Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Ανακοίνωση του Συνδικαλιστικού Τομέα του Ε.Πα.Μ.




ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ κήρυξαν πανελλαδική απεργία για την κατάργηση της επιστράτευσης εργαζομένων και την υπεράσπιση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, δηλαδή του δικαιώματος υπογραφής ΣΣΕ και ΕΣΣΕ.
Είναι δεδομένη η ανυποληψία των ηγεσιών του συνδικαλιστικού κινήματος και ιδιαίτερα των τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Ανυποληψία που επιβεβαιώνεται, όχι μόνο από τις κατά καιρούς «ντουφεκιές» στον αέρα, αλλά κυρίως από το φιλοκυβερνητικό προσανατολισμό, την «υπευθυνότητά» τους όπως βαφτίζει το δωσιλογικό καθεστώς και τα παπαγαλάκια του, την υποταγή.
Άλλωστε οι ίδιες ηγεσίες, στα δευτεροβάθμια και πρωτοβάθμια σωματεία, υπονομεύουν κάθε προσπάθεια συντονισμού της συνδικαλιστικής δράσης απ’ τα κάτω, υπηρετώντας την πολιτική του «ευρωπαϊσμού» και του «κοινωνικού εταιρισμού». Καλλιεργήσανε τη λογική της ανάθεσης στο συνδικαλιστή να «λύνει» τα προβλήματά μας, αντί για μας, χωρίς εμάς! Πολιτική που οδήγησε μια τουλάχιστον γενιά εργαζομένων στον «καναπέ» της αδράνειας και δυο γενιές συνδικαλιστών στον παραγοντισμό που έθρεψε τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Η πανελλαδική απεργία όμως, διευκολύνει τους εργαζόμενους να εκφράσουν συντονισμένα το αγωνιστικό τους φρόνημα. Διευκολύνει τους συνδικαλιστές βάσης, τον κάθε εργαζόμενο ν’ ανοίξει συζήτηση για τις μορφές πάλης, για  το συνδικαλιστικό κίνημα που έχουμε ανάγκη σήμερα, για τον ταξικό – εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των εργαζομένων, για τις πραγματικές ανάγκες του εργαζόμενου λαού και της πατρίδας. Είναι μία ευκαιρία εκδήλωσης του παλλαϊκού χαρακτήρα του αγώνα ενάντια στον κοινό εχθρό, την κοινοβουλευτική χούντα που τσακίζει την αξιοπρέπεια, τη ζωή και την ελπίδα μιας ολόκληρης χώρας. Μια ευκαιρία ανάδειξης ζητημάτων που δεξιοί κι αριστεροί γραφειοκράτες αφήνουν στο απυρόβλητο.

Υπάρχει έστω κι ένα εργατικό αίτημα που μπορεί να ικανοποιηθεί όσο η χώρα μας παραμένει δουλοπαροικία χρέους; Όσο η εθνική μας ανεξαρτησία απεμπολείται από δανειακές συμβάσεις που «διαπραγματεύονται» δοσίλογοι; Όσο μας κυβερνούν προδότες; Όσο κυβέρνηση κι αντιπολίτευση αναγνωρίζουν την κατοχική δύναμη του χρέους; Όσο αποδέχονται οι μεν και ανέχονται οι δε, τη μετατροπή του ελληνικού κοινοβουλίου σε πρωτοκολλητή των αποφάσεων και εντολών της τρόικας;
Για ποιά ανάπτυξη μπορεί να γίνεται λόγος όταν, κάθε ευρώ που κυκλοφορεί στην αγορά δημιουργεί χρέος, τοκιζόμενο με 5% και 7%; Όταν δεν έχουμε εθνικό νόμισμα για να χρηματοδοτήσουμε την παραγωγική ανασυγκρότηση, την υγεία και την παιδεία; Για να πληρώσουμε τους μισθούς και τις  συντάξεις; Πώς να διαφυλάξουμε τις αποταμιεύσεις και το βιός του λαού μας, πώς να κινηθεί η αγορά όταν μέσω ιδιωτικοποιήσεων ο δημόσιος πλούτος και μέσω φοροεπιδρομών οι ιδιωτικές περιουσίες μας εκχωρούνται στους δανειστές, τις εγχώριες τράπεζες, τους πολιτικούς και τα «λαμόγια» που τους υπηρετούν;

Μπροστά σ’ αυτή την αδίστακτη αντιλαϊκή επίθεση, τόσο οι κυβερνητικές παρατάξεις στο συνδικαλιστικό κίνημα, όσο κι εκείνες της αριστερής αντιπολίτευσης, ακολουθούν πολιτική «κοινοβουλευτικού κρετινισμού», εξαντλούν την προοπτική τους στην ψηφοθηρία. Ζητάνε να αναθέσουμε εν λευκώ τη «λύση» των προβλημάτων στις εκλογές. Λες και η λαϊκή κυριαρχία ασκείται ανά τετραετία! Με ανάλογο τρόπο αντιμετωπίζουν τις μορφές πάλης, τα αιτήματα, αλλά και τον τρόπο οργάνωσης των εργαζομένων: σαν υπόθεση εκλογών, σαν υπόθεση κορυφών!
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο αγώνας των εργαζόμενων και των συνδικάτων τους είναι αγώνας βαθύτατα πολιτικός, αγώνας εθνικός, αγώνας όλου του λαού. Η μη αναγνώριση και μονομερής διαγραφή του χρέους, η καθιέρωση εθνικού νομίσματος και η στήριξή του με έλεγχο της κίνησης κεφαλαίων και παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας είναι μονόδρομος απέναντι στο ξεπούλημα βασικών κοινωνικών αγαθών και στην εξαθλιωση του λαού. Η τιμωρία των ενόχων και η εκλογή Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης θ’ ανοίξουν το δρόμο για την εξουσία του λαού, από το λαό και για το λαό!
Ο εργαζόμενος λαός θα βρει το δρόμο για να συντρίψει τους εχθρούς του, για να επιβάλει τη λευτεριά και τη δημοκρατία. Παρά τον «κοινωνικό αυτοματισμό» που καλλιεργούν οι δωσίλογοι της κυβέρνησης και τα Μέσα Μαζικής Εξαθλίωσης. Παρά την αναποτελεσματικότητα των αποσπασματικών και ασύνδετων κινητοποιήσεων που θρέφουν την ηττοπάθεια.
Το Ε.Πα.Μ. προτείνει την αυτοοργάνωση του λαού. Στην περίπτωση των συνδικάτων, αυτό σημαίνει την δημιουργία, την οργάνωση επιτροπών  εργαζομένων σε κάθε τόπο δουλειάς. Επιτροπές όλων των εργαζομένων χωρίς αποκλεισμούς με ιδεολογικά, ή θρησκευτικά κριτήρια. Επιτροπές όπου ο καθένας θα συμβάλει στον κοινό σκοπό: Την ολοκληρωμένη προετοιμασία του αγώνα, δηλαδή συνελεύσεις, αποφάσεις από τους ίδιους τους εργαζόμενους, συντονισμός με άλλα σωματεία, σωστή ενημέρωση κλπ. Δεν γίνεται επιτυχημένη κινητοποίηση χωρίς την ολόπλευρη συμμετοχή των εργαζομένων στην οργάνωση και περιφρούρησή της! Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να απαλλαγεί το συνδικαλιστικό κίνημα από τους γραφειοκράτες, κυβερνητικούς, εργοδοτικούς και κομματικούς. Για να ξαναγίνουν τα συνδικάτα αποτελεσματικά όργανα πάλης των εργαζομένων, όπλα στα χέρια του αγωνιζόμενου λαού.
Το Ε.Πα.Μ. καλλιεργεί τη λογική της Γενικής Πολιτικής Απεργίας διαρκείας. Βήμα, το βήμα, άνθρωπο τον άνθρωπο, χώρο το χώρο δουλειάς, γειτονιά τη γειτονιά, το Ε.πα.Μ. αναδεικνύει την τακτική της λειτουργικής κατάληψης των μέσων και των χώρων εργασίας απ’ αυτούς που τα δουλεύουν σε όφελος του λαού και των οικογενειών τους σαν βασική πλευρά του σύγχρονου εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.


ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ!
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ!

Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ ΤΟΥ Ε.Πα.Μ.
17/2/13
Διαβάστε περισσότερα »

Ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας (16/2/2013)

ΚΑΛΕΣΜΑ
ΣΕ ΔΙΑΡΚΗ, ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟ ΑΓΩΝΑ
Το Ε.ΠΑ.Μ. συμμετέχει μαζικά και δυναμικά
στην ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ της 20ης/2/2013
Είμαστε σε πόλεμο. Οι τοκογλύφοι κατακτητές -τρόικα εξωτερικού- και η δωσίλογη κυβέρνηση – τρόικα εσωτερικού- διαλύουν αδίστακτα την χώρα μας και καταστρέφουν κυνικά τις ζωές μας. Η Βουλή έχει γίνει το άλλοθι της ανομίας και το άντρο της εχθρικής επίθεσης εναντίον του λαού μας, που τον οδηγούν σε κανονική γενοκτονία.
Οι καθεστωτικές μαριονέττες, που έχουν καταπατήσει το δημοκρατικό συνταγματικό πλαίσιο με τις δανειακές συμβάσεις, υπερψηφίζοντας σαν δαρμένα σκυλιά τις εντολές των διεθνών και εγχώριων κλεπτοκρατών, δίνουν με κάθε νέο «μέτρο» ένα ακόμα θανατερό κτύπημα στην αιμορραγούσα ελληνική κοινωνία.
Εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας βιώνουν προσωπικά και οικογενειακά δράματα εξ αιτίας αυτής της ζοφερής κατάστασης, οι περικοπές, οι κατασχέσεις, οι απολύσεις και οι ιδιωτικοποιήσεις βαθαίνουν καθημερινά την φτώχεια, η καταστολή και η ρουφιανιά ολοένα κλιμακώνονται, η σκιά της σκλαβιάς και της φοβέρας γίνεται ξανά βαριά.
Απέναντι σ’ αυτό το μεθοδευμένο ολοκαύτωμα, τα συμφέροντα του νεο-κατοχικού καθεστώτος και των εξωνημένων ΜΜΕ θέλουν και επιχειρούν να κατασκευάσουν έναν λαό απελπισμένο, αδρανή και υποταγμένο, έτοιμο να δεχθεί ακόμα και τον αφανισμό του.
Όμως, ο ελληνικός λαός, αν και λαβωμένος, δεν έχει σκύψει, δεν έχει συμβιβασθεί ούτε με την μοίρα που του επιφυλάσσουν ούτε με τις ξεπουλημένες ηγεσίες, πολιτικές και συνδικαλιστικές, που τον ξεστρατίζουν από τον δρόμο της μάχης.
Η οργή και η αδικία, η επιθυμία για νέμεση καίνε τα σωθικά των λαϊκών τάξεων που θερίζονται από τα νομοθετικά πραξικοπήματα και αγωνιούν για το μέλλον τους.
Για τον λαό μας έρχεται η κρίσιμη ώρα να ξαναβρεί το ανάστημά του, να αντισηκώσει τα όπλα του, να πιάσουμε το χέρι ο ένας του άλλου και να πυργώσουμε τις κοινωνικές και εργατικές αντιστάσεις σε έναν διαρκή και ανυποχώρητο αγώνα. Το Ε.ΠΑ.Μ., πιστό στα προτάγματα και τις διακηρύξεις του, ένα έχει να πει:
Ή θα βρούμε τον δρόμο του ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ ή θα τον Δημιουργήσουμε!
Το Ε.ΠΑ.Μ. καλεί όλο τον λαό να προχωρήσει στη οργάνωση ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ διαρκείας για να γκρεμοτσακιστούν οι δωσίλογοι, η ξένη ακρίδα και τα μνημόνια.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΞΕΣΗΚΩΜΟ
ΔΙΑΡΚΗ ΠΑΛΛΑΪΚΟ
Η προσυγκέντρωση των μελών και φίλων του Ε.ΠΑ.Μ. είναι στην οδό Στουρνάρα (γωνία με Πατησίων) στο Πολυτεχνείο στις 11.00 π.μ. για να βαδίσουμε με τα πανώ και τις σημαίες του Μετώπου προς το Σύνταγμα οργανωμένα.
Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.
16/2/2013
Διαβάστε περισσότερα »

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Άκου Ελληνάκο V: Άσκηση ευφυίας

Για να δούμε ρε Ελληνάκο:
(πρόσθεσε τα ποσά 1 έως 4 ή πάτα εδώ για νεότερη αναφορά)
Σου λέει τίποτα αυτό;
Άντε να στο ξαναπώ:
Έλα γατόνι! Κάτι άρχισες να πιάνεις τώρα.
Άλλη μια φορά:
Κατάλαβες τώρα Ελληνάκο;
Μήπως θέλεις οικονομολόγο για να στο εξηγήσει;
Θέλεις να σου αναλύσει μήπως τι σημαίνει ότι τα χρήματα που έδωσαν στις τράπεζες εκείνο το διάστημα ο Καραμανλής, ο Αλογοσκούφης, ο Παπαθανασίου, ο Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου με την καθοδήγηση του Προβόπουλου, τα φόρτωσαν στο έλλειμμα για να τα πληρώσεις εσύ;
Λες ο Καραμανλής γι'αυτόν τον λόγο να τα παράτησε και να έφυγε τρέχοντας για να γλυτώσει;
Είναι δυνατόν οι ηγέτες σου να σου την έφεραν έτσι;
Και ο Βενιζέλος, ο Παπαδήμος, ο Σαμαράς και ο Στουρνάρας είναι συμμέτοχοι ή δεν τους πήραν χαμπάρι;
Δεν φταίει δηλαδή ο διεφθαρμένος λαός;
Αυτός ο τεμπέλης, ο ανεπρόκοπος ο Έλληνας;
Ο κηφήνας και απατεώνας;
Το τεράστιο και σπάταλο κράτος;
Οι φοροφυγάδες ελεύθεροι επαγγελματίες;
Όλα αυτά ήταν προφάσεις για να φορτώσουν στο λαό την απάτη;
Και είναι όλοι στο κόλπο; Και οι Νεοδημοκράτες και οι Πασόκοι;
Και τα κόμματα της αντιπολίτευσης γιατί δεν τους ξεμπροστιάζουν;
Και όλα αυτά έγιναν για να κλέψουν οι τράπεζες τα λεφτά;
Και οι δημοσιογράφοι δεν το έχουν καταλάβει;
ΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΑΚΟ
Εάν τα παραπάνω ερωτήματα τα θέτεις σοβαρά και ειλικρινά μετά από 4 χρόνια που σε κλέβουν, δείχνουν ότι η βλακεία σου είναι απύθμενη και είσαι άξιος της μοίρας σου.
Ξέρω ότι σκέφτεσαι πως τα δύο νούμερα έτυχε να είναι ίδια.
Όντως θα συμφωνήσω μαζί σου, για να μην σε πληγώσω.
Βεβαίως τότε σύμπτωση θα πρέπει να είναι και το παρακάτω:
Δηλαδή αυτά που δανείστηκαν στο όνομά σου και τα έδωσαν στις τράπεζες, επειδή έπρεπε στη συνέχεια να τα επιστρέψουν στους δανειστές τα παίρνουν από εσένα.
Άντε και αυτό σύμπτωση ήταν. Όμως για πες μου:
και
Φουκαρά Ελληνάκο, δυστυχώς για εσένα οι συμπτώσεις είναι πολλές.
Πες μου ρε Ελληνάκο, μεταξύ μας, πόσο ηλίθιος πρέπει να είναι κάποιος για να θεωρήσει σύμπτωση ή άσχετα και τα παρακάτω:
Θέλεις να δεις και πως δουλεύει η προπαγάνδα της ενοχοποίησής σου;
Θέλεις να δεις και πώς ξεπουλάνε τη χώρα έναντι του δανείου;
Όλα αυτά που βλέπεις Ελληνάκο αφορούν την πρώτη "βούτα" των τραπεζών, αυτή των 28 δις του Αλογοσκούφη.
Το τι "βούτες" έγιναν και γίνονται στη συνέχεια θα το δεις τα επόμενα χρόνια. Εάν ζήσεις να το δεις.
ΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΑΚΟ
Σε προκαλώ να σκεφτείς: Η συμμορία του ευρώ που σκάρωσε όλες αυτές τις απάτες, λες να αποτελείται μόνον από Έλληνες πολιτικούς και τραπεζίτες;
Λες να μην ήξεραν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί ευρω-συμμορίτες τι έκαναν οι δικοί σου;
Λες να μην γνώριζε η Eurostat, η Κομισιόν και το ΔΝΤ;
Λες να μην γνώριζε η Μέρκελ, ο Σόϊμπλε, ο Σαρκοζί, η Λαγκάρντ και ο Τρισέ;
Ποιά Ευρώπη και ποιό ευρώ προσκυνάς φουκαρά Ελληνάκο;
Ελπίζεις να "βγουν όλα στο φως". Και θα αφήσουν βρε ανόητε να τους ξεμπροστιάσεις εσύ; Το τίποτα; Θα βγάλεις μήπως εντάλματα για την Μέρκελ, τον Μπαρόζο και τον Ομπάμα ή μήπως για τα αφεντικά τους, τους τραπεζίτες; Είσαι πραγματικά τόσο ανόητος;
Αλλά και τι άλλο θέλεις να βγει στο φως ρε Ελληνάκο; Τα πάντα είναι πεντακάθαρα. Τι διάολο, δεν τα βλέπεις ή είσαι τόσο διεφθαρμένος που έχεις γίνει ένα με τους εκτελεστές σου;
Αφού τα στοιχεία είναι μπροστά σου και είναι αδιάσειστα, τι περισσότερο περιμένεις να βγει ρε φουκαρά;
Ακόμη και να το ομολογήσουν στα ίσια εσύ δεν θα το πιστεύεις ή θα κάνεις ότι δεν άκουσες ή δεν κατάλαβες.
Και τι περιμένεις; Να αλλάξεις την Ευρώπη; Εδώ δεν μπορείς να αλλάξεις τη χώρα σου ρε φουκαρά, ελπίζεις να αλλάξεις την Ευρώπη;
Δεν βλέπεις ότι και στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ κάλυψε την ΝΔ και συνέχισε τα ίδια και στη συνέχεια ο ΛΑΟΣ κάλυψε και τους δύο και στη συνέχεια η ΝΔ κάλυψε το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ και τους δύο;
Και δεν βλέπεις την ανοχή-συμμετοχή όλης της λεγόμενης αντιπολίτευσης;Όλα αυτά τα κόμματα της αντιπολίτευσης Ελληνάκο γιατί έχουν μπαστακωθεί εκεί μέσα και δεν κουνιούνται; Τι λες να παραμένουν για να προφυλάξουν τα δικαιώματά σου; Μήπως δεν έχουν προσκυνήσει όλα την ΕΕ και το ευρώ;
Ευτυχώς όμως υπάρχουν και πολιτικοί οι οποίοι ανθίστανται στην υποδούλωση της χώρας σου Ελληνάκο. Αυτοί βεβαίως είναι ξένοι και αποτελούν την ΕΞΑΙΡΕΣΗ. Υπάρχουν όμως για να κάνουν τους δικούς σου να φαίνονται ακόμη χειρότεροι.
Διαβάστε περισσότερα »

