου οι αγορές και οι τράπεζες δεν είχαν το μέγεθος και την οικονομική δύναμη να αλώνουν από μόνες τους τα κράτη και τις κοινωνίες, χρειάζονταν μελανοχίτωνες στρατιωτικούς. Ενώ σήμερα κάνουν κάτι διαφορετικό: αντικαθιστούν απλώς τους πολιτικούς - ανδρείκελα με απευθείας τραπεζίτες (τεχνοκράτες) που δεν χρειάζονται λαϊκή έγκριση ή εντολή.

Μην ανησυχείτε, δεν χρειάζεται σήμερα να κατεβάσουν τα τανκς στους δρόμους. Δεν τους χρειάζεται και ούτε έχουν εμπιστοσύνη στις ένοπλες δυνάμεις. Στόχος τους είναι να κρατήσουν έναν εικονικό κοινοβουλευτισμό υπό ειδικές έκτακτες συνθήκες, χωρίς κανενός είδους προσφυγή στις κάλπες μέχρις ότου ολοκληρωθεί το θεάρεστο και «εθνικό» έργο τους. Δηλαδή η ολοκληρωτική διάλυση και κατεδάφιση του εθνικού κράτους προκειμένου να λεηλατηθεί η χώρα, να διασπαστεί η εθνική της επικράτεια και να ξεπουληθεί σε επίδοξους επενδυτές.


Η σιδερένια πυγμή

Τώρα, αν ο λαός συνεχίσει την «ανταρσία» του, όπως τη χαρακτήρισε ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου ως τυπικός δικτάτωρ, τότε δεν το έχουν σε τίποτε να προχωρήσουν σε αναστολή και των τελευταίων λαϊκών ελευθεριών που έχουν απομείνει: το δικαίωμα στις συγκεντρώσεις, τις διαμαρτυρίες, τα συλλαλητήρια και την ελευθεροτυπία.
Στο κάτω - κάτω της γραφής το λένε ανοιχτά. Να τι είπε στις 13.11 στη ΝΕΤ ο Χρυσοχόίδης: «Υπήρχε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Δεν μπορούσε να προχωρήσει άλλο η προηγούμενη κατάσταση. Είχαμε οδηγηθεί σ' ένα μεγάλο αδιέξοδο και είναι προφανές ότι δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε να κουβαλάμε μόνοι ένα τόσο μεγάλο φορτίο, το οποίο απαιτούσε από την πρώτη στιγμή μια ευρύτερη συναίνεση».

Τώρα πλέον, με τη νέα κυβέρνηση, στέλνεται, σύμφωνα με τον υπουργό, «ένα μήνυμα ισχυρό εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας προς τους εταίρους μας κυρίως, αλλά και στον ελληνικό λαό, ότι εδώ πια πρέπει να γίνει μια μεγάλη προσπάθεια εθνικής εμβέλειας». Αρκεί βέβαια να μην έχει λόγο ο ίδιος ο λαός. Το «ισχυρό μήνυμα εμπιστοσύνης» είναι ακριβώς το ίδιο που στέλνει πάντα η σιδερένια πυγμή της πιο αδίστακτης εξουσίας.

«Οποιοσδήποτε δίνει μάχες οπισθοφυλακής και μάλιστα ανόρεκτες μάχες οπισθοφυλακής, επιχειρώντας να κρατήσει κατακτήσεις ή κεκτημένα ή αντιλήψεις παλαιές, δεν υπάρχει, θα πεθάνει όλη αυτή η πραγματικότητα. 'Εχει πεθάνει ήδη κατά τη γνώμη μου», τόνισε ο Μ. Χρυσοχο'ίδης. Με άλλα λόγια όποιος ελπίζει ότι ο μισθός και η σύνταξη του αποτελεί αναπαλλοτρίωτη κατάκτηση ή κεκτημένο πλανάται πλάνην οικτράν. Ξαναγυρίζουμε σε εποχές όπου η φτώχεια, η γενικευμένη ανέχεια και η διαρκής αβεβαιότητα αποτελούν βασική κινητήρια δύναμη της οικονομίας και της κοινωνίας στο σύνολο της.


* Το παραπάνω κείμενο του Δημήτρη Καζάκη δημοσιεύτηκε στο "Ποντίκι" 17/11/2011
Διαβάστε περισσότερα »

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Παραβίασαν το Σύνταγμα




Η δημόσια συζήτηση περί της διαδικασίας που ακολουθήθηκε για την επιλογή και στη συνέχεια νομιμοποίηση του πρωθυπουργού, Λουκά Παπαδήμου, κορυφώνεται τα τελευταία εικοσιτετράωρα.

Συνταγματολόγοι όπως ο Γιώργος Κασιμάτης και ο Κώστας Χρυσόγονος και ο Επίτιμος Γενικός Επίτροπος του Ελεγκτικού Συμβουλίου προσεγγίζουν το ζήτημα από διαφορετικές οπτικές γωνίες, ερμηνεύοντας τις διατάξεις του Συντάγματος.

Ωστόσο συμφωνούν σε κάτι. Κατά τα δύο δραματικά εικοσιτετράωρα που προηγήθηκαν της τελικής απόφασης και της ανάθεσης σχηματισμού κυβέρνησης στον κ. Λουκά Παπαδήμο, παραβιάστηκε το Σύνταγμα.

Ο κ. Χρυσόγονος, καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης εξηγεί τους λόγους για τους οποίους παραβιάστηκε το Σύνταγμα. «Επελέγη μία λάθος λύση και στη συνέχεια μία λανθασμένη διαδικασία» επισημαίνει ο συνταγματολόγος.

Κατά τον κ. Χρυσόγονο το Σύνταγμα προβλέπει δύο περιπτώσεις παραίτησης πρωθυπουργού σύμφωνα με το άρθρο 38. Στην περίπτωση του κ. Παπανδρέου το ζήτημα αφορά την παράγραφο 1 του άρθρου 38 . Η διαδικασία που ακολουθείται προβλέπεται από το άρθρο 37 παράγραφος 3.

Σε τι συνίσταται η παραβίαση; Κατ’ αρχήν ο κ. Παπανδρέου συμμετείχε στη συνάντηση στο Προεδρικό Μέγαρο, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και τον αρχηγό του κόμματος του ΛΑΟΣ ως πρωθυπουργός όπως καταδεικνύει με σαφήνεια και η προεδρική ανακοίνωση. Κατά το Σύνταγμα ο κ. Παπανδρέου όφειλε να παραστεί ως πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός του έχοντας υποβάλλει την παραίτηση της κυβέρνησής του και του ιδίου προσωπικά πριν την συνάντηση αυτή.

