Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Διαχειριστές της... επόμενης χρεοκοπίας

thumb
του Σταύρου Χριστακόπουλου
Αν κάποιος παρακολουθήσει προσεκτικά τη διεθνή συζήτηση για την Ελλάδα – και όχι τους τρομολαγνικούς εκβιασμούς που η ίδια η τρικομματική συγκυβέρνηση πρακτορεύει στο εσωτερικό – θα διαπιστώσει ότι σε γενικές γραμμές υπάρχει πράγματι ένα πλάνο πάνω στο οποίο όλοι διαβουλεύονται και, πιθανότατα, διαπραγματεύονται. Η βάση της συζήτησης είναι, κατ’ αρχάς, η οικονομία, η οποία πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.
Όπως σημειώνουν οι Financial Times στο χθεσινό τους editorial: «Οι διπλωματικές προσπάθειες στα τέλη του καλοκαιριού από την Ελλάδα, προς το παρόν, είχαν μικρότερο αντίκτυπο ως προς το μέλλον της χώρας στην ευρωζώνη από ό,τι η ίδια η οικονομική της κατάσταση, η οποία συνεχίζει να αλλάζει – κυρίως προς το χειρότερο, αλλά με τέτοιο τρόπο που μπορεί να προκαλέσει τους ευρωσκεπτικιστές».
Το κύριο πρόβλημα που γενικώς διαπιστώνεται λοιπόν είναι η συνεχιζόμενη ύφεση, η οποία θα επιδεινωθεί με τη λήψη των νέων κυβερνητικών μέτρων, αλλά και των επόμενων που σίγουρα...
θα χρειαστούν. Συνεπώς οι δημοσιονομικοί στόχοι απομακρύνονται πάλι από το βεληνεκές του ελληνικού προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής.
Ο μόνος δείκτης που δείχνει βελτίωση, ύστερα από τις αιματηρές θυσίες του ελληνικού λαού, είναι η μείωση του περίφημου «πρωτογενούς ελλείμματος» (δηλαδή το έλλειμμα πριν από τη πληρωμή των τόκων για το χρέος). Τι σημαίνει αυτή η εξέλιξη, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα:
«Οι ισορροπίες στην προσπάθεια στήριξης θα αλλάξουν σημαντικά εάν η Αθήνα πετύχει σύντομα μηδενισμό του πρωτογενούς ελλείμματος. Δεν θα χρειάζεται βοήθεια για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Το πακέτο στήριξης θα χρησιμοποιείται μόνο για να πληρώνονται οι πιστωτές. Η διακοπή της χρηματοδότησης θα είναι λιγότερο επώδυνη. Να είστε σίγουροι ότι θα υπάρξει επιβεβλημένηαναδιάρθρωση του χρέους, αλλά θα είναι λιγότερο επώδυνη από ό,τι εάν υπήρχε σημαντικό κενό χρηματοδότησης».
Κοινώς το κύριο άρθρο της εφημερίδας αναγγέλλει αυτό που από καιρό επισημαίνουμε ότι είναι ηαναπόφευκτη εξέλιξη εν όψει της διαπιστωμένης και μη αναστρέψιμης αδυναμίας εξυπηρέτησης του χρέους: μια νέα χρεοκοπία, της οποίας το μοντέλο προφανώς βρίσκεται υπό συζήτηση, αν δεν είναι ήδη αποφασισμένο.
Ο στόχος, λοιπόν, της επίτευξης του πρωτογενούς πλεονάσματος δεν αφορά την ικανότητα της Ελλάδας να λειτουργεί με λιγότερες «εξαρτήσεις», όπως ισχυρίζονται οι προπαγανδιστές των... συμβεβλημένων με την τρόικα ΜΜΕ, αλλά τη διαχείριση της επόμενης χρεοκοπίας.

«Εντός ευρώ»...
Όπως αποκαλύφθηκε με την κυβερνητική «διαρροή» στην ίδια εφημερίδα προ ολίγων ημερών και όπως σημειώσαμε αμέσως μετά, οι «ιδέες» της κυβέρνησης για «επιμήκυνση» χωρίς υποχρέωση της ευρωζώνης για περαιτέρω παροχή δανείων συμπίπτουν με την άποψη των περισσοτέρων παραγόντων της ευρωζώνης και, φυσικά, της Γερμανίας, η οποία έχει αποκλείσει το περίφημο «τρίτο πακέτο».
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως έχει μια άλλη παράγραφος από το άρθρο των FT:
«Το κρίσιμο είναι ότι η χρεοκοπία δεν θα οδηγήσει κατ’ ανάγκην και σε έξοδο από το ευρώ. Από τη στιγμή που θα ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, και ειδικότερα εάν η ευρωζώνη προχωρήσει στην τραπεζική ενοποίηση, τότε η Αθήνα δεν θα έχει τίποτα να κερδίσει με την απομάκρυνση από το ευρώ, ακόμη και σε περίπτωση χρεοκοπίας».
Επομένως, τι πρόκειται να συμβεί; Ιδού μια πρώτη απάντηση:
«Ο ιδιωτικός τομέας ίσως υποστεί μία δύσκολη προσαρμογή, αλλά ρεαλιστικά το χειρότερο σενάριο είναι μία κατάσταση σαν του Μαυροβουνίου, όπου η οικονομία λειτουργεί αποκλειστικά με ευρώ αν και η χώρα δεν είναι μέλος της ευρωζώνης. Μία τέτοια κατάσταση θα είναι αρκετά ταπεινωτική και η Ελλάδα θα πρέπει να στοχεύει ψηλότερα. Η νέα δραχμή, όμως, ενδέχεται να είναι λιγότερο πιθανή από ό,τι νομίζουν οι αγορές».
Τι μας λένε οι... ποιητές επί της ουσίας;
● Η οικονομία σας είναι κατεστραμμένη και δεν αναμένεται να ανακάμψει. Αντιθέτως η επιδείνωσή της μάλλον θα ενισχύσει τους ευρωσκεπτικιστές.
● Στη γωνία σάς περιμένει η επόμενη χρεοκοπία, επομένως φτιάξτε τώρα πρωτογενές πλεόνασμα για να μπορείτε να πληρώνετε μισθούς και συντάξεις – όσες θα έχουν απομείνει δηλαδή μετά τα αλλεπάλληλα «κουρέματα» και για όσους έχουν μισθούς με την ανεργία στο ενάμισι εκατομμύριο άτομα.
● Επειδή, λοιπόν, μετά τις «αγορές», κλείνει και η θεσμική ευρωπαϊκή δανειακή κάνουλα, φροντίστε να τα βολεύετε όπως μπορείτε. Αν συνεχιστεί το δανειακό πρόγραμμα, αυτό θα πηγαίνει κατά πλήρη αποκλειστικότητα στην εξυπηρέτηση των δανείων – μέχρι τώρα πήγανε εκεί μόλις το... 85%.
Και αν η οικονομία σας καταστράφηκε ύστερα από δυόμισι χρόνια μνημονίων, δεν τρέχει τίποτε. Εμείς φροντίζουμε να παραμείνετε στο... ευρώ. Ολόκληρη Κίνα άλλωστε γι’ αυτό ανησυχεί – και ο πρόεδρός της το λέει στην ίδια τη Μέρκελ:
«Η ευρωπαϊκή κρίση χρέους συνέχισε πρόσφατα να επιδεινώνεται, προκαλώντας μεγάλες ανησυχίες στη διεθνή κοινότητα. Ειλικρινά, είμαι κι εγώ ανήσυχος. Υπάρχουν δύο κύριες ανησυχίες: κατ’ αρχάς αν η Ελλάδα θα εγκαταλείψει την ευρωζώνη. Και κατόπιν, αν η Ιταλία και η Ισπανία θα λάβουν ολοκληρωμένα μέτρα ανάκαμψης».
Ιεραρχικά πρώτη ανησυχία της Κίνας λοιπόν η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ. Την ίδια ανησυχία συμμερίζεται ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Πιερ Μοσκοβισί:
«Είμαι βέβαιος ότι η αποχώρηση μέλους από την ευρωζώνη συνιστά μία απειλή για το σύνολό της, συνοδευόμενη μάλιστα από την αρνητική επίπτωση της δυνητικής διάχυσης του φαινόμενου». Συνεπώς «δεν πρέπει να ελαχιστοποιείται το σημαντικό σοκ που αντιπροσωπεύει τυχόν ελληνική έξοδος από την ευρωζώνη».
Και αν νομίζετε ότι στο σημείο αυτό η Γαλλία διαφωνεί με τη Γερμανία, κάνετε λάθος. Σύμφωνα με τον Λαρς Φελντ, σύμβουλο της Μέρκελ και έναν εκ των «πέντε σοφών» συμβούλων της γερμανικής κυβέρνησης, το ενδεχόμενο πλήρους διάλυσης της Ευρωζώνης θα κόστιζε στη Γερμανία μέχρι και το 10% του ΑΕΠ της. Στο πλαίσιο αυτό μια ελληνική έξοδος από το ευρωνόμισμα θα ενείχε, κατά τον ίδιο, τεράστιο ρίσκοεκδήλωσης ντόμινο, άρα το κόστος της δεν μπορεί να θεωρείται αμελητέο για τη Γερμανία.