Η πατρίδα φτιάχνεται με λίγα, αλλά σπουδαία, που οι πρόγονοι σου βάλαν στην ψυχή

Είπα να ρίξω μια ματιά στους δρόμους της ψυχής μου, να κλείσω τα μάτια και να ονειρευτώ, να μην βλέπω άλλο ανθρώπους να περπατούν σαν χαμένοι στο μαύρο που ήρθε κι έδιωξε το φως. Δεν αντέχει το βλέμα να κοιτάζει ανθρώπους με χαμένη την περηφάνια, που περπατούν με βήματα βαριά κι έχουν γερμένους τους ώμους από το κρύο που τους έζωσε απ' όταν ήρθε το σκοτάδι. Κι εγώ, ένα με όλους τους άλλους, να προχωρούμε γρήγορα χωρίς να κοιταζόμαστε, χωρίς να μιλάμε, με μοναδική μας έγνοια όχι το αν θα ζήσουμε, αλλά πόσο ακόμη θα αντέξουμε σε ετούτο τον χαμό.

Σε αυτόν τον ανείπωτο αόρατο πόλεμο, που πέφτουν κορμιά δίχως να υπάρχουν βόμβες αλλά ούτε και σφαίρες, εσύ κι εγώ πρέπει επιτέλους να σηκώσουμε το βλέμμα, να κοιτάξουμε που μας πηγαίνουν κι έπειτα να πάρουμε μίαν απόφαση: θα συνεχίσουμε να περπατάμε προς το τέλος που μας ετοίμασαν ή θα αλλάξουμε πορεία αφήνοντας τους πραματευτάδες των ψυχών να βαδίσουν προς το δικό τους φρικτό τέλος;
Εμένα, θέλω να ξέρεις πως δεν μου κόφτει και πολύ. Αλλά, μέσα σε ετούτη την παραζάλη και την σιωπή που τρυπά το είναι μου, γνώμη μου είναι πως ο μόνος δρόμος που έχουμε είναι να ξαναβρούμε την αξιοπρέπειά μας, να σηκώσουμε τους ώμους μας, να σταθούμε γερά στα πόδια μας κι έπειτα ν’ αρνηθούμε όλα ετούτα τα φριχτά που μας ζητούνε τα δουλικά των δαιμόνων να πράξουμε.

Κοίτα να δεις τι ο νους μου ορίζει πως πρέπει να κάνουμε όλοι μας…
Πάρε μια αγκαλιά από τον γαλάζιο ουρανό.
Μετά, πάρε μια χούφτα από το καθάριο νερό αυτής της πατρίδας.
Τέλος, σκύψε και πάρε στα χέρια σου και μια χούφτα ματωμένης Ελληνικής γης.
Βάλτα όλα μαζί και μπορείς να κάνεις τα πάντα.
Μπορείς να σμιλέψεις τα όνειρά σου και να τους δώσεις ζωή…
Μπορείς να διώξεις το σκοτάδι με ένα σου νεύμα… και να ξαναφέρεις το φως στη ζωή σου.
Μπορείς να χτίσεις τον κόσμο ολόκληρο με όσα κρύβουνε μέσα τους τα «υλικά» αυτής της μικρής μα τόσο μεγάλης και άγιας πατρίδας…

Το ξέρουν ετούτοι και το ξέρεις κι εσύ, πως στο τέλος έτσι θα γίνει. Θα ξαναχτίσεις την γκρεμισμένη σου πατρίδα, με τις πέτρες της, με την ψυχή σου να μπαίνει στα ιερά χώματα και να την «δένει» και με την πίστη σου να στεριώνει όλα εκείνα που τα χέρια σου θα φτιάξουν. Γι αυτό, ούτε πέτρες, ούτε χώμα, ούτε αέρα και νερό έχουμε να δώσουμε σε εκείνους που τα θέλουν.
Μα, πρέπει κάνουμε γρήγορα. Όσο τώρα το αργούμε, τόσο περισσότερος θα είναι ο κόπος όταν θα έρθει η στιγμή να χτίσουμε ξανά την πατρίδα και να ορίσουμε εμείς τον τρόπο που θέλουμε να ζήσουμε και τον τόπο που θέλουμε να μας αναπαύσει...

Γι αυτό σου λέω, έλα να συνταχθούμε μαζί, σε μια γραμμή… Δίπλα και όχι αντίκρυ. Να καθίσουμε και να βρούμε όσα μας κάμουν ένα και να αφήσουμε όλα τα άλλα, τα ξένα, στην άκρη. Να καθίσουμε και να σκεφτούμε καλά και με μεγάλη προσοχή και στο τέλος μαζί ν' αποφασίσουμε τον τρόπο που θα διώξουμε ετούτους που σκοπό βάλανε να μας κάνουνε δικούς τους δούλους...
Κι εσύ, που είσαι έμπειρος σε ετούτα, σε παρακαλώ να έρθεις και να μου μάθεις εκείνα που η ζωή σου δίδαξε.
Έλα να μου μάθεις πώς να πετάω και όχι πώς να σέρνομαι…
Έλα να μου δείξεις πως να ζω και όχι πώς να πεθαίνω…
Έλα να μου θυμίσεις τι είναι η αξιοπρέπεια, τη λευτεριά και όλα τ' άλλα που μου έκλεψαν οι επιτήδειοι ελεεινοί λιμοκοντόροι.

Ευκαιρίες πολλές δεν θά 'χουμε, να το ξέρεις. Κι όσο ο χρόνος περνά, τόσο θα βαραίνει το φορτίο που πρέπει εμείς να κουβαλήσουμε. Γιατί, δικό μας είναι το φορτίο αυτό, δική μας είναι αυτή η ευθύνη. Κι είναι βαρύ, αλλά κι ευλογημένο από τους αγίους κι από τους ήρωές μας. 