Συγκεκριμένα η παραίτηση της κυβερνήσεως δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως την 11η Νοεμβρίου. Η συνάντηση στο Προεδρικό συνέβη την 10η Νοεμβρίου. Οι διατάξεις του Συντάγματος υπάρχουν για να τηρούνται.

Αν τα παραπάνω ακούγονται τυπικά, ο κ. Χρυσόγονος επισημαίνει:

Ο κ. Παπανδρέου όφειλε να παραιτηθεί κατά το άρθρο 38 και στη συνέχεια η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να εκλέξει, με τη διαδικασία που προβλέπεται, νέο πρόσωπο που θα πρότεινε για πρωθυπουργό από την στιγμή που διατηρούσε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ήταν η διαδικασία που τηρήθηκε και σωστά τον Ιανουάριο του 1996 μετά την παραίτηση του Ανδρέα Παπανδρέου και την εκλογή του Κώστα Σημίτη.

Η διαδικασία αυτή είναι σαφής και δημοκρατική διότι διασφαλίζει στα μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας το δικαίωμα της διαφωνίας χωρίς να επικρέμεται η απειλή της διαγραφής.

Ως προς την ουσία τώρα του ζητήματος, ο κ. Χρυσόγονος αναφέρει πως το άρθρο 38 και οι διατάξεις του προβλέπουν ότι η παραίτηση ενός πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του σημαίνει ότι λόγω συνθηκών, συγκυριών ή απρόβλεπτων εξελίξεων ο ίδιος και η κυβέρνησή του αδυνατούν να κυβερνήσουν όταν μάλιστα διαθέτουν και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Είναι λοιπόν προφανές πως η, κατά το Σύνταγμα, επιταγή συνίσταται στο να συγκληθεί πάραυτα Συμβούλιο Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ώστε μετά την παραίτηση της κυβέρνησης να σχηματιστεί εκλογική κυβέρνηση, η οποία θα οδηγήσει την χώρα σε κάλπες εντός ενός βραχύτατου χρονικού διαστήματος του ενός μηνός.

Κατά τον κ. Χρυσόγονο δεν τηρήθηκαν ούτε οι επιταγές αλλά ούτε και το πνεύμα του συγκεκριμένου άρθρου του Συντάγματος. Στο ερώτημα αν υπάρχει ζήτημα συνταγματικής εκτροπής ο κ. Χρυσόγονος απαντά: «Υπάρχει παραβίαση. Μπορείτε να το πείτε όπως θέλετε, εκτροπή ή κάτι άλλο. Ωστόσο υπάρχει παραβίαση».


Για τον κ. Γιώργο Κασιμάτη τα πράγματα καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα αλλά με διαφορετική ερμηνεία.

Ο γνωστός Συνταγματολόγος δεν έχει διαγνώσει παραβίαση της προβλεπόμενης διαδικασίας δεδομένου ότι ο κ. Παπανδρέου παραιτήθηκε μεν από πρωθυπουργός, αλλά διατήρησε την προεδρία της κοινοβουλευτικής του ομάδας. Υπ’ αυτές τις συνθήκες η διαδικασία που ακολουθήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι σωστή. Ωστόσο όπως επισημαίνει η συνταγματική εκτροπή συνίσταται στην απόφαση του κ. Παπανδρέου να μην προκηρύξει εκλογές. Κατά τον κ. Κασιμάτη η κυβέρνηση που διατηρούσε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και μάλιστα με νωπή ψήφο εμπιστοσύνης, υπέβαλε την παραίτηση της επειδή αντιμετώπιζε μείζον πολιτικό ζήτημα. Την υιοθέτηση, εφαρμογή και νομιμοποίηση της νέας δανειακής συμφωνίας. Είναι προφανές ότι πρωθυπουργός και κυβέρνηση δεν ήταν σε θέση πλέον να διασφαλίζουν αυτή την νομιμοποίηση.

Η σωστή -πολιτικά και συνταγματικά- επιλογή ήταν η προσφυγή στον λαό, ο οποίος θα έδινε διά της ψήφου τη ζητούμενη μείζονα νομιμοποίηση. Ο κ. Παπανδρέου αλλά και οι συνομιλητές του, οι αρχηγοί των κομμάτων αλλά και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επέλεξαν την οδό της ήσσονος νομιμοποίησης που είναι η τοποθέτηση του κ. Λουκά Παπαδήμου. Αυτό το στοιχείο συνιστά κατά τον κ. Κασιμάτη συνταγματική εκτροπή.

Ο κ. Κασιμάτης επισημαίνει και κάτι ουσιαστικό. Το Σύνταγμα δεν προβλέπει κυβέρνηση μειωμένων αρμοδιοτήτων και εξουσιών. Άρα η κυβέρνηση Παπαδήμου θεωρητικά έχει τυπικά (;) την δυνατότητα να παραμείνει στην εξουσία μέχρι την εκπνοή της θητείας της προηγούμενης κυβέρνησης , δηλαδή για άλλα δύο χρόνια.

Την παραβίαση του άρθρου 38 επισημαίνει και ο Γιώργος Σχοινιωτάκης, με θητεία στο αξίωμα του γενικού επιτρόπου του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Κατά τον γνωστό νομικό ο κ. Παπανδρέου όφειλε να προσφύγει στις κάλπες ή να παραιτηθεί από πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας ώστε να εκλεγεί άλλο πρόσωπο για πρωθυπουργός από την στιγμή που η λαϊκή εντολή (του 2009) ήταν νωπή και η ψήφος εμπιστοσύνης εξαιρετικά νωπή.




Η όλη αυτή συζήτηση γίνεται για έναν και μοναδικό λόγο. Διότι τα τελευταία δύο χρόνια έχει προκύψει ζήτημα εθνικής κυριαρχίας σε αυτήν την χώρα. Η πρώτη και η δεύτερη δανειακή συμφωνία προβλέπουν παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Το ομολόγησε ο πρώην πρωθυπουργός, το επισήμανε δημόσια η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ, το επιβεβαίωσε ο πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί.

Την παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων την προβλέπει το Σύνταγμα του 1975. Ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής το είχε προβλέψει, ως πρωτοπόρος στην Ευρώπη , εν όψει της ολοκλήρωσης του οράματος εισδοχής της χώρας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα (ΕΟΚ).

Πρόκειται για το άρθρο 28. Προβλέπει παραχώρηση κυριαρχίας σε διεθνή οργανισμό (Ευρώπη).

Το χαλί είχε στρωθεί...