...«για να μην τα χάσετε όλα»!
Στο ίδιο κλίμα κινείται και η ανάλυση του καθηγητή Οικονομικών Καρλ Γουίλαν στο Forbes, ο οποίος σημειώνει πως «πρέπει να σταματήσουμε να συγχέουμε τη χρεοκοπία με την έξοδο από το ευρώ». Κι αυτό διότι:
«Η κατάλληλη αντιμετώπιση του διογκούμενου και μη βιώσιμου ελληνικού χρέους είναι η παραγραφή του και όχι η ενίσχυσή του με νέα δάνεια ή με την απαίτηση εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη».
Εξ άλλου «εξαναγκάζοντας μια ελληνική έξοδο, πολύ πιθανό να προκαλούνταν μια πολύ μεγαλύτερηαναδιάρθρωση των χρεών που η Ελλάδα οφείλει στην ευρωζώνη σε σχέση με μία συντεταγμένη αναδιάρθρωση εντός του ευρώ. (...) Παρά τα όσα έχουν λεχθεί από Ευρωπαίους αξιωματούχους περί διαχειρίσιμου κόστους της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, στην πραγματικότητα η έξοδος της χώρας από  το κοινό νόμισμα θα πυροδοτούσε εκ νέου την κρίση».
Με άλλα λόγια, «χρεοκοπήστε τους εντός ευρώ για να μην τα χάσετε όλα»!
Όπως λοιπόν ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί, μπορεί πολλοί αξιωματούχοι στην ευρωζώνη να θεωρούν ότι η έξοδος της Ελλάδας από το νόμισμα θα ήταν μια θεμιτή, διαχειρίσιμη – και ίσως ωφέλιμη γι’ αυτούς – επιλογή, ωστόσο δύσκολα μπορεί να υποτιμηθεί ο κίνδυνος του αγνώστου, αφού ποτέ πριν δεν έχει υπάρξει ανάλογο προηγούμενο που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ασφαλή πρόβλεψη.
Το συμπέρασμα απ’ όλα αυτά είναι μάλλον... προφανές: Η Ελλάδα, ακόμη και πεσμένη στο καναβάτσο, έχει διαπραγματευτική ισχύ. Απλώς η κυβέρνηση δεν τη βλέπει ή δεν έχει τα κουράγια να την ασκήσει. Προφανώς προτιμά τον ρόλο του διαχειριστή της επόμενης – και, προφανώς, όχι τελευταίας – χρεοκοπίας. Αρκεί αυτή να είναι εντός ευρώ. Όλα τα άλλα, προφανώς, παρέλκουν...

από το "ΠΟΝΤΙΚΙ"
Διαβάστε περισσότερα »

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Ο Σαμαράς έκανε αγωγή Στο ΧΩΝΙ και μας ζητάει 1.000.000 ευρώ!

Το Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο (ΜΦΙ), στο οποίο πρόεδρος είναι ο αδελφός του πρωθυπουργού Αλέξανδρος Σαμαράς, επέδωσε σήμερα αγωγή με την οποία ζητά 1.000.000 ευρώ από Το ΧΩΝΙ και πέντε δημοσιογράφους της εφημερίδας μας.Το Ινστιτούτο με πρόεδρο τον αδελφό του πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, μας ζητά ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΕΥΡΩ επειδή:



αποκαλύψαμε ότι 22 ημέρες αφού ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Αντώνης Σαμαράς, το ΜΦΙ με πρόεδρο τον αδελφό του πήρε επιχορήγηση 11,5 εκατ. ευρώ από την Περιφέρεια Αττικής για τις κτιριακές του ανάγκες. Πρόκειται για επιχορήγηση που διεκδικούσε τα τελευταία πέντε χρόνια, αλλά την πήρε ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ μέρες αφού έγινε πρωθυπουργός ο αδελφός του προέδρου του! Λεπτομέρεια: το θέμα συζητήθηκε και εγκρίθηκε εκτός ημερήσιας διάταξης.
αποκαλύψαμε ότι πήρε άλλες 600.000 ευρώ για κατασκευή θερμοκηπίου και, άρα, το ινστιτούτο όπου προεδρεύει ο πρωθυπουργικός αδερφός επιχορηγήθηκε συνολικά με 12,1 εκατ. ευρώ ΑΦΟΥ ο Αντώνης Σαμαράς μετακόμισε στο Μέγαρο Μαξίμου.
δημοσιοποιήσαμε τις επιχορηγήσεις και τα έργα εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ που παίρνει το ΜΦΙ, με πρόεδρο τον Αλέξανδρο Σαμαρά, στα πέτρινα χρόνια του μνημονίου και την ώρα που οι προϋπολογισμοί των υπόλοιπων ερευνητικών ιδρυμάτων της χώρας πετσοκόβονται. Λεπτομέρεια: παραμένει ελλειμματικό. Λεπτομέρεια 2: και τον προηγούμενο χρόνο ήταν ελλειμματικό.
κάναμε ρεπορτάζ, ρωτήσαμε τους άμεσα ενδιαφερόμενους και διαπιστώσαμε ότι οι αγρότες που είναι στο χωράφι, στη συντριπτική τους πλειονότητα, αγνοούν την ύπαρξη του Ινστιτούτου με τις επιχορηγήσεις των εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ και πρόεδρο τον αδελφό του πρωθυπουργού.
αποκαλύψαμε ότι ο εισαγγελέας πρωτοδικών Νεαπόλεως, μετά από αναφορά-καταγγελία δασολόγων του Λασιθίου της Κρήτης, διενεργεί από τον Ιούλιο του 2010 προκαταρκτική εξέταση για την υπόθεση του κόκκινου σκαθαριού και την εμπλοκή σε αυτή του Ινστιτούτου όπου προεδρεύει ο Αλέξανδρος Σαμαράς. Λεπτομέρεια: Καταγγέλλονται, μεταξύ άλλων, «ανομολόγητοι ιδιοτελείς σκοποί» από πρωτεργάτες της υπόθεσης.


Όταν ξεκινήσαμε το ρεπορτάζ, μας απάντησαν ότι πήραν 12 εκατ. ευρώ επιχορήγηση γιατί «τόσα χρειάζονταν»! Μετά, μας απείλησαν τηλεφωνικά από το γραφείο του πρωθυπουργού! Στη συνέχεια, έστειλαν επιστολές που μας απειλούσαν με μηνύσεις και αγωγές! Ακολούθως, μας είπαν ότι δε θα ασχοληθούν ξανά μαζί μας! Τώρα, θέλουν να μας φοβερίσουν, απειλώντας μας με οικονομική εξόντωση. Ζητούν ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΕΥΡΩ από πέντε δημοσιογράφους.



Εμείς τους απαντάμε ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ με ρεπορτάζ και νέες αποκαλύψεις.



Διαβάστε τη συνέχεια Στο ΧΩΝΙ αυτής της Κυριακής!
Διαβάστε περισσότερα »

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

To σκιάχτρο της φοροδιαφυγής και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του έλληνα πολίτη

Του Δημήτρη Καζάκη

Εκστρατεία κατά της φοροδιαφυγής ετοιμάζει η κυβέρνηση, με βάση το νέο φορολογικό πλαίσιο που σχεδιάζει ο υφυπουργός Οικονομικών, ενώ παράλληλα εκτιμούν ότι θα λειτουργήσει και ως αντίβαρο στα σκληρά μέτρα των 11,6 δισ. ευρώ. Με απλά λόγια θα ξεκινήσει μια ακόμη εκστρατεία στιγματισμού και συλλογικής...
ενοχοποίησης επαγγελματικών κατηγοριών και γενικά των ελλήνων πολιτών ως άθλιοι και διεφθαρμένοι φοροφυγάδες προκειμένου να «καταπιούν» τα υποζύγια το νέο πακέτο θανάσιμων μέτρων. Αυτό άλλωστε είναι και η επιθυμία της αυτού μεγαλειότητας της κ. Μέρκελ, η οποία μάλιστα υποσχέθηκε να βοηθήσει το προτεκτοράτο της στην πάταξη της φοροδιαφυγής. Πώς; Με «τεχνογνωσία», ειδικό προσωπικό (σύμβουλοι και συνεργάτες, όπως τους ονομάζουν στην κυβέρνηση των δοσίλογων) και εταιρείες.