Άντε λοιπόν να συνταχθούμε... όπως κάποτε πράξανε οι παπούδες μας όταν το καθήκον για την λευτεριά τους κάλεσε.
Άντε λοιπόν, να αδερφωθούμε... γιατί αδέρφια δεν είναι μόνο εκείνα που η ίδια μάνα τα γεννά, μα αδέρφια γίνονται και όσοι μαζί περνούνε δύσκολα κι όσοι μαζί περνούν από πόλεμο. Και σε ετούτο τον πόλεμο που τώρα ζούμε, αδέρφια γίναμε όλοι.
Άντε λοιπόν, να γράψουμε και πάλι την ιστορία και να δείξουμε σ' όλους πως εμείς ξέρουμε να πέφτουμε, αλλά ξέρουμε και να σηκωνόμαστε. Αυτή είναι η ράτσα μας από πάντα...

Σε αυτόν τον ακήρυχτο πόλεμο, λοιπόν, μην ξεχάσεις ποτέ, πως πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν, αλλά στο τέλος τους νικάς. 
Έτσι είναι φτιαγμένα τα πράγματα. 
Και σήμερα αυτά είναι που παίρνουν σάρκα και οστά στα όσα άσχημα μας συμβαίνουν, στα όσα εμείς επιτρέπουμε να μας κάνουν και στα όσα μέλλει να συμβούν όταν αποφασίσουμε να πάψουμε να είμαστε σκυμμένοι και σηκώσουμε το ανάστημά μας.

Κι επειδή ετούτοι οι ελεεινοί δεν είναι άξιοι ούτε να μας πούνε πως μας πολεμούν, κι επειδή είναι ανάξιοι να μας διαφεντεύουν, επειδή δεν είναι άξιοι ούτε στη σκιά από το όνομα της πατρίδας μας να ζούνε, άντε να βάλουμε μπρος να σταματήσουμε αυτό το κακό και να αρχίσουμε να φτιάχνουμε ετούτη την πατρίδα όπως την ονειρευτήκαμε. Εξάλλου, τί άλλο μεγαλύτερο χρέος έχουμε από το να την παραδώσουμε ολόκληρη σε εκείνους που έρχονται μετά από εμάς;

Αυτή είναι και η μεγάλη μας ευκαιρία να ξαναβρούμε την αξιοπρέπεια και την περπατησιά μας...  

Κωνσταντίνος

Διαβάστε περισσότερα »

Οι δολοφόνοι της Λέλας Καραγιάννη και του Ρήγα Φεραίου κατηγορούν την Ελλάδα για... βασανιστήρια!