Άρθρο 28 παρ. 3

Η Ελλάδα προβαίνει ελεύθερα, με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και με τον όρο της αμοιβαιότητας.

Για το ζήτημα γράφει ο ψυχίατρος, Κλέανθης Γρίβας

Προχθές μετεωρολόγοι, σεισμολόγοι και γεωλόγοι. Χθες οικονομολόγοι. Σήμερα συνταγματολόγοι. Και αύριο… αστρολόγοι. Πότε θα γίνουμε Πολίτες, ρε γαμώτο;


● Το άρθρο 50 του Συντάγματος ορίζει τις απολύτως συγκεκριμένες και περιορισμένες αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας (ΠτΔ). Συνεπώς, ο ΠτΔ δεν μπορεί να έχει καμιά αρμοδιότητα που δεν αναφέρεται ρητά στο Σύνταγμα.

● Το άρθρο 38 του Συντάγματος δεν προβλέπει ρητά διορισμό εξωκοινοβουλευτικού πρωθυπουργού και, άρα, ο ΠτΔ δεν έχει αρμοδιότητα να διορίσει εξωκοινοβουλευτικό πρωθυπουργό. Σύμφωνα μ’ αυτό, εάν παραιτηθεί ο πρωθυπουργός, ο πρόεδρος της δημοκρατίας πρέπει να διορίσει πρωθυπουργό «αυτόν που προτείνει η κοινοβουλευτική ομάδα στην οποία ανήκει ο απερχόμενος πρωθυπουργός».

● Το άρθρο 37 του Συντάγματος προβλέπει διορισμό εξωκοινοβουλευτικού πρωθυπουργού, μόνο εάν υπάρχει έλλειψη δεδηλωμένης στη Βουλή και μόνο εφόσον δεν τελεσφορήσουν οι διερευνητικές εντολές. Σ’ αυτή την περίπτωση, ο ΠτΔ μπορεί να επιλέξει έναν από τους προέδρους των τριών ανώτατων δικαστηρίων της χώρας.

(Περίπτωση διορισμού του κ. Ι. Γρίβα, προέδρου του Αρείου Πάγου ως υπηρεσιακού πρωθυπουργού. Μοναδική περίπτωση στη μεταπολιτευτική ιστορία που διορίστηκε εξωκοινοβουλευτικός πρωθυπουργός έξω από τον κύκλο των προέδρων των ανώτατων δικαστηρίων, ήταν η περίπτωση του Ξενοφώντα Ζολώτα (η λεγόμενη «οικουμενική κυβέρνηση»), η οποία σχηματίστηκε κατ΄εφαρμογή του άρθρου 37, δηλαδή μετά την αποτυχία των διερευνητικών εντολών, επειδή δεν υπήρχε απόλυτη πλειοψηφία 151 βουλευτών κάποιας κοινοβουλευτικής ομάδας).

● Συνεπώς, η «όπερα μπούφα» που υποστήκαμε επί μία εβδομάδα για να καταλήξουμε στη «λύση» Παπαδήμου που επιβλήθηκε από το πλέγμα: «Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων» - «Λέσχη Μπίλντερμπεργκ» - «Τριμερής Επιτροπή», διεθνής «χρηματοπιστωτική» μαφία (με κορυφαία την Goldman Sachs) και τα όργανα παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης (Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ, ΠΟΕ), από τυπική και ουσιαστική άποψη συνιστά μια συνταγματική εκτροπή μεγαλύτερης σημασίας απ’ αυτή που επιχείρησαν τα Ανάκτορα τον Ιούλιο 1965.

● Μια μείζονος σημασίας απόφαση που αφορά έναν εξωκοινοβουλευτικό «πρωθυπουργό» η οποία επικυρώνεται από ένα «μαύρο μέτωπο» βολευτών εκλεγμένων από τον εκάστοτε κομματικό φύλαρχο και όχι από τον ίδιο το λαό, με την «εντολή» (τίνος;) να εφαρμόσει μια πολιτική που ενταφιάζει τη χώρα για πολλές δεκαετίες, από τυπική και ουσιαστική άποψη συνιστά μια συνταγματική εκτροπή ίσης σημασίας μ’ αυτή που επιχείρησαν οι θλιβεροί αυλικοί και τα μειράκια του Γιωργάκη Παπανδρέου την Άνοιξη 2010 με την επιβολή του πρώτου Μνημονίου.

Οι διαχειριστές του συστήματος (διαχειριστές ερήμην μας και εναντίον μας) αφού μας ανάγκασαν να γίνουμε κατά καιρούς μετεωρολόγοι, σεισμολόγοι, γεωλόγοι και οικονομολόγοι, τώρα μας αναγκάζουν να γίνουμε και συνταγματολόγοι, λίγο πριν μεταμορφωθούμε σε αστρολόγους. Πότε θα γίνουμε Πολίτες, ρε γαμώτο;

Κλεάνθης Γρίβας

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

Η εξουσιαστική σχιζοφρένεια (εξουσιοφρένεια) των «ευνούχων της αυλής» του Γιωργάκη, επιβάλλει μερική αναθεώρηση της ψυχιατρικής νοσολογίας, γιατί είναι η πρώτη φορά στα παγκόσμια πολιτικά και ψυχιατρικά χρονικά που 153 βολευτές δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στον κομματικό τους φύλαρχο προκειμένου να… παραιτηθεί. Μοναδικό φάρμακο για την αντιμετώπιση αυτής της κενοφανούς μορφής εξουσιο-σχιζο-φρένειας είναι το «Σύνδρομο Ερντογάν»…

απο zougla.gr
Διαβάστε περισσότερα »

Nigel Farage-ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΜΑΡΓΙΟΝΕΤΑ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΙΤΑΛΙΑ

Διαβάστε περισσότερα »

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

OMΙΛΙΑ Δ.ΚΑΖΑΚΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ




Σήμερα στις 18:00 θα μεταδωθεί ζωντανά η ομιλία του Δ.Καζάκη με τη συμμετοχή του Δ.Αντωνίου στο εργατικό κέντρο κορίνθου, απο το web TV του Ε.ΠΑ.Μ. Μή το χάσετε!
Διαβάστε περισσότερα »

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

To EΠΑΜ στην πορεία του Πολυτεχνείου

Όλοι την Πέμπτη 17 Νοέμβρη στις 16:00, μπροστά από το άγαλμα του Κωλοκοτρώνη στην παλιά βουλή στην προσυγκέντρωση του ΕΠΑΜ για να συμμετάσχουμε στην πορεία του Πολυτεχνείου.
Διαβάστε περισσότερα »