Όπως επισημαίνει η γνωστή εφημερίδα του νέου καθεστώτος κατοχής. «Τα Νέα» (28/8), η απόφαση για έναν ειδικό επικοινωνιακό σχεδιασμό κατά των φοροφυγάδων ελήφθη μετά τον απόηχο των επεισοδίων στην Ύδρα που «τραυμάτισαν» την εικόνα της χώρας, όπως επισημαίνουν υψηλόβαθμες κυβερνητικές πηγές. Την εντατική μάχη κατά της φοροδιαφυγής, εξάλλου, προανήγγειλε ο πρωθυπουργός με τις δηλώσεις του σε Βερολίνο και Παρίσι, ενώ κυβερνητικά στελέχη αφήνουν να εννοηθεί ότι με στόχο να δοθεί ηχηρό πολιτικό μήνυμα από την πλευρά του Μαξίμου στο στόχαστρο βρίσκονται φοροφυγάδες «γαλάζιας» απόχρωσης από τους οποίους θα ξεκινήσει μπαράζ συλλήψεων.
Σ’ αυτό είναι σίγουρο ότι θα βρουν συμπαραστάτη και την αντιπολίτευση, η οποία έχει ήδη αποφανθεί ότι η φοροδιαφυγή είναι το κύριο αίτιο της κατάστασής μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της Ύδρας, όπου η οικονομική αστυνομία πέρασε χειροπέδες και οδήγησε στο αυτόφωρο μαγαζάτορα επειδή δεν έκοβε αποδείξεις. Οι κάτοικοι του νησιού ξεσηκώθηκαν και πολιόρκησαν το αστυνομικό τμήματα μέχρις ότου στάλθηκαν διμοιρίες των ΜΑΤ με ειδικό ταχύπλοο του Λιμενικού να απεγκλωβίσουν τους ενάρετους συναδέλφους τους και να πάρουν σιδηροδέσμιο τον καπετάν Γιαγκούλα που είχαν συλλάβει. Αμέσως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος εξέφρασε τον πανικό της κυβέρνησης δηλώνοντας ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να βάλει τέλος στη φοροδιαφυγή και να «αντιμετωπίσει αποφασιστικά τις αντιδράσεις των όποιων επιτήδειων» είπε έξω από το κυβερνητικό μέγαρο ο μέγας και πολύς Σίμος Κεδίκογλου στις 19/8. «Η κατάλυση του κράτους δεν θα γίνει ανεκτή», διεμήνυσε ως άλλος Λουδοβίκος, που κάποτε, λίγο πριν η καρμανιόλα στείλει στον αγύριστο όλη την φάρα του, συνήθιζε να λέει: L’etat, c’est moi (ελληνιστί, το κράτος είμαι εγώ). Ο κ. Κεδίκογλου και η συμμορία που μας κυβερνά έχει τόσο εθιστεί να θεωρεί το κράτος δικό της προνομιακό φέουδο, που ξεχνά ότι κάποιοι τους έχουν εκλέξει (λέμε τώρα!) και επομένως αυτοί έχουν κάθε δικαίωμα να καταλύσουν το κράτος στο σύνολό του, αν το θελήσουν. Κανένας Κεδίκογλου δεν μπορεί να τους σταματήσει, ούτε να τους τρομοκρατήσει, γιατί η κατάσταση έχει πλέον υπερβεί τα όρια αντοχής της κοινωνίας. Και η ιστορία λέει ότι όσοι ζήλεψαν τον Λουδοβίκο, τελικά τους έφαγε η καρμανιόλα.
Μετά την επίδειξη Λουδοβίκιας άποψης για το κράτος, με τουπέ και περούκα μπαρόκ, ο κ. Κεδίκογλου εξέθεσε το εξής δόγμα περί φοροδιαφυγής: «Το τεράστιο πρόβλημα της φοροδιαφυγής μαστίζει την ελληνική οικονομία, ακυρώνοντας κάθε προσπάθεια ανάκαμψης και ελπίδας για το μέλλον όλων. Από όπου κι αν προέρχεται αυτή η φοροδιαφυγή, όποια και αν είναι η πηγή της, θα πρέπει να ελεγχθεί και να παταχθεί άμεσα και παραδειγματικά.... Τη στιγμή που υπάρχουν πολίτες οι οποίοι υφίστανται τις βαρύτατες συνέπειες της κρίσης και των δράσεων που απαιτούνται για να εξυγιάνει η Ελλάδα την οικονομία της και να ανακτήσει την αξιοπιστία της, θα πρέπει όλοι, όποιοι και αν είναι αυτοί, να αναλάβουν το ηθικό και πρακτικό μερίδιο που τους αναλογεί και να μη στέκονται εμπόδιο στην εφαρμογή των νόμων και στην επιτυχία της χώρας.»
Από κοντά φυσικά και ο επίδοξος δελφίνος για την θέση του Στουρνάρα, ίσως και για του Σαμαρά, ονόματι Δ. Παπαδημούλης, ο οποίος έγραψε στο twitter: «Το δίκιο του Υδραίου φοροφυγά μου είναι απεχθές. Όσο μεγαλύτερη η φοροδιαφυγή, τόσο αγριότερη η περικοπή μισθών, συντάξεων. Καθαρές κουβέντες».
Είναι περίεργο που οι «καθαρές κουβέντες» του Παπαδημούλη είναι ταυτόσημες με αυτές του Λουδοβίκου Κεδίκογλου; Όχι βέβαια. Διότι έχουν ακριβώς την ίδια λογική. Μάλιστα, ο κ. Παπαδημούλης, που δίκαια μπορεί να ονομαστεί dauphin κατά τα πρότυπα της διαμάχης για τον θρόνο της Γαλλίας, έκανε και αυστηρές παρατηρήσεις στον συνάδελφό του Δρίτσα γιατί τόλμησε να κάνει λόγο για «ανόητη και πολυδάπανη παράσταση επίδειξης κρατικής και κυβερνητικής πυγμής, με εντελώς αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα». Καπάκι, βγήκε κι ο κ. Σκουρλέτης, ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, για να μας εξηγήσει στον ΑΝΤ-1, ότι αυτοί που αντέδρασαν στην Ύδρα δεν ήταν παρά μια παρέα, η παρέα του φοροφυγάδα, ενώ η πλειοψηφία του νησιού παρατηρούσε αμέτοχοι. Δεν φτάνει που έχουν καταντήσει να αντιπολιτεύονται την συγκυβέρνηση όπως αντιπολιτεύονταν οι Ορλεανιστές τους Λουδοβίκους για τον ανώτατο θώκο, πρώτα βασιλικό και ύστερα προεδρικό, της Γαλλίας, έφτασαν έως το σημείο να επικαλεστούν ακόμη και την αντιδραστική θεωρία της «σιωπηρής πλειοψηφίας», η οποία χρησιμοποιείται από την εποχή του μοναρχοφασισμού για την άγρια καταστολή κάθε λαϊκής αντίστασης. Φανταστείτε να τους είχαμε κυβέρνηση. Το ξύλο από τα ΜΑΤ θα είχε σίγουρα προοδευτικό και αριστερό πρόσημο.
«Δεν υπάρχει καμία κοινωνική ευαισθησία, ούτε καμία προοδευτική θεωρία που να μετατρέπει τη φοροδιαφυγή σε ‘αντίσταση’» σχολίασε το ΠΑΣΟΚ, με αφορμή τα συμβάντα στην Ύδρα. Το ΠΑΣΟΚ του Βανιζέλου που παίζει στα δάχτυλα την κοινωνική ευαισθησία και την προοδευτική θεωρία, που όλως τυχαίως την έχει ταυτίσει με τον δοσιλογισμό και την αποικιοκρατία. Ενώ δεν θα μπορούσε να μην συνδράμει και ο αντικαταστάτης του ΛΑΟΣ στην συγκυβέρνηση, η ΔΗΜΑΡ: «Κάθε δικαιολόγηση από πολιτικά κόμματα της άρνησης ελέγχου και της παρεμπόδισης των εντεταλμένων οργάνων της πολιτείας για την πάταξη της φοροδιαφυγής, όταν αυτή εκφράζεται συγκεκριμένα, απλώς αναδεικνύει τον βαθιά συντηρητικό χαρακτήρα τους» σχολίασε το μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ Δημήτρης Χατζησωκράτης.
Καταρχάς, από πότε ο νομικός πολιτισμός της δημοκρατίας, έτσι όπως την έχουν επιδιώξει με τους αγώνες τους οι λαοί, επιβάλει προσωποκρατήσεις, αυτόφωρα και διαπόμπευση για οφειλές προς το δημόσιο και φοροδιαφυγή;. Είναι ή δεν είναι αναβίωση του μεσαίωνα η λογική αυτή;
Δεύτερο, η φοροδιαφυγή δεν είναι κάτι το ενιαίο. Ούτε είναι αδιάφορα τα κίνητρα, οι συνθήκες και οι λόγοι που οδηγούν σε φοροδιαφυγή. Εκτός κι αν οι κυβερνώντες έχουν την λογική της απολυταρχίας που έβλεπε στην φορολογία την επιβεβαίωση της απόλυτης εξουσίας της στους υπεξούσιους. Επομένως, όποιος αρνιόταν την φορολογία, ή όποιος την διέφευγε αποτελούσε εμπράγματη αμφισβήτηση της απόλυτης εξουσίας. Οι δικοί μας είναι ακόμη χειρότεροι. Γιατί χρησιμοποιούν τον στραγγαλισμό μέσω της εφορίας όχι για να χτυπηθεί η φοροδιαφυγή, αλλά για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι. Γι’ αυτό κι αν ακόμη εξαφανιζόταν ως μαγείας η φοροδιαφυγή κι όλοι μας καταθέταμε ακόμη και τον τελευταίο οβολό μας στο Δημόσιο Ταμείο, κατ’ εντολή και επ’ ωφελεία των ευρωπαίων δανειστών, οι μαζικές απολύσεις δεν σταματούσαν, ούτε οι μειώσεις μισθών, ούτε η καταστροφή που βιώνουν τα λαϊκά νοικοκυριά. Αυτές είναι καθαρές κουβέντες, κ. Παπαδημούλη, επαγγελματία της πολιτικής μπαρούφας. που μυρίστηκες εξουσία και δεν ξέρεις τι λες, ή μάλλον ξέρεις πολύ καλά τι λες, απλά νιώθεις ότι μπορείς να βγάλεις στην επιφάνεια το αληθινό σου πρόσωπο, όσο αποκρουστικό κι αν είναι.
Τρίτο, η φοροδιαφυγή δεν είναι προϊόν παραβατικότητας. Είναι πρωτίστως οικονομικό και κοινωνικό φαινόμενο. Κι έτσι μόνο μπορεί να αντιμετωπιστεί. Την γεννά και την αναγεννά η ίδια η κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας και της ελληνικής οικονομίας. Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με αστυνομικά μέτρα, ότι κι αν κάνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες, όσο «αποτελεσματικές» κι αν γίνουν. Επομένως όποιος θέλει να μιλά γι’ αυτήν με ύφος εισαγγελέα εκτάκτου στρατοδικείου, καλά θα κάνει να μαζευτεί γιατί τον έχουμε πάρει χαμπάρι. Μιλά έτσι όχι γιατί τον ενδιαφέρει η πάταξη της φοροδιαφυγής, αλλά γιατί επιδιώκει την κλιμάκωση της καταστολής μέσα στην κοινωνία.