Οι σφαγείς του Ελληνισμού, από τον Αλάριχο, οι βασανιστές του Ρήγα Φεραίου, οι συνεργοί του Κεμάλ, οι συμπατριώτες του Χίτλερ, οι σύγχρονοι κατακτητές και αρχιερείς της διαφθοράς, τολμούν να μιλούν για βασανιστήρια.
Ρήγας Φεραίος, ο ηγέτης των Ελευθέρων, Λέλα Καραγιάννη, η Μπουμπουλίνα της Αντίστασης. Δείτε πως βασανίστηκαν και μαρτύρησαν για την Ελευθερία την ώρα που οι διαχρονικοί φασίστες τολμούν να παριστάνουν τους  κριτές.
Ο Ρήγας άφησε εντολή τα τρία κιβώτια με τα αντίτυπα του έργου του να σταλούν μέσω του φίλου του και εμπόρου Ευστράτιου Αργέντη στο κατάστημα του Αντωνίου Νιώτη. Ταυτόχρονα έγραψε στο φίλο του Κορωνιό να πάει ο ίδιος να τα παραλάβει και να τα φυλάξει μέχρι να φτάσει και ο ίδιος εκεί. Ο Κορωνιός όμως έτυχε να απουσιάζει για εμπορικές δουλειές στη Δαλματία και το γράμμα του Ρήγα βρέθηκε στα χέρια του συνεταίρου του Κορωνιού Δημήτριου Οικονόμου από την Κοζάνη.
Αυτός, ορμώμενος άγνωστο από ποιες σκοπιμότητες, έσπευσε να καταδώσει τους συμπατριώτες του στην αυστριακή αστυνομία. Αυτή ενέργησε με αστραπιαία ταχύτητα. Αυστριακοί στρατιώτες συνέλαβαν τον Κορωνιό στη Δαλματία, τον μετέφεραν στην Τεργέστη και προχώρησαν σε εκτεταμένες συλλήψεις οπαδών του Ρήγα στη Βιέννη και την Τεργέστη. Έτσι, όταν ο Ρήγας έφτασε στην Τεργέστη στις 8/19 Δεκεμβρίου 1797, τα κιβώτια βρίσκονταν ήδη στα χέρια της αυστριακής αστυνομίας και ο ίδιος συνελήφθη και άρχισαν αμέσως οι ανακρίσεις.
Μαζί του συνελήφθη και ο συνοδός του Χριστόφορος Περραιβός. Αυτός όμως προέβαλε τη γαλλική του υπηκοότητα και κατόρθωσε να αφεθεί ελεύθερος. Στις αρχές του 1798 κατέφυγε στην Κέρκυρα που ήταν υπό γαλλική κατοχή. Εκεί τύπωσε τα επαναστατικά τραγούδια του Ρήγα κι ένα δικό του ύμνο προς τιμή του Ναπολέοντα. Πιστός στις αρχές του Ρήγα και στη φιλία που τον συνέδεε μαζί του δημοσίευσε σε μεγάλη κλίμακα το 1860 μια βιογραφία του εθνικού ήρωα.
Τα τελευταία χρόνια ήρθε στο φως μια ανεξακρίβωτη ως σήμερα είδηση, ότι είχε σταλεί στην Τεργέστη ένα ταχύτατο ελληνικό καράβι, για να παραλάβει τον Ρήγα και να τον μεταφέρει στην Ελλάδα. Δυστυχώς όμως ποτέ δεν μπόρεσε να γίνει κάτι τέτοιο. 
Ο υπουργός της αστυνομίας στη Βιέννη το βράδυ της 13/24 Δεκεμβρίου προχώρησε στις πρώτες συλλήψεις των συνενόχων του Ρήγα. Την επομένη ενημέρωσε τον αυτοκράτορα για τη συνωμοσία των Ελλήνων. 
Ο Ρήγας το βράδυ της 30ής Δεκεμβρίου, μια μέρα προτού μεταβεί στη Βιέννη αλυσοδεμένος, επιχείρησε να αυτοκτονήσει με ένα μικρό μαχαίρι που είχε κρύψει στη φυλακή. Δεν το κατόρθωσε. Τραυματίστηκε όμως σοβαρά και η μεταγωγή του αναβλήθηκε για δυόμισι μήνες, μέχρις ότου αποθεραπευτεί. Τελικά ξεκίνησε για τη Βιέννη στις 5 Φεβρουαρίου του 1798, όπου και έφτασε στις 14 του ίδιου μήνα.
Με βάση τα στοιχεία της αλληλογραφίας που έπεσε στα χέρια των Αυστριακών ενοχοποιήθηκαν ως σύντροφοι και ομόφρονοί του και συνελήφθησαν στις 13 Δεκεμβρίου 1797 άλλοι πέντε Έλληνες: Ο έμπορος Ευστράτιος Αργέντης, ο γιατρός Δημήτριος Νικολαΐδης, ο Παναγιώτης Εμμανουήλ, ο Φίλιππος Πέτροβιτς και ο Γεώργιος Πούλιος.
Ο Ρήγας θεωρήθηκε υποκινητής της όλης κίνησης και εχθρός της Αυστρίας. 
Πρώτον, γιατί σκόπευε να κηρύξει την επανάσταση εναντίον της Τουρκικής αυτοκρατορίας, της οποίας η Αυστρία ήθελε την ακεραιότητα, μέχρις ότου μπορέσει η ίδια να καταλάβει τα τμήματα των τουρκικών εδαφών που την ενδιέφεραν, 
και δεύτερον, γιατί ο Ρήγας ήθελε να δημιουργήσει μια δημοκρατία. Στην ανακριτική έκθεση δηλώνεται χαρακτηριστικά:
“Είχε την απόφασιν να μεταβή εις την χερσόνησον της Πελοποννήσου, κειμένην κατά την Μεσόγειον Θάλασσαν, προς τους εκεί κατοικούντας Έλληνας στασιαστάς, τους Μανιάτας, απογόνους όντας των αρχαίων Σπαρτιατών, να προσελκύση εις εαυτόν την εμπιστοσύνην των, να κηρύξη παντού την ελευθερίαν και έπειτα, βοηθούμενος από αυτούς, να ελευθερώσει όλην την χερσόνησον της Πελοποννήσου δια της βίας από του τουρκικού ζυγού. Μετά την απελευθέρωσιν δε της Πελοποννήσου ήθελε να εισβάλη εις την Ήπειρον, να ελευθερώση και τούτην την χώραν, να συνενώση τους Μανιάτας μετά των άλλων Ελλήνων στασιαστών, των καλουμένων Κακοσουλιωτών, που κατοικούν παρά τα παράλια της Αδριατικής Θαλάσσης, και μετά των συνηνωμένων τούτων δυνάμεων να προχωρήση προς Ανατολάς και έπειτα ν` απελευθερώση τας τουρκικάς επαρχίας Μακεδονίαν, Αλβανίαν, την κυρίως Ελλάδα, κατόπιν δε τας λοιπάς δια γενικής αποστασίας, και, καθώς καταθέτει ιδίως ο Πέτροβιτς, να εισαγάγη παντού το γαλλικόν πολίτευμα. Ήλπιζε δε ο Ρήγας να κατορθώση την απελευθέρωσιν ταύτην, τοσούτο μάλλον καθ` όσον όλοι οι Έλληνες είναι οπωσδήποτε ωπλισμένοι και έχουν προμηθείας τροφών, υπάρχουν δε πρόχειρα χρήματα εκ πλουσίων μονών”.
Όλοι όσοι συνελήφθησαν ομολόγησαν τους επαναστατικούς τους σκοπούς. Η αυστριακή αστυνομία στη συνέχεια συνέλαβε και άλλους. Η Αυστρία είδε την όλη κατάσταση ως μια πολύ καλή ευκαιρία, για να δείξει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τους αγαθούς σκοπούς της, επιζητώντας στο μέλλον ανταλλάγματα. Έτσι οκτώ από τους Οθωμανούς υπηκόους που συνέλαβε, τους περισσότερους ενόχους, αποφάσισε να τους παραδώσει στους Τούρκους. Επίσης έξι από τους ενόχους που είχαν αποκτήσει την αυστριακή υπηκοότητα αποφάσισε να τους απελάσει από την επικράτεια της Αυστρίας (ανάμεσά τους ήταν και ο Μαρκίδης Πούλιος, στο τυπογραφείο του οποίου είχαν εκδοθεί τα επαναστατικά έντυπα του Ρήγα).
Ο θάνατος του Ρήγα Φεραίου
Μαζί με επτά συντρόφους του παραδόθηκε στην Τουρκική κυβέρνηση, με συνοδεία ισχυρή αστυνομική φρουρά στις 27 Απριλίου 1798 από τις φυλακές της Βιέννης ως το Σεμλίνο, τον τελευταίο μεθοριακό σταθμό, και τελικά στις 10 Μαΐου του 1798 στον πασά του Βελιγραδίου, όπου κλείστηκαν στη σκοτεινή φυλακή του πύργου της Neboisa και για 40 ημέρες υπέμειναν τα μαρτύρια που τους υπέβαλαν οι βασανιστές τους.
Στις 13/24 Ιουνίου 1798 τους στραγγάλισαν και πέταξαν τα άψυχα κορμιά τους στο Δούναβη, ενώ διέδωσαν προς τα έξω ότι είχαν δραπετεύσει. Πρόσφατες πληροφορίες που προέρχονται από ένα χειρόγραφο του Λασσάνη μας πληροφορούν ότι πεθαίνοντας φώναξε στο στραγγαλιστή του “Λύσσαξε Τούρκε δεν εξαλείφεις μ` ημάς και τον σπόρον της ελευθερίας, οι εκδικηταί μας γλήγορα θ` αναβλαστήσωσι!”.
Κοντά του βρήκαν το θάνατο
  • ο Ευστράτιος Αργέντης 31 ετών, Χιώτης μεγαλέμπορος της Βιέννης,
  • ο Αντώνιος Κορωνιός 27 χρόνων, από τα Ιωάννινα,
  • ο Ιωάννης Εμμανουήλ 24 χρόνων, από Καστοριά,
  • ο Παναγιώτης Εμμανουήλ 22 χρόνων, από την Καστοριά, αδελφός του του Ιωάννη,
  • ο Θεοχάρης Τουρούντζιας 29 χρόνων, από τη Σιάτιστα και
  • ο Ιωάννης Καρατζάς 31 χρόνων, από την Κύπρο.
Η είδηση του θανάτου του γέμισε θλίψη και φόβο τους Έλληνες. Ο σουλτάνος Σελίμ ανέθεσε στον πατριάρχη Ιεροσολύμων Άνθιμο να εκδώσει μια εγκύκλιο που να παροτρύνει τους Έλληνες να μείνουν πιστοί σ` αυτόν, το νόμιμο ηγεμόνα τους.
Γρήγορα ως απάντηση στην παραπάνω εγκύκλιο κυκλοφόρησε μια μυστική επαναστατική διακήρυξη, στην οποία αναφερόταν 
“Διακηρύσσομεν δια ν` ανασκευάσωμεν το άφρον έγγραφον, ότι το μίσος κατά των θηριωδών μουσουλμάνων έχει βαθείας ρίζας εις τας καρδίας μας. Και ότι, αν δεν έχωμεν ακόμη αποτινάξει τον ζυγόν που βαρύνει επί των κεφαλών μας, δεν πρέπει δια τούτο να μας κατηγορούν δι` ευτέλειαν. Εκείνο που μας επιβραδύνει την ώραν της ελευθερίας είναι μόνον η αντιζηλία μερικών δυνάμεων της Ευρώπης”.
Ο μαρτυρικός θάνατος του, και των συντρόφων του, άφησε πίσω του το γόνιμο επαναστατικό σπόρο, ο Θούριος ύμνος έγινε το τραγούδι ενός ολόκληρου λαού και ο σπόρος της λευτεριάς που έριξε γρήγορα βλάστησε και έφτασε στην κορύφωσή του με τον αγώνα του `21.
Η νεότερη έρευνα μόλις κατά τα τελευταία χρόνια έφερε στο φως πτυχές της ζωής και του έργου του που μέχρι σήμερα μας ήταν άγνωστα. Οι πληροφορίες αυτές προέρχονται κατά βάση από τα έγγραφα των ανακρίσεων, όταν ο Ρήγας βρέθηκε στα χέρια των αυστριακών αρχών.
Το 1998 με αφορμή τη συμπλήρωση των 200 χρόνων από το θάνατό του οργανώθηκαν εορταστικές εκδηλώσεις και αφιερώματα σε σχολεία και άλλους φορείς, έγιναν επανεκδόσεις βιβλίων του, όπως της Μεγάλης Χάρτας, και προσκηνυματική “Ρήγεια” πορεία από τη γενέτειρά του, μέχρι τον υγρό του τάφο και αποφασίστηκαν ετήσιες εορταστικές εκδηλώσεις στη γενέτειρά του, με την επωνυμία “Ρήγεια” το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Ιουνίου.
Η Λέλα Καραγιάννη - μια λυγερόκορμη επιβλητική γυναικεία μορφή, με μάτια μελιά, μεγάλα και αστραποβόλα, φωνή ζεστή, βελούδινη και καρδιά λέαινας - γεννήθηκε στα 1899 στη Λίμνη της Βόρειας Εύβοιας. Ήταν γόνος της ιστορικής Σπετσιώτικης οικογένειας των Μπούμπουλη, κόρη της Σοφίας Ιωάννου Μπούμπουλη.