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Τι είναι το Μέτωπο του Όχι που προτείνει το ΕΠΑΜ;

γραφει ο Δ.Καζάκης


Η νέα κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου αναδείχθηκε υπό συνθήκες που θυμίζουν έντονα την 4η Αυγούστου του 1936. Όπως ο Ι. Μεταξάς κατέλυσε «προσωρινά» τον κοινοβουλευτισμό με την δεδηλωμένη των βενιζελικών και των αντιβενιζελικών κομμάτων, έτσι και ο Λουκάς Παπαδήμος ορίστηκε «μεταβατικός» πρωθυπουργός «εθνικής συνεννόησης» από έναν ανάλογο συνασπισμό προθύμων του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑΟΣ και κολαούζων κατά παράβαση του ισχύοντος συντάγματος και του κοινοβουλευτισμού. Υποτίθεται ότι κι αυτός, όπως και ο προκάτοχός του Ι. Μεταξάς, είναι «προσωρινός» και γενικά συνιστά μια «έκτακτη» λύση. Πόσο νομίζετε ότι θα πάρει για να δείξει ότι πρόκειται για αληθινή δικτατορία; Στον Μεταξά πάντως πήρε λίγους μήνες.
Είναι αλήθεια ότι το νέο κυβερνητικό σχήμα «εθνικής συνεννόησης» κυοφορείται εδώ και πολλούς μήνες. Κατ’ απαίτηση πρωτίστως του διευθυντηρίου της ευρωζώνης, των διεθνών τραπεζών και των αγορών.
Ο κ. Παπαδήμος, φυσικός εκπρόσωπος των πιο αδίστακτων, κερδοσκοπικών και αντιδραστικών μερίδων του χρηματιστικού κεφαλαίου στην ευρωζώνη, ήρθε για να μείνει. Ήρθε για να εξασφαλίσει την κατά γράμμα επιβολή της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου που προβλέπει την ταχύτατη εκποίηση, την ληστρική εκμετάλλευση και την επίσημη πτώχευση της Ελλάδας υπό καθεστώς αποικιακής κηδεμονίας. Κι αυτό σε συνθήκες εκτεταμένης κοινωνικής αντίστασης. Πόσο νομίζετε ότι θα τους πάρει για να ανακαλύψουν ότι λόγω «εθνικού κινδύνου» ή «εθνικής κρίσης» επιβάλλεται η «προσωρινή» αναστολή διατάξεων του Συντάγματος που αφορούν την ελευθερία των συγκεντρώσεων, των διαδηλώσεων, των απεργιών, κοκ;
Είναι δυνατόν κανείς να νομίζει ότι οι εξελίξεις αυτές είναι μια από τα ίδια; Πόσο ανόητος, ή απατεώνας της πολιτικής πρέπει να είναι κάποιος που δεν μπορεί να αντιληφθεί την κρισιμότητα της στιγμής και συνεχίζει να πολιτεύεται όπως και πριν; Όποιος το κάνει τότε, χωρίς πιθανά να το ξέρει, βάζει πλάτες στις πιο αντιδραστικές και μαύρες εξελίξεις για τον λαό και την χώρα. Τι μπορεί να αντιταχθεί στο σημερινό «μαύρο μέτωπο» της επίσημης πολιτικής; Μόνο η ενότητα του ίδιου του λαού. Κι αυτή επείγει όσο ποτέ άλλοτε. Εδώ δεν χωρούν δισταγμοί, ιδιοτέλειες, προσωπικές ατζέντες και κάθε λογής ιδεοληψίες. Ούτε αποκλεισμοί ιδεολογίας και κομματικής ένταξης.
Αυτό που χρειάζεται να γίνει και μάλιστα επειγόντως είναι η δημιουργία το ταχύτερο δυνατό μιας ευρύτατης συσπείρωσης – εμείς στο ΕΠΑΜ την έχουμε ονομάσει «Μέτωπο του Όχι» – από όλες τις δυνάμεις, συλλογικότητες, προσωπικότητες και οργανώσεις που εναντιώνονται στην συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Με σκοπό:
Πρώτο: Να δυναμώσει η πολιτική ανυπακοή του λαού, η οποία πια αποτελεί καθήκον και δικαίωμα που πηγάζει από την ανάγκη υπεράσπισης του συντάγματος και της έννομης τάξης. Πολύ περισσότερο από την στιγμή που οι συνένοχοι της συγκυβέρνησης, υπακούοντας στα αφεντικά τους, επιχειρούν να περάσουν συμφωνίες και δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει στο παρασκήνιο σε βάρος της χώρας και του λαού της. Πρέπει πάσει θυσία να τους προλάβουμε.
Δεύτερο: Να μην επιτρέψουμε στην δοτή κυβέρνηση να κυβερνήσει στην πράξη. Όχι μόνο για να μην επιβάλλει νέα καταστροφικά μέτρα, αλλά για να την εμποδίσουμε να προχωρήσει σε ανοιχτή καταστολή λαϊκών ελευθεριών προκειμένου να εξισορροπήσει την δική της κοινωνική απαξίωση. Γι' αυτό και πρέπει να ενταθεί η παράλυση του κράτους και των βασικών μηχανισμών άσκησης της εξουσίας μέσα από καταλήψεις, στάσεις, κινητοποιήσεις, λευκές απεργίες και κάθε είδους παρακώλυση της κυβερνητικής πολιτικής.
Τρίτο: Να διεκδικήσουμε εδώ και τώρα την ανατροπή του καθεστώτος κατοχής και εκποίησης της χώρας που θεμελιώθηκε με την αρχική Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης. Να σταματήσουν αμέσως οι πληρωμές προς τους δανειστές με σκοπό την διαγραφή (μερική ή ολική) του δημόσιου χρέους με βάση τα εθνικά κυριαρχικά συμφέροντα της χώρας και τις προβλέψεις του διεθνούς δικαίου. Να αναθεωρηθούν εκ βάθρων οι σχέσεις της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωζώνη ώστε να σταματήσει ο αποικιοκρατικός εξευτελισμός ενός ολόκληρου λαού που έχει μετατραπεί σε εξιλαστήριο θύμα ή πειραματόζωο της κρίσης του ευρώ. Να εθνικοποιηθεί η Τράπεζα της Ελλάδος και οι μεγαλύτερες εγχώριες τράπεζες ώστε να ελεγχθούν τα τραπεζικά ενεργητικά, να αποκαλυφθεί που πήγαν τα χρήματα των λαϊκών αποταμιεύσεων, να ελεγχθεί η κίνηση κεφαλαίων και να φορολογηθεί αναδρομικά η διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, να τιμωρηθεί η σαράφικη και τοκογλυφική πρακτική των τραπεζιτών και να διαγραφούν τα δάνεια των ελληνικών νοικοκυριών που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν. Να τιμωρηθούν όλοι όσοι ευθύνονται για την χρεοκοπία της χώρας, αλλά και για την εκχώρηση της κυριαρχίας της στους ευρωκράτες, τους τραπεζίτες και το ΔΝΤ.
Οι δυνάμεις, οι συλλογικότητες και οι οργανώσεις που θα συμμετάσχουν σ’ αυτή την ευρεία συσπείρωση δεσμεύονται μόνο ως προς το κοινό πλαίσιο. Κατά τ’ άλλα διατηρούν πλήρως την αυτοτέλειά τους τόσο ως προς τον τρόπο συγκρότησης και άσκησης της δικής τους πολιτικής, όσο και της προβολής αυτούσια των δικών τους θέσεων. Κανενός είδους συνένωση ή συγχώνευση δεν απαιτείται πέρα από τις κοινού αποφασισμένες δράσεις στη βάση του κοινού πλαισίου. Πρόκειται για μια συμφωνία κοινής δράσης που δείχνει στην πράξη ποιος στρέφεται ενάντια στο σημερινό «μαύρο μέτωπο» και ποιος πουλάει φούμαρα. Ιδού λοιπόν η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!
Διαβάστε περισσότερα »