Τέταρτο, υπάρχει η φοροδιαφυγή της επιβίωσης, που χωρίς αυτήν στρώματα ολόκληρα της ελληνικής κοινωνίας δεν θα μπορούσαν να κρατηθούν στην επιφάνεια, ιδίως στις σημερινές συνθήκες. Και υπάρχει η φοροδιαφυγή του πλουτισμού. Η φοροδιαφυγή των ημέτερων, των μεγαλοκομπραδόρων, των εφοπλιστών, των επιχειρηματικών και επαγγελματικών κύκλων που πάνω τους πατά το επίσημο πολιτικό σύστημα. Το κράτος έχει συνειδητά ρημάξει τους μισθωτούς και συνταξιούχους, γιατί αυτοί δεν μπορούν να ξεφύγουν. Κι ενώ άδικα τους ρημάζει, προσπαθεί ταυτόχρονα να τους στρέψει ενάντια στους ελευθεροεπαγγελματίες, μικρομεσαίους, βιοτέχνες που τους στιγματίζει ως φοροφυγάδες. Η μόνη διαφορά που χωρίζει τους μεν από τους δε, δεν είναι ότι οι πρώτοι είναι έντιμοι φορολογούμενοι, ενώ οι δεύτεροι δεν είναι, αλλά το γεγονός ότι οι μεν δεν μπορούν να ξεφύγουν από την μέγγενη της φορολογίας, ενώ οι δε μπορούν έως ένα βαθμό. Και οι δυο τους έχουν έναν κοινό στόχο: να απαλλαγούν από αυτό το άθλιο, σάπιο και απόλυτα διεφθαρμένο κράτος που ζει παρασιτικά σε βάρος τους για να ταΐζει τους Κεδίκογλου, τους Σαμαράδες, του Βενιζέλους και όλο το σινάφι της εξουσίας, μαζί με τα κυκλώματα, εντός και εκτός Ελλάδος, που κρύβονται πίσω τους. Πρώτα, θα καταλύσουμε όλοι μαζί αυτό το κράτος. Πρώτα, θα αποκτήσουμε πραγματική δημοκρατία, όπου ο λαός και όχι οι Λουδοβίκοι ή οι Ορλεανιστές κατά περίπτωση, θα κάνει κουμάντο. Πρώτα θα ξεμπερδέψουμε με το καθεστώς υποτέλειας, σαπίλας, διαφθοράς, εξαπάτησης, ξεπουλήματος και έπειτα θα ξεμπερδέψουμε και με την φοροδιαφυγή.
Ειδικά στις σημερινές συνθήκες η φοροδιαφυγή και ποιο συγκεκριμένα η συνειδητή άρνηση πληρωμής των φόρων είναι δημοκρατικό καθήκον και υποχρέωση. Ο πολίτης από τότε που έσπασε τα δεσμά της απολυταρχίας δεν είναι καθόλου υποχρεωμένος να πληρώνει ότι αυθαίρετα του φορτώνει το κράτος και η εκάστοτε κυβέρνηση. «Καμία χώρα δεν μπορεί να κυβερνηθεί αν οι πολίτες της δεν σέβονται τους νόμους. Η ανοχή των πολιτικών στην ανομία και τη χρήση βίας ως μέσο διαμαρτυρίας έχει φέρει καταστροφικά αποτελέσματα,» γράφει η ανώνυμη επιφυλλίδα της Καθημερινής, (28/8). Βέβαια, δεν μας κάνει εντύπωση που το γράφει αυτό η Καθημερινή. Αν κάνετε ένα φυλλομέτρημα στις αντίστοιχες επιφυλλίδες της ίδιας εφημερίδας την εποχή της ναζιστικής κατοχής, θα δείτε να γράφουν τα ίδια. Και το μόνο που υποδηλώνει είναι πόσο τρέμουν οι ντόπιοι δοσίλογοι και οι ξένοι κατακτητές μια καθολική αντίσταση του λαού ειδικά στην φοροεπιδρομή εναντίον του. Τρέμουν κυριολεκτικά την πιθανότητα μαζικής στάσης πληρωμών από τον λαό, που μπορεί να μετεξελιχθεί σε γενική πολιτική απεργία. Έχει αρχίσει ήδη να μετατρέπεται σε εφιάλτη τους.
Η αλήθεια, βέβαια, είναι τελείως, μα τελείως διαφορετική. Η ανοχή σε νόμους άδικους και καταχρηστικούς, ο φόβος μπροστά σε μια αδίστακτη κυβέρνηση που δεν νοιάζεται αν ζει ή πεθαίνει ο λαός, η υποταγή σε μια κατ’ επίφαση νομιμότητα που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την θέληση, αλλά ακόμη και με την επιβίωση μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού, είναι ο πιο ασφαλής δρόμος προς την ολοκληρωτική καταστροφή. Αυτό που πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο είναι το εξής απλό: Τι προέχει; Τα εισπρακτικά μέτρα της κυβέρνησης που στερούν μάλιστα πόρους από την οικονομία και την βυθίζουν σε ύφεση μόνο και μόνο επειδή το ζητάνε ξένες μεγάλες δυνάμεις. Ή η επιβίωση της λαϊκής οικογένειας με κάθε τρόπο και μέσο. Από πού κι ως που θα πρέπει μια οικογένεια να στερηθεί τα μέσα προς το ζην, να στερηθεί ότι έφτιαξε με κόπο και ιδρώτα, προκειμένου να πληρώσει τους φόρους που επιβάλει η κυβέρνηση; Ποιο είναι το πρωτεύον; Η ζωή της μέσης λαϊκής οικογένειας, ή η ζωή της κυβέρνησης; Όποιος δεν μπορεί να καταλάβει ότι όταν απειλείται η ζωή των λαϊκών οικογενειών με τα μέτρα μιας κυβέρνησης, τότε ο λαός δικαιούται από κάθε άποψη να θέσει άμεσα και πρακτικά το εξής δίλλημα: Η ζωή μου, ή η ζωή της κυβέρνησης. Και προκειμένου να υπερασπιστώ τη ζωή μου, η φοροδιαφυγή δεν είναι παραβατική συμπεριφορά, αλλά ένας έννομος τρόπος δημοκρατικής άμυνας απέναντι σε ένα αδίστακτο καθεστώς που επιζητά την εξαθλίωση και την δήμευση του όποιου κομποδέματος έχει απομείνει στην μέση ελληνική οικογένεια.
Μόνο την εποχή της απολυταρχίας άνθισαν θεωρίες σαν τις σημερινές, δηλαδή ότι πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι στους νόμους, χωρίς να μας ενδιαφέρει ο καταχρηστικός χαρακτήρας τους. Την εποχή της απολυταρχίας οι φόροι εκτός από μέσο είσπραξης, ήταν και μέσο καταστολής των λαϊκών τάξεων. Κι επειδή οι ηγεμόνες πολύ γρήγορα αντιλήφθησαν ότι δεν αποτελεί αρκετή νομιμοποίηση το ελέω θεώ δικαίωμα για να εισπράτουν φόρους κατά το δοκούν της εξουσίας, επινόησαν τα κοινοβούλια, ή «συνελεύσεις των τάξεων», όπως ήταν γνωστά στην Γαλλία. Κάθε φορά που ο μονάρχης ήθελε να βάλει χέρι στις περιουσίες και τα εισοδήματα των υπηκόων του και μάλιστα των πιο αδύναμων, επιβάλλοντας νέους φόρους, φρόντιζε να συγκαλέσει κοινοβούλιο, parliament, parliamento, ή «συνέλευση των τάξεων». Γι’ αυτό και τον «αντιπροσωπευτικό» αυτό θεσμό «όλοι τον μισούσαν, γιατί ένα Κοινοβούλιο σήμαινε αναπόφευκτα νέους φόρους… Μόνο υπό την πιο αυστηρή πίεση του Στέμματος μπόρεσαν να διατηρηθούν τα Κοινοβούλια τον πρώτο αιώνα της ύπαρξής τους… Η εντύπωση ότι τα Κοινοβούλια ήταν το αποτέλεσμα ενός αυθόρμητου δημοκρατικού κινήματος, δεν μπορεί να υπάρχει σε οιονδήποτε έχει μελετήσει, έστω και λίγο, τα γεγονότα της ιστορίας.»[1]
Στα τέλη του 15ου αιώνα στην Γαλλία ο Κάρολος ο 8ος αναζητούσε εναγωνίως νέους φόρους για να συντηρηθεί το καθεστώς του και έτσι συγκάλεσε συνέλευση των τάξεων. Εκεί ακούστηκε η ιδέα να αρθεί ο φόρος ωνίων (tailles) που βάραινε τον χωρικό ανάλογα με τα στρέμματα που καλλιεργούσε και να αντικατασταθεί με προοδευτικό φόρο στις περιουσίες. Τότε ο στρατάρχης de Bourbon, άξιος εκπρόσωπος της απολυταρχίας, είπε: «Γνωρίζω πολύ καλά τα ήθη του όχλου. Αν δεν τον καταθλίβουν οι επιβαρύνοντες φόροι, τότε θα γίνει αυθάδης. Αν λοιπόν αφαιρέσετε εξ ολοκλήρου τον φόρο των ωνίων (tailles), είναι βέβαιο ότι αμέσως θα γίνουν αναμεταξύ τους, ότι είναι και προς τους ευγενείς, στασιαστές και ανυπόφοροι. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να αισθανθούν τέτοια ελευθερία. Η εξάρτηση είναι η φυσική τους κατάσταση. Κατά τη γνώμη μου θεωρώ ότι ο φόρος αυτός είναι η ισχυρότερη αλυσίδα που μπορεί να τους συγκρατήσει.» Την ίδια γνώμη είχε και ο Φίλιππος ο 2ος, γιος του Καρόλου του 5ου, ο οποίος συνήθιζε να λέει: «Πρέπει να κρατάμε φορτωμένο το μουλάρι για να το εμποδίσουμε να κλωτσάει!»[2] Ενώ ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς αυλικούς στην συνέλευση των τάξεων του 1580 στην Γαλλία, που έμεινε στην ιστορία ως κ. Μπεράνγκ, είναι αυτός που θεμελίωσε τον κανόνα που ακολουθεί έκτοτε κάθε αντιδραστική εξουσία ότι εξαίρετος είναι ο λαός ο κάτισχνος «διότι είναι λιγότερο ανήσυχος και ακατάλληλος να στασιάσει.»[3]
Η επιβολή δυσβάστακτων φόρων στο λαό ήξεραν πολύ καλά ότι τον μετατρέπει σε πειθήνιο όχλο, σε μουλάρι ανίκανο ακόμη και να κλωτσήσει. Αρκεί βέβαια να τον έπειθαν ότι πρέπει να σέβεται τους νόμους, ότι η αντίσταση δεν έχει κανένα νόημα και η πολιτική ανυπακοή φέρνει την καταστροφή. Η πρώτη αυθόρμητη εκδήλωση της πολιτικής ανυπακοής εκείνη την εποχή ήταν η εκτεταμένη φοροδιαφυγή. Μάλιστα, ορισμένοι από τους κλασσικούς συγγραφείς της πολιτικής οικονομίας την εκθειάζουν σε τέτοιο βαθμό ώστε θεωρούσαν ότι η προσπάθεια αποφυγής από την υπερβολική φορολογία χρησίμευσε τουλάχιστον στην τελειοποίηση της τέχνης του παράγειν και στην οξύνοια των βιοτεχνών και εμπόρων της εποχής. Η φοροδιαφυγή ήταν το λίκνο του σύγχρονου πολιτισμού, που γέννησε την βιομηχανία και το εμπόριο παγκόσμια.
Οι πιο φωτεινοί εκπρόσωποι αυτού του νέου πολιτισμού ήξεραν πολύ καλά τι σημαίνει βαριά φορολογία. Ένας από αυτούς, ο Ζαν Μπατίστ Σε, που οι σύγχρονοι οπαδοί της οικονομικής θεολογίας τον επικαλούνται συχνά όταν αναφέρονται στην «ελευθερία της αγοράς», έγραφε τα εξής για την δυσβάσταχτη φορολογία: «Η φορολογία, εξωθημένη στα άκρα, έχει το αξιοθρήνητο αποτέλεσμα να εξαθλιώνει το άτομο, χωρίς να πλουτίζει το κράτος… Κανένα μέρος από το εισόδημά του (ιδιώτη φορολογουμένου) δεν μπορεί να αφαιρεθεί από αυτόν χωρίς αναγκαστικά να περιορίζεται αναλογικά η κατανάλωσή του. Αυτό αναγκαία μειώνει την ζήτηση για όλα εκείνα τα αντικείμενα που δεν μπορεί πια να καταναλώσει, και ιδίως εκείνα που επηρεάζονται από την φορολογία. Η συρρίκνωση της ζήτησης θα ακολουθηθεί αναγκαστικά με συρρίκνωση της προσφερόμενης παραγωγής και κατά συνέπεια των αντικειμένων που μπορούν να φορολογηθούν. Έτσι ο φορολογούμενος στερείται των απολαύσεών του, ο παραγωγός των κερδών του και το δημόσιο ταμείο των εισπράξεών του.»[4] Αυτά είναι γνωστά τουλάχιστον από το 1825 που τα έγραφε ο Σε. Κι από τότε έως σήμερα δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτε.