Όταν ήλθε σε ηλικία γάμου, παντρεύτηκε Σμυρνιό έμπορο αρωματικών - φαρμακευτικών υλών και σκευασμάτων Νικόλαο Καραγιάννη, ο οποίος δραστηριοποιούνταν επιχειρηματικά – μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή - στο κέντρο της Αθήνας.
Η Λέλα Καραγιάννη δημιούργησε τότε μια πολυπληθή οικογένεια αποτελούμενη από επτά παιδιά: το Γιώργο, το Βύρωνα, το Νέλσονα, την Ιωάννα, την Ηλέκτρα, τη Νεφέλη και την Ελένη. 
Δυναμική και ακούραστη γυναίκα η Λέλα Καραγιάννη διαμοιράζει το χρόνο της καθημερινώς μεταξύ σπιτιού - με τις ιδιαιτέρως απαιτητικές οικογενειακές υποχρεώσεις της φροντίδας των επτά παιδιών της - και του καταστήματος της οικογενειακής επιχείρησης στην οδό Λήμνου 1, μα και της άοκνης προσφοράς στην κοινωνία και τον άνθρωπο που πάσχει, υποφέρει.
Αυτόν τον άνθρωπο θα δεί αιμόφυρτο και ψυχορραγούντα στο μέσο του δρόμου χτυπημένο ανελέητα από τη βάρβαρη μανία του Γερμανού δήμιου (που λίγες μέρες πριν έχει υποδουλώσει την Αθήνα, την Ελλάδα και συνάμα έχει αναρτήσει στο Ιερότερο Σύμβολο του Ανθρωπίνου Πνεύματος – την Ακρόπολη - το μιαρό σύμβολο του χιτλερισμού, τον αγκυλωτό σταυρό) και θα σπεύσει αυθόρμητα να του απλώσει το χέρι, να τον πάρει κοντά της, να τον περιθάλψει, να τον φροντίσει. 
Η ευαίσθητη ψυχή της συγκλονίζεται. Ο Άνθρωπος, ο Αγκυλωτός Σταυρός, το ανατριχιαστικό ηχοβολητό της ερπύστριας του τάνκς και της βαριάς γερμανικής αρβύλας, τη σπρώχνουν, την ωθούν, τη βγάζουν στους δρόμους του Αγώνα, του Χρέους, της Θυσίας. 
«Παιδιά μου, τους λέγει, όλοι στον Αγώνα, στη θυσία, στο χρέος για τον Άνθρωπο και την Πατρίδα». Παιδιά της είναι: τα παιδιά της τα έξι μεγαλύτερα - νιόβγαλτα βλαστάρια στη ζωή των δέκα, δώδεκα, δεκαεπτά χρόνων, πλήν της μικρότερης (της Ελένης) που είναι νήπιο ακόμη - ο άνδρας της ο Νίκος και η στενή της φίλη Μάρτζωρη Δημοπούλου. «Γρήγορα, τους λέγει, να οργανωθούμε, να βοηθήσουμε, όπως μπορούμε. Η Πατρίδα, ο Άνθρωπος, ο Αγώνας ….». 
Την ακούν με προσοχή, κάνουν ό,τι τους προστάζει. Τρέχουν στους δρόμους, μαζεύουν τους χαμένους Εγγλέζους και Νεοζηλανδούς συμμάχους που βρίσκονται αποπροσανατόλιστοι - μετά την κατάρρευση του Μετώπου - κάπου στην Ελλάδα, τους κρύβουν, τους αλλάζουν χρώμα μαλλιών και προσώπου, αμφίεση και ταυτότητα, τους περιθάλπτουν, όσο χρειάζεται, και στη συνέχεια τους φυγαδεύουν με ψαροκάικα στα παράλια της Μικρασίας, για να βρεθούν στη συνέχεια στα συμμαχικά στρατόπεδα της Μέσης Ανατολής.
Η ομάδας της Λέλας - που αρχικά είναι μια καθαρά οικογενειακή υπόθεση - σιγά σιγά επεκτείνεται και οργανώνεται αποκτώντας όλο και νέα μέλη, μα και όνομα, που δεν είναι άλλο από αυτό της προγονής της ηρωίδας του ’21 Λασκαρίνας Μπούμπουλη. 
«Μπουμπουλίνα», λοιπόν το όνομα αυτής και η δράση της πολυσχιδής παράτολμη, μεθοδική και ουσιαστική. Έτσι, πλέκει ένα οργανωμένο δίκτυο κατασκοπείας, διάχυσης πομπών σ’ όλο τον ελλαδικό χώρο, μετάδοσης πληροφοριών στις αντάρτικες ομάδες των αδούλωτων ελληνικών βουνών και στο συμμαχικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, οργανώνει και εκτελεί σαμποτάζ και αφαίρεση πολεμικού και άλλου χρήσιμου υλικού μέσα από τις εχθρικές αγκάλες, τροφοδοτεί αντάρτικες ομάδες με έμψυχο και άψυχο υλικό, σιτίζει και περιθάλπτει αναξιοπαθούντες Έλληνες, συμμάχους, μα και Ιταλούς καταδιωκόμενους από τη γερμανική θηριωδία μετά τη συνθηκολόγηση της χώρας τους, το Σεπτέμβρη του ’43. 
Αρωγούς σ’ όλη της την προσπάθεια έχει σημαντικές προσωπικότητες των Αθηνών (ανάμεσά τους: τον Αρχηγό της Αστυνομίας Άγγελο Έβερτ - ο οποίος έπαιξε και θετικό ρόλο - τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό, και άλλους) μα και πολίτες απλούς, άσημους.
Η αντιστασιακή της δράση γρήγορα γίνεται αντιληπτή από τις κατοχικές δυνάμεις, συλλαμβάνεται το Σεπτέμβρη του ’41, βασανίζεται σκληρά, μα απελευθερώνεται επτά μήνες αργότερα λόγω αμφιβολιών. 
Έκτοτε, παρακολουθείται στενά, μα με προσεκτικούς και επιδέξιους χειρισμούς καταφέρνει πάντα να δρα, κάτω από τη μύτη του κατακτητή, έχοντας στενούς συνεργάτες – πληροφοριοδότες μέσα στα ιταλικά και γερμανικά κατοχικά επιτελεία των Αθηνών και της επαρχίας. Ανάμεσά τους και οι Ιταλοί υπολοχαγοί Τζίμης Καλάρας και Πάολο Καστανίνο, μα και Γερμανοί αντιφασίστες στρατιωτικοί. 
Οι σύμμαχοι την ευγνωμονούν για τη δράση και τον Αγώνα της. Το συνθηματικό ήχημα «Τζάκσον εντ Τζάκσον. Άρωμα, ελήφθη» που στέλεται από τους Εγγλέζικους πομπούς προς τη Λέλα και την οργάνωση «Μπουμπουλίνα», η οποία συνεργάζεται και με πολλές άλλες αντιστασιακές οργανώσεις της Κατοχής, είναι η καλύτερη είδηση, πως: το μήνυμα της αποστολής έφθασε στον προορισμό του ή η συμφωνημένη αντιναζιστική επιχείρηση πραγματοποιήθηκε επιτυχώς. 
Κι ενώ όλα βαίνουν κατ’ ευχήν, στις 11 Ιουλίου του ’44 - αυτή η Αθάνατη Ελληνίδα των Αιώνων - συλλαμβάνεται μαζί με πέντε από τα παιδιά της ως αρχηγός της αντιστασιακής οργανώσεως «Μπουμπουλίνα», κατηγορουμένη για κατασκοπεία και μετάδοση σημαντικών πληροφοριών στον εχθρό, δηλ. τους Εγγλέζους και τους Συμμάχους τους. Μαζί τους συλλαμβάνονται, βασανίζοντα και φυλακίζονται στα κολαστήρια της οδού Μέρλιν και άλλοι Πατριώτες.
Δυστυχώς ένας εξ’ αυτών, ο στενός συνεργάτης της Ρήγγος Ριζόπουλος -; που ανήκει στην ομάδα φωτογράφισης και δημιουργίας πλαστικών ταυτοτήτων των φυγαδευόμενων προς τη Μ. Ανατολή - σπάει και ομολογεί τα της δράσεως της ομάδας «Μπουμπουλίνα».
Η Λέλα υποβάλλεται σε φοβερά βασανιστήρια: ξυλοδαρμοί, αλλεπάλληλες γρονθοκοπήσεις στο πρόσωπο και σε άλλα μέλη του σώματός της, πύρωση των άκρων της με ηλεκτρική μηχανή, σπάσιμο των πλευρών της με μια χειρολαβή θύρας, πολυήμερη στέρηση νερού και τροφής, εξάρθρωση των άκρων της, και όλων των αρμών του σώματος με ανάρτησή της στο ικρίωμα, έχοντας δεμένα πόδια και χέρια όπισθεν της μέσης, απειλές εκτέλεσης των τέκνων της μπροστά στα μάτια της, κ.α, κ.α …. 
Ακλόνητη και ατάραχη αυτή η άτρομη Ελληνίδα με αυταπάρνηση και περιφρόνηση προς τους δημίους της αποκρίνεται: 
«Ζητάτε από μια Ελληνίδα μάνα να προδώσει τους συνεργάτες της για την Πατρίδα της με την απειλή του τουφεκισμού των παιδιών της. Έ, λοιπόν, όχι. Μάθετε ότι τα παιδιά μου ανήκουν στην Ελλάδα και το αίμα τους θα πνίξει τους Ούνους και όλη τη Γερμανία σας!….» 
Αυτοί μπλοφάρουν πως θα την απελευθερώσουν. Αυτό της ανακοινώνει ο Γερμανός διοικητής των φυλακών Αβέρωφ δέκα, δώδεκα ώρες πριν. Της ενεχειρίζει -όπως και σε κάποιους συντρόφους της- το αποφυλακιστήριο…
Τέσσερις πρωινή της 8ης Σεπτεμβρίου 1944. Ημέρα Παρασκευή. Η πόρτα του κελιού ανοίγει. 
Ένας Ιερέας εισέρχεται. Για τη Θεία Κοινωνία … 
Των Μελλοθανάτων …
Που πήραν αποφυλακιστήριο ψες αργά…
Που λίγο πριν, εκείνη, είχε πει στο συγκρατούμενό της Νίκο Μπάρδη, ο οποίος έτυχε τελικά χάριτος: 
«Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι που πεθαίνουμε για την πατρίδα μας και πρέπει να πεθάνουμε σαν Έλληνες… Να δείξουμε στους Γερμανούς πως ο Έλλην δεν φοβάται το θάνατο, όταν πρόκειται για την πατρίδα». 
5.30 π.μ. Επιβίβαση στα καμόνια του θανάτου. Φρούρηση ισχυρή, πολυπληθής. 
Τόπος προορισμού: Χαϊδάρι, αλσύλλιο Δαφνιού. 
Σκοπός: «αναγκαστική» αφαίρεση ζωής, εκτέλεση, θάνατος …
Στον τοίχο 70 ορθά Ελλήνων κορμιά και σιμά τους ένα γυρτό, αυτό του συναγωνιστή Ρήγγου που λύγισε και μίλησε, πρόδωσε…
Οι ριπές κροταλλίζουν ρυθμικές , επαναληπτικές, ζεστές, ψυχρές, άσπλαχνες…. 
«Ψηλά το κεφάλι, παιδιά. Ζήτω η Ελλάδα …» 
Η φωνή της Λέλας σκεπάζει το θάνατο, τις ριπές, τα φαράγγια! 
«Τον Εθνικό Ύμνο, παιδιά. Και το χορό, του Ζαλόγγου». 
«Σε γνωρίζω απ’ την κόψη…» 
Εκεί, πάνω στην κόψη του σπαθιού την τρομερή πέφτει η Λέλα και οι άλλοι εβδομήντα. Ανάμεσά τους και η αγαπημένη της Μάρτζωρη Δημοπούλου και άλλες πέντε Ελληνίδες του Αγώνα, του Χρέους, της Θυσίας!
Λίγο μετά στους δρόμους της Αθήνας με θλίψη τους οι ανυπόταχτοι σκλάβοι θα συλλέξουν δύο χαρτάκια που πήρε ο άνεμος από τα χέρια των μελλοθανάτων Μανόλη Λίτινα και Γιάννη Χούπη σαν οδηγούνταν προς τα Μαρμαρένια Αλώνια, καρφιτσώνοντάς τα στο πέτο της Αιωνιότητας: 
«Σήμερα το πρωί τουφεκιζόμεθα. Πέφτουμε για την Πατρίδα με γέλιο στα χείλη για τη Λευτεριά. Μανόλης Λίτινας» 
«Θέλω να ζήσετε για να εκδικηθείτε και να προσεύχεστε για την ανάπαυση της ψυχής μας. Θάρρος. Συγγνώμη. Σας φιλώ. Γιάννης Χούπης». 
Και άλλοι εκδικήθηκαν. Και συγχώρεσαν. Έπραξαν το καθήκον τους. 
Συνέχισαν να χτυπούν ανελέητα τον κατακτητή, να τραγουδούν τη μια νίκη σιμά στην άλλη και μέρες μετά (30) να φέρνουν ξανά στην Ελλάδα τον Ήλιο της Λευτεριάς και της Δικαιοσύνης (και να υψώνουν στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης τη Γαλανόλευκη της Ειρήνης, της Χαράς, της Ευτυχίας, δώρο αιώνιο και ακριβό της θυσίας της Λέλας Καραγιάννη- Μπούμπουλη και όλων των συνελλήνων Πατριωτών».*
Διαβάστε περισσότερα »