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΑΠΟ ΤΟ WEB TV



ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 19:30 ΘΑ ΜΕΤΑΔΟΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ WEB TV ΤΟΥ Ε.ΠΑ.Μ. ΖΩΝΤΑΝΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΜΙΑ, Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ!!! ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΟΛΟΙ!!!
Διαβάστε περισσότερα »

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΑΥΡΙΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΙΣ 12:00 ΤΟ ΠΡΩΪ, ΘΑ ΜΕΤΑΔΟΘΕΙ ΖΩΝΤΑΝΑ Η ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ Δ.ΚΑΖΑΚΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΟΥ ΟΧΙ, απο το Web TV του Ε.ΠΑ.Μ.
Διαβάστε περισσότερα »

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΟΥ ΟΧΙ

Οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν τα μνημόνια,
τις νέες δανειακές συμβάσεις και τα μέτρα κατοχής και υποτέλειας της
χώρας μας συσπειρώνονται επιχειρώντας συνταγματική εκτροπή. Η
προσπάθεια στήριξης μιας κυβέρνησης "εθνικής ενότητας και ομοφωνίας"
αποτελεί το επιστέγασμα των πολιτικών πρωτοβουλιών που, από το ΛΑΟΣ
μέχρι τη Δημοκρατική Αριστερά, και από το ΠΑΣΟΚ και τους πρόθυμους της
Ν.Δ. μέχρι τη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη, κατατείνουν
στην οικοδόμηση ενός κλίματος συναίνεσης στα εκβιαστικά διλήμματα των
τοκογλύφων "πιστωτών" και του Γαλλο-Γερμανικού Δ' Ράιχ.
Απέναντι σ' αυτή την εφιαλτική για τη χώρα μας και το λαό μας
προοπτική, που συνυπογράφεται από όλες τις παραπάνω δυνάμεις, και στη
συνέχεια του πατριωτικού και λαϊκού "μεγάλου ΟΧΙ", που αντέταξε η
ελληνική κοινωνία κατά τον εορτασμό της επετείου της 28ης Οκτωβρίου,
ΚΑΛΟΥΜΕ το σύνολο των αντιμνημονιακών, δημοκρατικών και πατριωτικών
δυνάμεων της χώρας, προσωπικότητες, συλλογικότητες και πρωτοβουλίες
πολιτών, από τη λαϊκή "δεξιά", μέχρι τα κόμματα της αριστεράς και τις
οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, να συσπειρωθούν για τη
δημιουργία ενός μαζικού παλλαϊκού μετώπου του ΟΧΙ.
Οι διαχωριστικές γραμμές χαράκτηκαν και το κυρίαρχο δίλημμα τέθηκε
πια ξεκάθαρα: ή με τους σύγχρονους δωσίλογους και τα αφεντικά τους, ή
με τον λαό για μια Ελλάδα ελεύθερη, δημοκρατική και ανεξάρτητη!

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΟΧΙ:
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011, ΩΡΑ 12.00,
ΑΙΘΟΥΣΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ, ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ 18,
1ος ΟΡΟΦΟΣ.
Διαβάστε περισσότερα »

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Το Τέλος των Οικονομικοπολιτικών Αναλύσεων.