Αξίζει όμως να αναφέρομαι και δυο ακόμη χωρία από αυτά που ήταν κοινώς αποδεκτά από την εποχή του Σε. «Η υπερβολική ή άνιση φορολογία προωθεί την απάτη, το ψεύδος και την ψευδορκία. Πρόσωπα με καλές προθέσεις αντιμετωπίζουν το οδυνηρό δίλλημα, ή να πουν ψέματα, ή να θυσιάσουν τα συμφέροντά τους προς όφελος λιγότερο ευσυνείδητων συμπολιτών. Δεν μπορούν παρά να αισθανθούν ακούσια αηδία, βλέποντας πράξεις, που από την φύση τους είναι αθώες και μερικές φορές χρήσιμες και αξιέπαινες, να στιγματίζονται ως εγκληματικές και να υποβάλλονται σε όλες τις συνέπειες του νόμου.»[5] Και δεν υπάρχει πιο ορθή, χρήσιμη και αξιέπαινη πράξη από το να φροντίσει πρώτα και κύρια κάποιος τον εαυτό του και την οικογένειά του. Όταν η εφορία τον εμποδίζει απ’ αυτό, μπορεί ο ίδιος να στιγματίζεται ως φοροφυγάς, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι κυβερνήσεις που προωθούν τέτοιους φόρους δεν είναι τίποτε περισσότερο από δεσποτικά καθεστώτα. Ο Σε παρατηρούσε ορθά ότι μια δεσποτική διακυβέρνηση χαρακτηρίζεται πάντα από «υπερβολικές εισφορές» που φορτώνει με κάθε βιαιότητα πάνω στους υπεξούσιούς της με ταυτόχρονη κατάρρευση του δημόσιου ταμείου. Ενώ υπό την προστατευτική επιρροή μιας δίκαιης κυβέρνησης «υπάρχει μια προοδευτική ετήσια αύξηση των κερδών και των εισοδημάτων από τα οποία μπορούν να αντληθούν οι φόροι.»[6]
Δεν είναι τυχαίο που τα πιο προοδευτικά μυαλά της ανθρωπότητας ξεχώριζαν την φοροδιαφυγή από την φορολογική απάτη και απαιτούσαν η πρώτη να μην αντιμετωπίζεται με όρους ποινικοποίησης, προσωποκρατήσεων και αστυνομικής καταστολής. Η φοροδιαφυγή που παραβιάζει το νόμο, αλλά γίνεται στη βάση της ανάγκης για μεροκάματο, για επιβίωση, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με τους ίδιους όρους με την φορολογική απάτη με σκοπό τον πλουτισμό. Γι’ αυτό και ο Άνταμ Σμιθ, ο πατέρας της οικονομικής επιστήμης, διευκρίνιζε ότι «ένα πρόσωπο το οποίο, αν και χωρίς αμφιβολία φέρει ευθύνη για την παραβίαση των νόμων της χώρας του, είναι πολύ συχνά ανίκανο να παραβιάσει εκείνους [τους νόμους] της φυσικής δικαιοσύνης, και το οποίο θα γινόταν, από κάθε άποψη, ένας εξαίρετος πολίτης, αν οι νόμοι της χώρας του δεν μετέτρεπε σε έγκλημα αυτό που η φύση δεν θα το έκανε ποτέ. Σ’ αυτές τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις όπου υπάρχει τουλάχιστον μια γενική καχυποψία για υπερβολικές δαπάνες και μεγάλη λαθροχειρία του δημόσιου χρήματος, οι νόμοι που την φυλάνε ελάχιστοι τους τιμούν.»[7] Τώρα θα μου πείτε ποιος είναι ο Άνταμ Σμιθ μπροστά σε τέτοια αναστήματα όπως ο Κεδίκογλου, ο Παπαδημούλης, ο Βενιζέλος και το σινάφι τους; Μπορεί να έχετε δίκιο, αλλά η ιστορία των λαών είναι γεμάτοι με αγώνες που δεν δέχτηκαν να καταντήσουν πειθήνιος όχλος για τα γούστα των επαγγελματιών της πολιτικής εξαπάτησης. Και μια από τις πρώτες πράξεις των υπεξουσίων από την εποχή της αυτοκρατορικής Ρώμης είναι να διεκδικήσουν την ελευθερία τους, το αναφαίρετο δικαίωμα στην προσωπική τους αυτοδιάθεση, αρνούμενη να πληρώσουν και να πειθαρχήσουν σε ένα διεφθαρμένο σύστημα διακυβέρνησης που συνεχώς νομοθετεί για να καλύψει τις ανομίες του.
Όταν σήμερα η απολυταρχία με κοινοβουλευτικό μανδύα αναβιώνει όπως τότε, χρησιμοποιεί την φοροεπιδρομή όπως παλιά για την ληστεία και την καταστολή των λαϊκών στρωμάτων. Ο αμερικανός νομικός Τσαρλς Ανταμς έγραφε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 για την νέα τάση: «Σιωπηλά ο ΑΦΜ (Αριθμός Φορολογικού Μητρώου) και ο κομπιούτερ θα γελοιοποιήσουν την ελευθερία και το άσυλό μας…. Θα καταλήξουμε ως πολίτες δουλοπάροικοι-φορολογούμενοι όπως οι τελευταίοι Ρωμαίοι.; Η τρέχουσα κατεύθυνση των ποινικών νόμων και των μηχανισμών αστυνόμευσης του φορολογικού μας συστήματος δείχνει μια τέτοια πιθανότητα. Θα μπορούσαμε να βρεθούμε αιχμάλωτοι σαν νέοι δουλοπάροικοι στο σύγχρονο δημόσιο ταμείο.»[8] Κι έτσι οι φοροεπιδρομή εντάθηκε ενάντια στα λαϊκά στρώματα με νέους πολύπλοκους φορολογικού κώδικες, με ένταση των αστυνομικών μέτρων και της ποινικοποίησης ακόμη και της πιο μικρής φορολογικής παράβασης. Το IRS (Υπηρεσία Εσωτερικού Εισοδήματος) στις ΗΠΑ έχει το δικαίωμα να κατάσχει το εισόδημα και την περιουσία οποιοδήποτε ύποπτου για φοροδιαφυγή χωρίς καν να χρειάζεται απόφαση δικαστηρίου. Η προσωποκράτηση και ο εγκλεισμός είναι σύνηθες ακόμη και για την παραμικρή φορολογική παράβαση. Ενώ τα φορολογικά δικαστήρια ξεκινούν με δεδομένη την ενοχή του κατηγορουμένου.
Κι όσο στα κατώτερα και μεσαία στρώματα του πληθυσμού η φοροεπιδρομή αυξάνεται, άλλο τόσο αυξάνουν οι φορολογικοί παράδεισοι για τις πολύ μεγάλες περιουσίες. Σήμερα εκτιμάται ότι βρίσκονται στους φορολογικούς παραδείσους και σε οφ σορ εταιρείες πάνω από 12 τρις δολάρια παγκόσμια. Οι περίπου 11 εκατομμύρια πιο πλούσιοι άνθρωποι του πλανήτη, ενώ διαθέτουν πάνω από 47 τρις δολ. περιουσία όλοι μαζί, πληρώνουν φόρους πολύ λιγότερους από τους μισθωτούς της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Η εφορία έχει μεταβληθεί σ’ έναν από τους βασικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς της ελευθερίας του ατόμου στην ανεπτυγμένη Δύση. Όλα στο όνομα της φοροδιαφυγής. Αλλά όπως έλεγε κι ο Πιέτρο Φιέρι ήδη από το 1771, «αν το προϊόν των φόρων διατίθετο με σωφροσύνη, τότε το κοινό θα θεωρούσε αυτό το βάρος ως ιερό χρέος. Οποιοσδήποτε θα ζητούσε να το αποφύγει θα συμμεριζόταν το αίσχος του συνεταίρου εκείνου, ο οποίος θέλησε να αρνηθεί να συμμετάσχει στις δαπάνες της εταιρείας αφού καρπώθηκε τα οφέλη της.»[9] Όσο η φορολογία θα γίνεται δυσβάσταχτη στις πλάτες μικρών και μεσαίων για την συντήρηση ενός απολυταρχικού στην ουσία κράτους που χρησιμοποιεί το κοινοβούλιο όπως παλιά οι μονάρχες, χωρίς κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα για την κοινωνία, τόσο η φοροδιαφυγή θα δυναμώνει. Κι αυτό είναι απόλυτα υγιές. Πολύ περισσότερο όταν παραβιάζονται βασικοί κανόνες της οικονομίας που οδηγούν στην καταστροφή την κοινωνία μόνο και μόνο γιατί οι κυβερνήτες είναι δοσίλογοι και η χώρα βρίσκεται υπό καθεστώς προτεκτοράτο από ξένες δυνάμεις.
Τι συμπέρασμα βγαίνει; Η οικονομική επιστήμη, αλλά και η ιστορία, αποδεικνύει ότι η εκτεταμένη φοροδιαφυγή στον πληθυσμό μιας χώρας δεν αποτελεί απόδειξη του διεφθαρμένου χαρακτήρα του, ή της παραβατικής συμπεριφοράς του, αλλά έγκυρη απόδειξη του δεσποτικού και διεφθαρμένου χαρακτήρα της διακυβέρνησης της χώρας, η οποία προσπαθεί να καλύψει την δική της ασυδοσία με φοροεπιδρομές. Πολύ περισσότερο σήμερα που οι κυβερνώντες έχουν πάρει απόφαση να εξοντώσουν κυριολεκτικά και μεταφορικά ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας προς όφελος των «δάνειων δυνάμεων», επειδή το απαιτεί η Μέρκελ και τα επιτελεία της ευρωζώνης.
Αυτός που σήμερα αρνείται να πληρώσει τους φόρους γιατί βάζει την επιβίωση της οικογένειάς του και της πατρίδας του πάνω από αυθαίρετους νόμους και κυβερνήσεις, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από αυτό που έκαναν οι λαοί επί αιώνες στην πάλη τους για τα δικαιώματά τους ενάντια στην απολυταρχία. Κι αυτή την φορά δεν θα το κάνει μεμονωμένα, αλλά συλλογικά μέσα στα πλαίσια ενός μεγάλου λαϊκού κινήματος που θα επιβάλλει την συλλογική στάση πληρωμών προς το κράτος μέχρις ότου η κυβέρνηση και το επίσημο πολιτικό σύστημα καταρρεύσει. Είναι η μοναδική δυνατότητα που έχει απομείνει στους έλληνες πολίτες, στον ελληνικό λαό, πρώτα και κύρια στους εργαζόμενους, προκειμένου να γλυτώσουν τα χειρότερα και το κρεματόριο που ετοιμάζει για εμάς η Ευρώπη των τραπεζιτών, των αγορών και των πουλημένων πολιτικών.
Μόνο όταν καταλυθεί ολοκληρωτικά το σημερινό καθεστώς μπορεί να απαιτηθεί από τον έλληνα πολίτη να θεωρήσει ως «ιερό χρέος» την καταβολή των φόρων του. Αφού πρώτα εξασφαλίσουμε ότι θα έχουμε αληθινή δημοκρατία στην χώρα και οι φόροι θα είναι πρωτίστως δίκαιοι και θα εισπράττονται όχι για να πληρώσουν τις ατασθαλίες των κυβερνώντων και τα καταχρηστικά δάνεια από του διεθνείς τοκογλύφους, αλλά θα επιστρέφουν άμεσα και πρακτικά πίσω στην κοινωνία μέσα από την ανάπτυξη αναγκαίων κοινωνικών υποδομών, την παροχή δωρεάν υγείας και παιδείας αντάξιας του σύγχρονου πολιτισμού και των αναγκών της ελληνικής οικογένειας και δημόσιων αγαθών που θα μας κάνουν όλους μας υπερήφανους που είμαστε πολίτες της Ελλάδας, μιας νέας Ελλάδας αντάξιας του ιστορικού της φορτίου.