Η νύχτα τελειώνει κι απ’ το αμόνι βγαίνουν σπαθιά δίκοπα…


Ωραία κυρά κι αρχόντισσα, πατρίδα όμορφη και ζηλεμένη από πάντα. Την έριξαν στα μπορντέλα και στα μπουντρούμια της ανομίας τους οι λακέδες, που ούτε στη σκιά από τ’ όνομά της δεν είναι άξιοι να σταθούν…
Πόσες φορές θα φτύσεις την ψυχή σου, άμοιρε…;
Πόσες φορές θα βλαστημήσεις που αυτή την ομορφιά αφήνεις να την αγγίζουν ετούτοι οι μαύροι;
Πόσες φορές θα ζητήσεις βοήθεια από τον Θεό της Ελλάδας, για όσα δεν έκανες απέναντι σ’ αυτούς που πούλησαν την ψυχή τους στον διάολο και βάλανε την ζωή σου στον τόκο;

Σαν φαντάσματα, χαμένοι στου μυαλού την παραζάλη, γυροφέρνουμε μεσ' στα σκοτάδια ψάχνοντας μία γωνιά για να κρυφτούμε απ’ το κακό, αντί να ψάχνουμε τον τρόπο για να βγούμε από την φυλακή εκείνη που τόσο πρόθυμα περάσαμε τις πόρτες της…

«Δεν είναι πολίτες, πελάτες είναι… Σκυμμένοι σε λίγο θα ικετεύουν για ένα κομμάτι ψωμί και θα ξεχάσουν την χώρα, θα λησμονήσουν το έθνος και την πατρίδα, επειδή μέσα τους θα υπάρχει μόνο το κραταιό και αδυσώπητο κράτος.
Ρουφιάνοι θα γίνουν οι πιότεροι από όλους αυτούς που σήμερα καμώνονται τους πατριώτες. Το ‘χει η ιστορία μας να πληρώνουμε τα λάθη μας, μα περισσότερο να πληρώνουμε όλους εκείνους που στους ώμους μας κουβαλήσαμε.

Δεν είδες που πάνε να σπάσουνε τελείως τα πολιτικά στεγανά; Οι τοκογλύφοι δεν χρειάζονται πολίτες..., πελάτες χρειάζονται. Σε λίγο όλοι θα είναι με όλους και εναντίον αυτών που είναι εναντίον του συστήματος.
Θα περάσουμε δύσκολα, αλλά ξέρει το βουνό από χιόνια.
Αυτοί θα μπλέξουν τα μπούτια τους όλοι και σε λίγα μόνο χρόνια θα ξεσκαρτάρει το υλικό της πατρίδας, όχι από τους παλιούς αλλά από τους καινούργιους που θα ξαναβρούνε ελπίδα στην πατρίδα.

Εμείς, όμως, θα δώσουμε τη μάχη ως το τέλος. Πίσω μας, η γη ολάκερη μοιάζει με μια μαλακιά τούρτα, που μετά από κάθε πισωπάτημα που κάνουμε, διαλύεται και πέφτει στο γκρεμό.
Έτσι, δεν έχουμε κανένα περιθώριο να κάνουμε έστω και ένα βήμα πίσω, γιατί απλώς θα γκρεμιστούμε!
Μόνο μπροστά είμαστε αναγκασμένοι να πάμε... μόνο μπροστά»… μου είπε ο Δημήτρης και δεν ήθελα να τον πιστέψω.

Άλλα όμως μας δίδαξαν οι παλιότεροι.
Χωρίς ψυχή, και δίχως τιμή δεν κερδίζεις.
Χωρίς να κοιτάς κατάματα τον συναγωνιστή σου και να παίρνεις κουράγιο από το βλέμμα του, δεν κερδίζεις.
Χωρίς ν' ακούς τα συνθήματα να βγαίνουν αυθόρμητα γύρω από ένα τραπέζι πάνω στην ζεστασιά και τον ενθουσιασμό μιας συνεύρεσης με ανθρώπους, δεν κερδίζεις...
Λοιπόν, σε ετούτο το τραπέζι πρέπει να καθίσουμε, κοιτώντας ο ένας τον άλλο στα μάτια. Και τότε πρέπει να πάρουμε τις αποφάσεις μας. Δούλοι ή λεύτεροι; Ατιμασμένοι ή υπερήφανοι αφέντες του σπιτικού μας; Θα τρέξουμε στο φως ή θα μείνουμε στο σκοτάδι και στα χέρια των δαιμόνων που μας βασανίζουν;