Η Ελλάδα και επίσημα σε πλήρη καραντίνα υπό το κλίμα Εμφυλίου

Κράτη των οποίων το χρέος δέχεται απομείωση, θα πρέπει να αποδέχονται περιορισμούς της κυριαρχίας τους, υποστήριξε η καγκελάριος Μέρκελ μιλώντας σε βουλευτές της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης, σύμφωνα με την Deutsche Welle (19/10). Η καγκελάριος Μέρκελ μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα των Χριστιανοδημοκρατών τάχθηκε υπέρ της δημιουργίας ενός «τείχους προστασίας» για τον περιορισμό των συνεπειών της κρίσης χρέους.
Η Άγκελα Μέρκελ επανέλαβε αυτό που δύο από τους υπουργούς της είχαν υπαινιχθεί πριν από μερικές εβδομάδες, δηλαδή ότι κράτη των οποίων το χρέος δέχεται απομείωση, θα πρέπει να αποδέχονται περιορισμούς της κυριαρχίας τους. Μπορώ να φανταστώ, φέρεται να είπε η καγκελάριος, ότι θα υπάρχει ένα είδος «διαρκούς τρόικας» στις υπερχρεωμένες χώρες. Σύμφωνα με συμμετέχοντες στην σύσκεψη, υπάρχει η θέση, σε νευραλγικούς τομείς της δημόσια διοίκησης και κυρίως στο πεδίο των δημοσιονομικών να υπάρχουν ομάδες τεχνοκρατών, οι οποίοι θα βρίσκονται σε συνεχή επαφή με τις Βρυξέλλες. Θα ασκείται τρόπον τινά μια «μόνιμη επιτήρηση», με ιδιαίτερη έμφαση στην προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων. «Αυτά τα χρέη των κρατών χτίστηκαν επί δεκαετίες και δεν πρόκειται να τερματιστούν με μια σύνοδο. Θα χρειαστεί σκληρή και μακρόχρονη δουλειά», δήλωσε η Αγκελα Μέρκελ.
Εν τω μεταξύ το πρακτορείο Reuters (18/10) δημοσιοποίησε «προβληματισμούς» της Γερμανίας, της Ολλανδίας, της Αυστρίας, της Φιλανδίας και άλλων για ακόμη πιο αυστηρή επιτήρηση: Πηγές αναφέρουν ότι υπάρχει η επιθυμία να δημιουργηθεί ένα μόνιμο σώμα ώστε να αναλάβει μέρος της δουλειάς της τρόικας, το οποίο θα αποτελείται από επιθεωρητές της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. «Χρειάζεσαι κάποιον που να μιλά Ελληνικά αλλά δεν είναι με την πλευρά των Ελλήνων», είπε η πηγή. «Οι εξουσίες τους θα συνδέονται στενά με τους όρους του δανείου. Θα πρέπει να παρουσιαστεί προσεκτικά – πέστε το τεχνική βοήθεια ή κάτι σχετικό. Δεν μπορεί να φανεί ότι τους ποδοπατάς.»
Η συζήτηση αυτή, αν και δεν γίνεται ανοιχτά, αποτελεί βασικό στοιχείο των διαβουλεύσεων του Eurogroup και της «λύσης» που μελετά για το ελληνικό πρόβλημα. Η Γερμανία και τα όργανα της ευρωζώνης θεωρούν ότι από εδώ και πέρα η Ελλάδα πρέπει να μπει σε πλήρη καραντίνα («τείχος προστασίας»). Ένα νέο τείχος του Βερολίνου χτίζεται. Αυτή την φορά γύρω από την Ελλάδα. Ποτέ άλλοτε η χώρα δεν έχει απομονωθεί σε τέτοιον βαθμό. Το σύνολο των εξωτερικών και των εσωτερικών της οικονομικών σχέσεων έχει τεθεί υπό επιτήρηση και έλεγχο. Τέτοια προσβολή και κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας επί Ευρωπαϊκού εδάφους έχει να συμβεί από την εποχή της ναζιστικής κατοχής.
Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Ο κ. Χορστ Ραϊχενμπαχ και η κουστωδία του, η οποία σύμφωνα με δημοσιεύματα, ανέρχεται σε πάνω από 330 επιτρόπους και επιτηρητές, αποκτά επίσημα πλέον καθεστώς «μόνιμης επιτήρησης». Τα δημοσιεύματα κυρίως του Γερμανικού τύπου δεν αποκλείουν την άφιξη δυνάμεων αστυνόμευσης για την ενίσχυση του ρόλου της «μόνιμης επιτήρησης». Άλλωστε ο κ. Πολ Τόμσεν είχε εκφράσει την ζωηρή του ανησυχία για το μέγεθος και την ένταση των λαϊκών κινητοποιήσεων στην Ελλάδα σε σχετικά πρόσφατη συνέντευξή του ως εξής: «Οι άνθρωποι εκφράζουν την απογοήτευσή τους, μερικές φορές με πολύ δυσάρεστο τρόπο. Αυτή είναι μια από τις πιο άσχημες πτυχές της δουλειάς μου. Και η ένταση με την οποία εκφράζεται εδώ είναι κάτι καινούργιο για μένα.» (Reuters, 8/10)
Το βασικό ζήτημα λοιπόν που απασχολεί την ευρωζώνη και κυρίως Γερμανία-Γαλλία είναι πώς θα τεθεί υπό άμεση αποικιοκρατική κηδεμονία η πτωχευμένη Ελλάδα. Γιατί; Μα για να ξεπουληθεί το σύμπαν: ιδιωτική και δημόσια περιουσία, εθνική επικράτεια και φυσικός πλούτος. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να σπάσει το ηθικό και η αγωνιστική διάθεση του ελληνικού λαού. Πώς θα γίνει αυτό; Μόνο με καταστολή; Απ’ ότι φαίνεται η καταστολή από μόνη της, όσο αδίστακτη κι αν είναι, δεν πιάνει. Κύκλοι του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος απεργάζονται άλλα πολύ πιο σκοτεινά σχέδια. Τον ανοιχτό εκφασισμό της ελληνικής πολιτικής ζωής στο όνομα του «καταλύεται η δημοκρατία». Ένα μανιφέστο νεοφασιστικής υστερίας μας προσέφεραν με την επιστολή τους οι τρεις «πρωτοκλασάτοι» υπουργοί της τωρινής κυβέρνησης (Ραγκούσης, Διαμαντοπούλου, Λοβέρδος) την Κυριακή 16/10. Αφού χρέωσαν συλλογικά και συλλήβδην – όπως άλλωστε είναι τυπικό της ιδεολογίας του φασισμού – στην ελληνική κοινωνία την ευθύνη για την αθλιότητα του επίσημου πολιτικού συστήματος και των οικονομικών συμφερόντων που αντιπροσωπεύει σ’ ολόκληρη την μεταπολιτευτική του πορεία, κατέληξαν σε μια ακόμη παραλλαγή του «μαζί τα φάγαμε»: «Μέσα από τέτοιου είδους κοινωνικο-πολιτικές διεργασίες, και με τη λογική «τα θέλουμε όλα δικά μας», φθάσαμε στην περιφρόνηση κάθε έννοιας Δικαιοσύνης και δημόσιου συμφέροντος και στη de facto