[1] Edward Jenks, A History of Politics, London, 1910, σ. 127.
[2] Joseph Garnier, Οικονομολογικόν Εγχειρίδιον, έκδοσις τετάρτη, (μεταφρασθείσα εκ του Γαλλικού υπό Χρήστου Ζάππα), Βουκουρέστιον, 1887, σ. 34. Η μετάφραση των τοποθετήσεων έχει προσαρμοστεί από τον Δ.Κ..
[3]. Nicolas Froumenteau, Le secret des finances de France de convert et departi en trois livres, 1581, σ. 415.
[4] By Jean Baptiste Say, A Treatise on Political Economy; Philadelphia: Lippincott, 1857, σ. 449.
[5] Ό. π., σ. 459.
[6] Ό. π., σ. 461.
[7] Adam Smith, An Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations. In two Volumes. Vol. II, Hartford: Cooke & Hale, 1818, σ. 310.
[8] Charles Adams, For Good and Evil: The Impact of Taxes on the Course of Civilization, Madison Books, 1993, σ. 237.
[9] Pietro Verri, Meditazioni sulla Economia Politica, 1771, σελ. 141.
Διαβάστε περισσότερα »

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2012

Όλη η γη ένα χρέος

του Λεωνίδα Βατικιώτη


Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται σε λίγες μέρες απ’ όταν το Μεξικό ανακοίνωσε αδυναμία εξυπηρέτησης του εξωτερικού, δημόσιου χρέους του, τον Αύγουστο του 1982. Η χρεοκοπία του Μεξικού έδωσε το έναυσμα για να ξεσπάσει η κρίση χρέους του Τρίτου Κόσμου που ταλάνισε την περιφέρεια του οικονομικού συστήματος όλες αυτές τις δεκαετίες, πριν δώσει τελικά τη σκυτάλη στον λεγόμενο Πρώτο Κόσμο.

Η κρίση δημόσιου χρέους είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την κατάρρευση του συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών που έμεινε γνωστό στην ιστορία ως σύστημα του Μπρέττον Γουντς κι έβαλε την σφραγίδα του στην παγκόσμια οικονομία από το 1945 μέχρι το 1972. Το τέλος του επήλθε με την απόφαση της Ουάσινγκτον να αποσύρει το δολάριο από τον χρυσό κανόνα, αποκτώντας έτσι το δικαίωμα να τυπώνει ανεξέλεγκτα όσα χαρτονομίσματα ήθελε. Άμεσο αποτέλεσμα του νέου καθεστώτος που δημιουργήθηκε ντε φάκτο ήταν να καταργηθούν κάθε...
είδους φραγμοί στην κίνηση των κεφαλαίων. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτού του είδους η «απελευθέρωση» εμφανίστηκε ως παράγοντας που θα αύξανε τις παραγωγικές επενδύσεις και θα στήριζε την απασχόληση. Στην πράξη η μοναδική αύξηση που καταγράφηκε αφορούσε τις βραχυπρόθεσμες κερδοσκοπικές τοποθετήσεις. Συνέπεια αυτών των ροών ήταν να αυξηθεί η αστάθεια σε ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που παρήγαγε πολύ λιγότερη ανάπτυξη όπως φαίνεται στον πίνακα που παραθέτουμε κι όπως δείχνει το γεγονός ότι τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 καταγράφηκαν 4 κρατικές χρεοκοπίες σε 20 χρόνια ή 1 κάθε 5 χρόνια, ενώ μετά το 1970 οι κρατικές χρεοκοπίες ανέρχονται σε 4 κάθε 1 χρόνο!