Ετούτη τη νύχτα που το σκοτάδι που απλώθηκε, κάποιοι δεν κοιμούνται. Νοιάζονται κι εργάζονται χτυπώντας στο αμόνι το σίδερο για να του δώσουν σχήμα. Και τα πρώτα σίδερα που από ετούτο το εργαστήρι θα βγούνε, θα είναι σπάθες δίκοπες…
Φυσάτε τα αμόνια της καρδιάς και της ψυχής, για να πυρώσει το σίδερο…

Το κακό χορεύει στους δρόμους και παίρνει ζωές, λιανίζει ψυχές... Όμως σαν φύγει η νύχτα, σαν πάψει το αγκάλιασμα από ετούτο το βρωμερό σκοτάδι, σαν έρθει το φως, πρέπει να μας βρει έτοιμους, τον έναν πλάι στον άλλο αδελφωμένους μα κι ορκισμένους να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, να πάρουμε την τιμή μας πίσω, να χτίσουμε τα γκρεμισμένα και να δώσουμε φτερά στην ελπίδα…

Προχωράει η νύχτα κι απλώνει το μαύρο... Και τώρα που το σκοτάδι είναι πυκνό είναι η ευκαιρία να σκεφτούμε, να ονειρευτούμε, να ξαποστάσουμε και κάνοντας μια προσευχή να ετοιμαστούμε για το πρώτο φως της ημέρας. Εκείνης της ημέρας που το φως της θα σπείρει τον πανικό στα δουλικά που γίνανε αφέντες μας, στα ερπετά που νόμισαν πως μπορούν ετούτη την γη να την περπατήσουν…
Κι όσοι βρεθούν να φοβηθούν, δεν πειράζει. Είναι επειδή είν’ άμαθοι. Σαν ξημερώσει θα γίνουνε λιοντάρια. Έκπτωση στην ζωή μας δεν κάνουμε... 
 Άντε, το λοιπόν, να ξημερώσει, για ν’ αρχίσουμε αυτό που δεν κάναμε πριν πέσει αυτή η καταραμένη νύχτα…

Δημήτρης Ιατρόπουλος - Κωνσταντίνος Μιχαήλ
Διαβάστε περισσότερα »

Είναι η αυτοκτονία μια κάποια λύση;

Προς όσους σκέφτονται να δώσουν τέλος στην ίδια τους τη ζωή


του Ασημακόπουλου Θανάση 
(μέλος του Ε.ΠΑ.Μ. Χαλανδρίου)

Δεν είμαι ο ανιδιοτελής φιλάνθρωπος που θέλει να σώσει ανθρώπινες ζωές, ούτε θεωρώ τον εαυτό μου «ειδικό» σε θέματα ψυχικής υγείας. Από καθαρή ιδιοτέλεια αποφάσισα να σας μιλήσω.

Για να εξηγηθώ,  μέσα στους χαλεπούς για την πλειοψηφία των Ελλήνων καιρούς στους οποίους  τα έφερε η μοίρα να ζήσουμε, σε όλους λίγο-πολύ, τουλάχιστον έτσι πιστεύω, έχει περάσει η σκέψη της αυτοκτονίας είτε αυτούσια είτε ως ένα άγχος για το μέλλον. Έτσι σκέφτηκα, ιδιοτελώς, ότι αν εσείς καταφέρετε να βγείτε από αυτό το λούκι, θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε και οι υπόλοιποι από εμάς, και τελικά όλοι μαζί, το μέλλον με την αισιοδοξία ότι θα τους οδηγήσουμε εμείς στον τάφο πριν μας χώσουν αυτοί.
Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να συντρίψουμε τις αιτίες, και όχι μόνο τα πρόσωπα, που έχουν....
οδηγήσει ένα απίστευτα μεγάλο τμήμα των Ελλήνων στον ψυχίατρο ή στο δρόμο, και τελικά θα ανοίξει ο δρόμος για την κοινωνία των ελεύθερων δημιουργών-πολιτών όπου η ψυχική νόσος θα είναι περισσότερο δημιούργημα της φύσης και λιγότερο άμεσο αποτέλεσμα της κοινωνικής κατάστασης στη χώρα.



Καταρχήν, οφείλω να σας πω ότι δεν είστε μόνοι. Χιλιάδες άνθρωποι (περίπου 1 000 000 Έλληνες σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία) εν δυνάμει πάσχουν από κατάθλιψη και περνούν το ίδιο δύσκολα όσο περνάτε κι εσείς. Μπορώ να αντιληφθώ ότι δεν σας φτάνει αυτό. Μπορώ να αντιληφθώ ότι, όπως κάθε άνθρωπος,  θα θέλατε την υγεία σας περισσότερο απ οτιδήποτε άλλο. Ωστόσο, η συνειδητοποίηση του πόσο συχνή είναι αυτή η δυσάρεστη συναισθηματική κατάσταση, και ιδιαίτερα σε εποχές σαν αυτή που διανύουμε τα τελευταία 3 χρόνια, ίσως σας απαλλάξει από την ψευδή αίσθηση των προσωπικών λαθών (με την έννοια των λανθασμένων προσωπικών επιλογών ) ως αποκλειστικό και μοναδικό αίτιο της κατάστασής σας. Μάλλον κάτι ευρύτερο που προστίθεται και επηρεάζει τον μικρόκοσμο ενός ατόμου έχει κάνει την κατάθλιψη μια σύγχρονη μάστιγα στη βασανισμένη πατρίδα μας.

Στη συνέχεια, οφείλω να σας πω ότι πολλές φορές οι άνθρωποι (κι εσείς οι ίδιοι παλαιότερα) ισχυρίζονται ότι η ζωή είναι όμορφη. Αν τους ρωτήσεις: «Γιατί το λέτε αυτό ρε παιδιά;» ορισμένοι από αυτούς θα σου πουν: «Επειδή είναι απρόβλεπτη!». Η περιπέτεια που έλεγε και ο τυφλός τραγουδιστής από τη Χίο… Δεν το λέω για λόγους εντυπώσεων αλλά κι εγώ, όπως και η πλειοψηφία των ανθρώπων νομίζω, έχω περάσει μεγάλες στεναχώριες και μεγάλες απογοητεύσεις. Μέρες ολόκληρες περνούσαν χωρίς χαρές και γέλιο, και αναρωτιόμουν αν θα σχηματιστεί ξανά ποτέ το χαμόγελο στα χείλη μου. Αυτό που με κράτησε, και με κρατάει πάντα, είναι η βαθιά πίστη στην αιώνια εναλλαγή. Ότι η ζωή περιλαμβάνει τη θλίψη, εφόσον και μόνον εφόσον περιλαμβάνει και τη χαρά. Μετά από την μεγάλη καταιγίδα, στο πρώτο γέλιο που θα τύχει να σκάσει στα χείλη σας, μπορεί και για άσχετο λόγο, πείτε στον εαυτό σας: «Αν είναι, μέσα στα επόμενα 30 χρόνια, να βιώσω έστω και μόνο μία ακόμη φορά αυτό το μικρής διάρκειας υπέροχο συναίσθημα, αξίζει να κρατηθώ στη ζωή.». Και θα δείτε πως όχι απλώς ένα γελάκι, αλλά τόνοι και θάλασσες ολόκληρες γέλιου σας περιμένουν μέσα στα επόμενα 30 χρόνια!

Και κάτι ακόμη: Αν υπάρχει μια πιθανότητα να αλλάξουν τα πράγματα και να ξαναεπιστρέψει το χαμόγελο στα χείλη των Ελλήνων, δεν είσαι περίεργος να δεις αν θα ξαναεπιστρέψει και το δικό σου χαμόγελο στα δικά σου χείλη; Μήπως τελικά δεν είσαι εσύ ο «σκάρτος» και ο ανίκανος να νιώσει χαρά; Μήπως φταίει τελικά η γενικότερη κατάσταση στη χώρα;

Αν σου λείπει κάτι ακόμη για να σε πείσω να αφήσεις πίσω αυτές τις άσχημες σκέψεις που σε κατακλύζουν, ίσως είναι αυτό: Όλα τα πράγματα στη ζωή κάνουν τον κύκλο τους. Πάλιωσε πια και σάπισε ο κόσμος στον οποίο ζούσαμε. Δεν ωφελεί σε τίποτα να κλαίμε για το χαμό του. Αν είναι ο τροχός της Ιστορίας να μας πάει ένα βήμα παρακάτω, έχουμε δικαίωμα και καθήκον να μεριάσουμε τους λίγους και εκλεκτούς καλεσμένους στο μεγάλο φαγοπότι, και να πάρουμε εμείς, οι πολλοί και καταφρονεμένοι, τη θέση τους! Τώρα, σε αυτή τη ζωή, και όχι μετά θάνατον…

Διαβάστε περισσότερα »