επιβολή του κανόνα: κατάληψη στο σχολείο, και ενίοτε καταστροφή του, κατάληψη στο πανεπιστήμιο, διακοπή της λειτουργίας των μέσων μεταφοράς, της αποκομιδής των σκουπιδιών και προσβολή της δημόσιας υγείας, κατάληψη δημόσιων κτηρίων, ακόμη και υπουργείων, αποκλεισμοί λιμανιών και αεροδρομίων, και κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, πράξεις και απειλές ακόμη και κατά της ζωής. Το σημαντικότερο όλων δε είναι, πως αυτή η εξαιρετικά αντιδημοκρατική και αντικοινωνική «κουλτούρα» και συμπεριφορά, επενδύθηκε με το μανδύα του προοδευτισμού και της επαναστατικότητας, για να κρύψει το πραγματικό πρόσωπο του συντεχνιακού συμφέροντος. Βαφτίστηκε «κοινωνία» η κάθε συντεχνία, ενώ στην πραγματικότητα οι κοινωνοί καλούνταν να πληρώσουν τα αιτήματα των συντεχνιών, που μόνιμα και σταθερά γίνονταν δεκτά. Οι λέξεις, λοιπόν, έχασαν το νόημά τους και επιλογές με υψηλό κοινωνικό κόστος εμφανίζονταν μέσα σε αυτό το ιδιότυπο «matrix» ως «κοινωνικές κατακτήσεις», ενώ στην πραγματικότητα η χώρα απλά δανειζόταν και αργά ή γρήγορα θα πλήρωνε «τα σπασμένα». Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι!»
Ούτε η χούντα έτσι. Εφόσον λοιπόν κατά τους εκλεκτούς αυτούς υπουργούς δημοκρατία και δικαιοσύνη είναι η απαράβατη συμμόρφωση της κοινωνίας και του λαού με τις άνωθεν υποδείξεις και εντολές, φτάνουν στο καλύτερο: καλούν την «σιωπηρή πλειοψηφία», που κατά περίεργο τρόπο μόνο αυτοί την εκφράζουν, να ξεκινήσει εμφύλιο πόλεμο εναντίον όσων αντιδρούν βοηθώντας τις δυνάμεις καταστολής. Να τι λένε: «Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν.»
Τι ζητούν οι εν λόγω υπουργοί; Προκείμενου να χάσουν την εξουσία και πολύ περισσότερο προκειμένου να χάσουν οι δανειστές τοκογλύφοι και η τρόικα, προτιμούν να δουν την ελληνική κοινωνία να πνίγεται στον εμφύλιο. Ονειρεύονται νέα Δεκεμβριανά όπου παραστρατιωτικές και παρακρατικές συμμορίες σε συνεργασία με τις δυνάμεις καταστολής θα επιβάλουν το νόμο του Μέρφι σε όσους αντιδρούν. Στο όνομα βέβαια της «κατάλυσης της δημοκρατίας». Αν βέβαια βρισκόμασταν σε ευνομούμενη πολιτεία, οι κύριοι αυτοί θα αντιμετώπιζαν τον εισαγγελέα για μόχλευση παθών και πρόσκληση σε εμφύλιο πόλεμο. Ωστόσο, στην χώρα μας έχει επιβληθεί τέτοιο καθεστώς πλήρους κυβερνητικής ανομίας ώστε οι εισαγγελείς να απασχολούνται είτε με διώξεις απεργών, είτε με «διασπορά ψευδών ειδήσεων» όταν δεν βολεύει την κυβέρνηση, είτε να δίνουν διαπιστευτήρια καλής διαγωγής στους τροϊκανούς μήπως και οι νέοι καταχτητές τους πάρουν από καλό μάτι.
Την ίδια ημέρα το νεοφασιστικό μανιφέστο των τριών υπουργών βιάστηκε να προσυπογράψει και ο Μπενίτο της ελληνικής κυβέρνησης, ο κ. Βενιζέλος: «Είναι πολύ θετική η πρωτοβουλία των τριών υπουργών να απευθυνθούν στην κοινή γνώμη με μια ανάλυση του τρόπου με τον οποίο έχει διαμορφωθεί η σημερινή ελληνική κοινωνία, με κύρια ευθύνη του πολιτικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Πίσω από κάθε μεγάλη πολιτική πρωτοβουλία και κυρίως πίσω από τη δύσκολη διαχείριση μιας τεράστιας κρίσης που θέτει σε κίνδυνο τη χώρα, πρέπει πάντα να βρίσκεται: πρώτον, ένα θεωρητικό σχήμα και δεύτερον, μια ισχυρή πολιτική βούληση σχηματισμένη από ανθρώπους έτοιμους να αγωνιστούν στην πρώτη γραμμή. Υπό την έννοια αυτή, το κείμενο των τριών συναδέλφων μου, με τους οποίους ανήκουμε στην ίδια γενιά, έχουμε κοινές προσλαμβάνουσες παραστάσεις και δίνουμε έναν κοινό συλλογικό αγώνα είναι ένας πολύ καλός οιωνός για την κρίσιμη εβδομάδα που αρχίζει, κατά τη διάρκεια της οποίας κρίνονται πολλά, ίσως όλα.»
Όλα αυτά δείχνουν ότι στις κορυφές της κυρίαρχης πολιτικής αναφύεται ένας νεοφασισμός, του οποίου η ιδεολογία και η πολιτική τίθεται στην υπηρεσία, όπως άλλωστε και παλιά, των πιο αντιδραστικών μερίδων του χρηματιστικού κεφαλαίου. Κι αυτές οι μερίδες σήμερα επιδιώκουν την επίσημη κατοχή και εκποίηση της χώρας. Έτσι πιστεύουν ότι μπορεί να διασωθεί το ευρώ, η ευρωζώνη, οι τράπεζες και οι αγορές.
Αυτό είναι το επίδικο ζήτημα και της συνόδου κορυφής στις 23 του μηνός. Κι όχι το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Άλλωστε γι’ αυτό το επιδιωκόμενο «κούρεμα» ήταν ιδιαιτέρως αποκαλυπτική η δήλωση του Μιχάλη Σάλλα, προέδρου της Τράπεζας Πειραιώς. Ολόκληρη η δήλωση Σάλλα έχει ως εξής: «Αυτοί που υποστηρίζουν το μεγάλο "κούρεμα" των Ελληνικών Ομολόγων, δηλαδή το πάνω από 21%, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Στην πρώτη ανήκουν εκείνοι που δεν έχουν να χάσουν τίποτα, ούτε από την κατάρρευση της Ελλάδας και φυσικά ούτε από τα χαρτοφυλάκια τους. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν αυτοί που δεν έχουν καταλάβει τίποτα από τις συνέπειες αυτής της ενέργειας και το πιθανότερο ούτε καν περί ποίου "κουρέματος" πρόκειται. Το λυπηρό είναι ότι σε αυτούς περιλαμβάνονται και άνθρωποι που οφείλουν να καταλαβαίνουν. Με βάση τις συμμετοχές που εκτιμάται ότι δηλώθηκαν για το εθελοντικό PSI της 21ης Ιουλίου, εάν δεχτούμε ότι αντί για το 21% "κούρεμα" που προέβλεπε η απόφαση αυτή, τώρα το εθελοντικό "κούρεμα" θα φθάσει στο 50%, τότε οδηγούμαστε σε μία επιπλέον μείωση του Ελληνικού Δημοσίου Χρέους ουσιαστικά κατά 20 έως 25 δισεκ. ευρώ περίπου, σε παρούσες αξίες, και όχι κατά 180 δισεκ. ευρώ, που πολλοί, είτε από αφέλεια είτε από ελλιπή ενημέρωση, πιστεύουν. Το όφελος δηλαδή θα ήταν περίπου 20 - 25 δισεκ. ευρώ, το οποίο, όμως, κατά το μεγαλύτερο μέρος, η Ελλάδα θα είναι αναγκασμένη και πάλι να το ξαναδανειστεί από τις ευρωπαϊκές χώρες και το Δ.