Προγράμματα – ωρολογιακή βόμβα

Η θεραπεία που προσφέρθηκε για να αντιμετωπιστούν οι αλλεπάλληλες κρίσεις χρέους, αποδείχθηκε ωστόσο πιο οδυνηρή από την ασθένεια. Τα «προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής» που επιβλήθηκαν ως προϋπόθεση για να δώσει το ΔΝΤ την βοήθειά τους σε όσες χώρες προσέφυγαν στην ανάγκη του αποδείχθηκαν ωρολογιακή βόμβα για την εξαιρετικά ευμετάβλητη ούτως ή άλλως κοινωνική συνοχή αυτών των χωρών. Στο σύνολό τους περιελάμβαναν περικοπές κοινωνικών δαπανών, επιβολή αντιτίμου για την παροχή υπηρεσιών υγείας και παιδείας, αυξήσεις στην έμμεση φορολογία (που τις περισσότερες φορές μάλιστα δεν αύξαναν τα δημόσια έσοδα απλώς κάλυπταν τις τρύπες που δημιουργούσε η μείωσης της φορολογίας των επιχειρήσεων), ιδιωτικοποιήσεις, κατάργηση της εργατικής νομοθεσίας και κάθε προστατευτικού μέτρου που εμπόδιζε την κίνηση κεφαλαίων. Ακριβώς ότι περιλαμβάνουν και τα Μνημόνια που επιβάλλονται από την ΕΕ και το ΔΝΤ στις χώρες της περιφέρειας της ευρωζώνης οι οποίες προσφεύγουν στον «μηχανισμό διάσωσης».

Έκρηξη ανισοτήτων

Οι επιπτώσεις αυτών των μέτρων ισοδυναμούσαν με οικονομική κατάρρευση και κοινωνική γενοκτονία. Από το 1980 μέχρι το 2000 η κατά κεφαλήν οικονομική μεγέθυνση ήταν -0,5% στη Λατινική Αμερική και -1,5% στην Αφρική. Από το 1980 έως το 1990 ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν στη φτώχεια στη Λατινική Αμερική αυξήθηκε από 144 εκ. σε 211. Στην Αφρική ο αριθμός όσων ζουν υπό συνθήκες ακραίας φτώχειας (με λιγότερα από 1,25 δολ. την ημέρα) αυξήθηκε από 205 εκ. το 1981 σε 330 εκ. το 1993. Το αστείο ωστόσο είναι ότι παρόλα αυτά το χρέος δεν μειώθηκε. Στην Λατινική Αμερική και την Αφρική, το εξωτερικό χρέος των κυβερνήσεων αυξήθηκε από 17% του ΑΕΠ το 1980 σε 33% το 1990 και πολλές χώρες χρεοκόπησαν ξανά και ξανά, με το Μεξικό το 1994 και 1995 να αποτελεί την πιο χαρακτηριστική περίπτωση.

Σήμερα, όπως διαπιστώνει η έκθεση για την κατάσταση του χρέους που έδωσε πρόσφατα στη δημοσιότητα βρετανική πρωτοβουλία (The State of Debt, Jubilee Debt Campaign, May 2012), απ’ όπου προέρχονται πολλά από τα στοιχεία, η κατάσταση με το δημόσιο χρέος έχει επιδεινωθεί. Από το 2001 έως το 2006 τα πλεονάσματα και τα ελλείμματα αυξήθηκαν από 3,1% του ΑΕΠ στο 5,8%, ως αποτέλεσμα κυρίως της κρίσης δημόσιου χρέους του Πρώτου Κόσμου. Από το 2001 μέχρι το 2011 οι τέσσερις μεγαλύτεροι δανειολήπτες σε απόλυτους όρους (οι χώρες δηλαδή με τα μεγαλύτερα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών) ήταν οι ΗΠΑ, η Ισπανία, η Αγγλία και η Ιταλία. Στην άλλη άκρη της κλίμακας, οι τέσσερις μεγαλύτεροι δανειστές ήταν η Κίνα, η Ιαπωνία, η Γερμανία και η Ρωσία.

Οι προοπτικές διαγράφονται πολύ πιο ζοφερές σε περίπτωση που επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις (οι οποίες ήδη διατυπώνονται) για σημαντική επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας το 2012. Σε μια τέτοια περίπτωση, εκτιμήσεις του ΔΝΤ υπολογίζουν ότι οι χώρες χαμηλού εισοδήματος θα δουν το εξωτερικό τους χρέος να αυξάνεται κατά 25%  ή κατά 27 δισ. ευρώ από τα 110 δισ. ευρώ που είναι σήμερα.

Λογιστικός έλεγχος και διαγραφή

Οι συντάκτες της έκθεσης αναφέρουν κατηγορηματικά πως «όταν τα χρέη είναι τόσο υψηλά πρέπει να ακυρωθούν». Το αίτημα αυτό μάλιστα δεν περιορίζεται σε όσες χώρες βρίσκονται στην περιφέρεια του οικονομικού συστήματος. «Ορισμένα χρέη θα πρέπει να διαγραφούν επειδή είναι απεχθή ή παράνομα – από τα δάνεια στον στρατηγό Μομπούτου στο Κονγκό μέχρι τα εντελώς παράλογα δάνεια που εγγυήθηκε η προηγούμενη ιρλανδική κυβέρνηση στην χρεοκοπημένη Αγγλο-Ιρλανδική Τράπεζα. Επιπλέον, όπως δείχνουν παραδείγματα όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, κυβερνήσεις σε χώρες όλων των εισοδηματικών επιπέδων μπορούν να βρεθούν με μεγάλα χρέη τα οποία πρέπει να μειωθούν. Αυτό που απαιτείται είναι διαδικασίες για να αποφασιστεί πότε τα χρέη πρέπει να ακυρωθούν κι επίσης δύναμη για να αναγκάσει τους δανειστές – είτε είναι διεθνή ιδρύματα, κυβερνήσεις, ή ο ιδιωτικός τομέας – να συμορφωθούν. Πρωτοβουλίες σε όλο τον κόσμο έχουν προκρίνει τις επιτροπές λογιστικού ελέγχου. Μια διαδικασία που με δημόσιο τρόπο θα εξετάσει από πού προήλθε το χρέος κι επίσης ποιος ωφελήθηκε από τα δάνεια και ποιος όχι. Η δημόσια έρευνα μπορεί να οδηγήσει στη δημοκρατική διαγραφή ή τη στάση πληρωμών σε εκείνα τα μέρη του χρέους που κρίθηκαν απεχθή, παράνομα ή απλώς αποτέλεσμα αλόγιστου δανεισμού».

Ας κρατήσουμε συμπερασματικά ότι από την διαδικασία του λογιστικού ελέγχου και της αμφισβήτησης του δημόσιου χρέους δεν εξαιρούνται τα διακρατικά δάνεια, που αποτελούν πλέον το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους, μετά την πρόσφατη αναδιάρθρωση.

Σύστημα Μπρέττον Γουντς vs φιλελευθεροποίησης

                                                                                     Μπρέττον Γουντς          Φιλελευθεροποίηση

                                                                                               (1948-1972)               (1973-2008)

Ετήσια κατά κεφαλή αύξηση του παγκόσμιου ΑΕΠ            2,8%                         1,8%
Πλεονάσματα και ελλείμματα ισοζυγίου τρ. λογ/σμών         0,8% παγκ. ΑΕΠ   % παγκ. ΑΕΠ
Τραπεζικές κρίσεις                                                                0,1% κατ’ έτος         2,6% κατ’ έτος
Νομισματικές κρίσεις                                                             1,7 κατ’ έτος            3,7 κατ’ έτος
Κρατικές χρεοκοπίες επί εξωτερικού χρέους                       0,7 κατ’ έτος            1,3 κατ’ έτος

Πηγή: Bush, O., Farrant, K. and Wright, M (2011). Reform of the international monetary and financial system. Bank of England Financial Stability Paper No. 13, December 2011

(Επίκαιρα, 26/7-1/8/2012)
Διαβάστε περισσότερα »

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2012

Μια Επίκαιρη συνέντευξη που δεν δημοσιεύτηκε...


του Δημήτρη Καζάκη

ΕΡΩΤΗΣΗ: Η Κυβέρνηση έχει αποδεχθεί την άποψη του Βερολίνου και των Βρυξελλών ότι πρώτα θα δεσμευθεί για τα συγκεκριμένα μέτρα 11,5 δις. ευρώ μείωσης των δημοσίων δαπανών και μετά θα ζητήσει την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου. Συμβιβάζονται αυτά τα δύο ή είναι αντιφατικά;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Το αληθινά αντιφατικό είναι να ακολουθείς μια πολιτική, την πολιτική των μνημονίων, που σε έχει οδηγήσει στην χειρότερη και βαθύτερη ύφεση που αντιμετώπισε ποτέ η Ελλάδα και εσύ αντί να κάνεις τα πάντα για να την ξεφορτωθείς, ζητάς να επαναδιαπραγματευθείς για να την συνεχίσεις. Άλλωστε, τι να επαναδιαπραγματευθείς; Ολόκληρη η φιλοσοφία του μνημονίου είναι καταστροφική.