Ν.Τ., προκειμένου να ενισχύσει τα Ασφαλιστικά Ταμεία και να επανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες. Μιλάμε δηλαδή, στο τέλος της ημέρας, για ένα όφελος της τάξης των 10 ή 15 δισεκ. ευρώ, από ένα σύνολο χρέους 360 δισεκ. ευρώ! Δυστυχώς, δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι στο προτεινόμενο από διαφόρους "κούρεμα" μέσω του PSI , εξαιρούνται τα Ομόλογα της ECB, περίπου € 60 δις ονομαστικής αξίας, τα δάνεια της Τρόϊκα, ύψους € 65 δις, άλλα δάνεια που έχει συνάψει το Ελληνικό Δημόσιο περίπου 20 δις, τα Έντοκα Γραμμάτια του Ελληνικού Δημοσίου 15 δις, Ομόλογα λήξης μετά το 2020 άλλα 40 - 45 δις, άλλες υποχρεώσεις προς προμηθευτές κλπ του Ελληνικού Δημοσίου και ασφαλώς εκείνους στο Εξωτερικό οι οποίοι και δεν προσήλθαν ούτε στο "κούρεμα" του 21% στο PSI του Ιουλίου. Επίσης, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι αυτοί που δήλωσαν συμμετοχή για την συγκεκριμένη περίοδο λήξης Ομολόγων στο PSI του Ιουλίου, ήταν σχεδόν πάνω από 50% Ελληνικές Τράπεζες, Ασφαλιστικές Εταιρίες και Ελληνικά Ασφαλιστικά Ταμεία. Δηλαδή, όλη η ιστορία αφορά κυρίως το Ελληνικό Ασφαλιστικό και Τραπεζικό Σύστημα, για τα οποία το Ελληνικό Δημόσιο θα πρέπει να ξαναδανειστεί για να καλύψει τις ανάγκες που δημιουργούνται εξαιτίας αυτής της αύξησης "κουρέματος". Έτσι, θα έχουμε το φαινόμενο, το Ελληνικό Δημόσιο να αποδέχεται να διαγράψουν τα Ελληνικά Ιδρύματα, χρέος που θα τα οδηγήσει σε μείωση των αποθεματικών ή της κεφαλαιακής τους επάρκειας, για να δανειστεί στη συνέχεια και πάλι το Κράτος από Διεθνείς Οργανισμούς, με ό,τι αυτό σημαίνει πολιτικά και οικονομικά, για να επανακεφαλαιοποιήσει τις Τράπεζες και να καλύψει τα Ταμεία. Συνέπεια όλων αυτών είναι η χώρα να καταρρακώνεται διεθνώς, να της ασκούν ακόμη περισσότερες πιέσεις, να δημιουργείται κίνδυνος μόλυνσης ολόκληρου του Ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, όπως άλλωστε υποστηρίζει και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ασφαλώς να διαλύεται για πολλά χρόνια το Ελληνικό Χρηματιστήριο, το οποίο έχει υποστεί ήδη δεκάδες δις ζημία από την όλη συζήτηση.» (Κέρδος, 14/10)
Δεν απέχουν και πολύ από την αλήθεια αυτά που επισημαίνει ο κ. Σάλλας. Ξεχνά απλά να μας πει ότι μια τέτοια κίνηση (εθελοντική ανταλλαγή με «κούρεμα» 50%) θα βαθμολογηθεί από τους οίκους αξιολόγησης ως SD (επιλεκτική πτώχευση) και με βάση τα δεδομένα της δημοσιονομικής κατάστασης και της ύφεσης μάλλον θα σημάνει την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας. Ίσως είναι αυτό που θέλουν και οι ευρωκράτες προκείμενου να επιταχύνουν τις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» και την επιβολή «μόνιμης επιτήρησης».
Τα τονίζουμε όλα αυτά γιατί η ώρα των οικονομικοπολιτικών αναλύσεων τελείωσε. Το Eurogroup επίσημα πια μεθοδεύει την επίσημη πτώχευση της χώρας. Ο κ. Βενιζέλος ουσιαστικά το ανακοίνωσε με την συνέντευξη που έδωσε την Τρίτη. Πώς αντιμετωπίζει ένας λαός αυτό το άμεσο ενδεχόμενο της επίσημης πτώχευσης; Έχει κανείς απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα; Οι κυρίαρχες δυνάμεις επιδιώκουν να σπείρουν τον πανικό και την απόγνωση. Δεν θα διστάσουν στο αμέσως επόμενο διάστημα να αναστείλουν ή να καθυστερήσουν για ένα διάστημα πληρωμές μισθών και συντάξεων για να πανικοβάλουν τον κόσμο και να τον κάνουν να παρακαλεί για την επέμβαση της τρόικας, να παρακαλεί για την 6η δόση, κοκ.
Πώς θα αντιμετωπίσει ο λαός αυτές τις ασκήσεις πανικού και χτυπήματος του ηθικού του; Υπάρχει κάποια δύναμη που να δίνει σαφή απάντηση; Οι ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης πολιτεύονται με σκοπό να καρπωθούν την δυσαρέσκεια του κόσμου στις επόμενες εκλογές. Σκασίλα τους για τα υπόλοιπα. Άλλοι πάλι ονειρεύονται ψηφοδέλτια και πολιτικά μέτωπα που θα τους ανοίξουν την πόρτα του κοινοβουλίου. Υπάρχει λοιπόν τρόπος να αντιμετωπίσει ο λαός την επερχόμενη πτώχευση; Μονάχα ένας: να κρατήσει την ψυχραιμία του και να οργανωθεί στις γειτονιές, να αποκαταστήσει και να περιφρουρήσει την κοινωνική του συνοχή, να μην επιτρέψει να τον πανικοβάλουν και να τον μετατρέψουν σε ζώο με αγελαία ένστικτα κοινωνικού κανιβαλισμού. Αυτό προέχει σήμερα. Και η μόνη δύναμη που μπορεί να το πετύχει σήμερα αυτό είναι το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, που απλώνεται γοργά σε όλες τις γειτονιές, σε κάθε χωριό και πόλη της Ελλάδας. Μια νέα δύναμη έχει γεννηθεί και μαζί της η ελπίδα ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Δημήτρης Καζάκης

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Hellenic Nexus, τχ. 57, Νοέμβριος 2011,
Διαβάστε περισσότερα »