Για παράδειγμα σου λένε ότι πάσει θυσία πρέπει να αποκτήσεις πρωτογενές πλεόνασμα στον προϋπολογισμό; Γιατί; Διότι έτσι, λέει, θα αρχίσει να μειώνεται το δημόσιο χρέος. Μα το έλλειμμα...
του κρατικού προϋπολογισμού συμβάλει στην διαμόρφωση του δημόσιου χρέους ίσα με 8% κατά μέσο όρο ετήσια, ενώ το υπόλοιπο 92% είναι αυτοτροφοδοτούμενο από την πληρωμή τοκοχρεολυσίων. Επομένως, όσο πληρώνουμε τοκοχρεολύσια στο επίπεδο που πληρώνουμε σήμερα είναι αδύνατον να μην εκτοξεύεται ο δημόσιος δανεισμός, ακόμη κι αν έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα στον προϋπολογισμό. Από την άλλη, γιατί είναι απαγορευτικό αν αποφασίζαμε να έχουμε έναν ελεγχόμενα ελλειμματικό προϋπολογισμό για μια σειρά έτη προκειμένου να ενισχύσουμε με επενδύσεις την οικονομία μας; Το σημερινό επίπεδο επενδύσεων στην ελληνική οικονομία βρίσκεται σε τρέχουσες τιμές στο επίπεδο του 1995! Γι’ αυτό και η τεράστια ανεργία της τάξης του 23%, η οποία είναι σίγουρο ότι θα εκτιναχθεί ακόμη περισσότερο. Γιατί λοιπόν θα ήταν αμάρτημα καθοσιώσεως ένα πρωτογενές έλλειμμα στον προϋπολογισμό προκειμένου να ενισχυθούν οι επενδύσεις και να αρχίζει να μειώνεται η ανεργία; Το έλλειμμα αυτό κάλλιστα μπορεί να καλύπτεται όπως και τώρα, δηλαδή με έντοκα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου. Μόνο που στην περίπτωση αυτή το δανειακό κόστος θα μπορεί να ισοσκελίζεται από την ανάπτυξη της οικονομίας και των εισοδημάτων. Το βασικό πρόβλημα με τα μνημόνια δεν είναι ο τρόπος που υλοποιούνται οι στόχοι τους, αλλά οι ίδιες οι προτεραιότητές τους. Αν θεωρείς πώς μέσα σε μια τέτοια ύφεση προτεραιότητά σου είναι η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος, τότε είναι με μαθηματική ακρίβεια βέβαιο ότι θα καταλήξεις εδώ που βρίσκεσαι σήμερα. Αν όμως θέσεις ως κεντρική σου επιδίωξη την καταπολέμηση της ανεργίας και την αύξηση της σταθερής απασχόλησης για τον πληθυσμό, που είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος για να βγεις από την ύφεση, τότε αλλάζουν τα πράγματα. Τα μνημόνια δεν επιβλήθηκαν από τους δανειστές για να μπορέσει να ορθοποδήσει η χώρα, αλλά για να συνεχίσει να πληρώνει τα δάνειά της έστω κι αν βυθιστεί ανεπιστρεπτί σε βαθιά ύφεση. Γι’ αυτό και προτάσσουν τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Κι όταν η χώρα δεν θα μπορεί πλέον να πληρώνει και η ύφεση θα έχει μετατραπεί σε κατάρρευση, τότε οι δανειστές θα απαιτήσουν να πληρωθούν σε είδος. Όπως συμβαίνει σήμερα με τις αποκρατικοποιήσεις, δηλαδή το γενικό ξεπούλημα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Αν συμφωνήσει η Ευρωζώνη σε μία παράταση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής κατά δύο χρόνια, θα είναι εφικτή η επίτευξη των στόχων του ή οδηγούμαστε ούτως ή άλλως σε αδιέξοδο και χρεοκοπία της χώρας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ακόμη κι αν συμφωνήσει η ευρωζώνη σε παράταση του προγράμματος, τι θα έχουμε κερδίσει; Απολύτως τίποτε. Απλά θα έχουμε περισσότερα χρόνια ύφεσης και μαρτυρίου για την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο. Από αυτό το τούνελ δεν πρόκειται να βγούμε με μνημόνια και τρόικα, εκτός κι αν θέλουμε να δούμε την πατρίδα μας κατακομματιασμένη με τριτοκοσμικές ΕΟΖ, με διαλυμένη την εθνική επικράτεια και με έναν λαό εξαθλιωμένο μετανάστη στον τόπο του. Αυτή είναι η μόνη δυνατή κατάληξη υπό το καθεστώς που μας έχουν επιβάλει οι δανειστές και η ευρωζώνη μαζί με το ΔΝΤ. Όταν η κ. Λαγκάρντ σύγκρινε την Ελλάδα με τον Νίγηρα ήξερε τι έλεγε.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Στην περίπτωση που η χώρα αναγκασθεί να κηρύξει στάση πληρωμών στους ξένους δανειστές, θα υπάρξει και έξοδος της χώρας από το ευρώ ή αυτό δεν είναι αναγκαστικό;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η στάση πληρωμών προς τους ξένους δανειστές είναι αναγκαία γιατί είναι αδύνατο να πληρωθεί το δημόσιο χρέος που έχει συσσωρευτεί. Ότι κι αν σκαρφιστεί η τρόικα δεν μπορεί να κάνει βιώσιμο το δημόσιο χρέος, ιδίως μέσα σε συνθήκες τέτοιας οικονομικής δυσπραγίας και κατάρρευσης. Επομένως η παύση πληρωμών με παράλληλη καταγγελία του δημόσιου χρέους ως παράνομου με βάση τα προβλεπόμενα από το διεθνές δίκαιο και η μονομερής διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, είναι μια πράξη σωτηρίας για την χώρα και τον λαό της. Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο εντός της ευρωζώνης; Ούτε κατά διάνοια. Κι αυτό όχι γιατί οι εταίροι μας θα μας πετάξουν έξω, αλλά γιατί εμείς οι ίδιοι θα πρέπει να φύγουμε το ταχύτερο δυνατό προκειμένου να ανακτήσουμε την χαμένη μας εθνική ανεξαρτησία, αλλά και τα αναγκαία εργαλεία μακροοικονομικής πολιτικής που χρειαζόμαστε για την ανοικοδόμηση της χώρας. Πώς θα μπορέσουμε να αποκαταστήσουμε τα δημοσιονομικά μας ή τα πιστωτικά μας όταν έχουμε εκχωρήσει όλα τα μακροεργαλεία άσκησης πολιτικής με πρώτο το νόμισμα; Πώς θα μπορέσουμε να χρηματοδοτήσουμε μια άλλη πορεία της οικονομίας μας χωρίς δανεικά, αν δεν ανακτήσουμε το δικαίωμα έκδοσης εθνικού νομίσματος σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες; Πώς θα ελέγξουμε την εσωτερική κατάσταση της οικονομίας αν δεν επιβάλλουμε καθεστώς αυστηρών ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων, προϊόντων και υπηρεσιών;

ΕΡΩΤΗΣΗ: Η Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε πρόσφατα ότι δεν υπάρχει βεβαιότητα για τη μακροημέρευση του ευρώ. Προετοιμάζει το έδαφος για τη διάλυση του ευρώ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κανείς από τους μεγάλους που θέλει την διάλυση του ευρώ. Όμως δεν τρέφουν και αυταπάτες. Η ευρωζώνη είναι η μεγαλύτερη περιφερειακή αγορά σε προϊόντα, υπηρεσίες και κεφάλαια στον πλανήτη με απόδοση κερδών που ξεπερνά το 36% στην προστιθέμενη αξία. Ποσοστό κέρδους σημαντικά μεγαλύτερο από οποιαδήποτε άλλο κέντρο του ανεπτυγμένου κόσμου μαζί και της Βόρειας Αμερικής. Κανείς λοιπόν δεν προτίθεται να αφήσει να χαθεί μια τέτοια αγορά. Αυτό που διεξάγεται είναι ένας αγώνας επικυριαρχίας. Ποιος μέσα στην κρίση θα επωφεληθεί περισσότερο ελέγχοντας την ευρωζώνη. Η Γερμανία, ή οι ΗΠΑ; Οι Γερμανοί είναι πιο παραδοσιακοί. Επιδιώκουν να διαλύσουν ολόκληρη την ευρωζώνη, όλα τα κράτη-μέλη με εξαίρεση το δικό τους, σε περιφέρειες και να προσαρτήσουν τις πιο ζωτικές για την οικονομία τους με όρους αποικιοκρατίας. Η στρατηγική τους είναι να παραμείνει η ευρωζώνη και ευρύτερα η ΕΕ υπό την απόλυτη κηδεμονία τους και το ευρώ ένα κοινό νόμισμα που ελέγχεται αποκλειστικά από την Γερμανία. Αντίθετα, οι ΗΠΑ επιδιώκουν να επιβάλουν καθεστώς ανοιχτών θυρών και στην ευρωζώνη προς όφελος ενός ευρύτερου ενιαίου οικονομικού και πολιτικού χώρου που οι ίδιοι έχουν χαρακτηρίσει ευρωατλαντική κοινότητα. Όσο εντείνεται η κρίση του ευρώ και δοκιμάζεται η αρχιτεκτονική του, τόσο οξύνεται η αντιπαράθεση για τον έλεγχο των εξελίξεων, χωρίς να ξέρει κανείς που μπορεί να οδηγήσει.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Μπορεί να διατηρηθεί η Ευρωζώνη σε περίπτωση που η Ελλάδα αναγκασθεί να φύγει από αυτή ή θα επιταχυνθούν οι φυγόκεντρες δυνάμεις ου υπάρχουν;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Και ναι και όχι. Το ευρώ είναι ένα νόμισμα που δημιουργήθηκε υπό την προϋπόθεση ότι ποτέ η ευρωζώνη δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει την ύφεση και την κρίση χρέους που αντιμετωπίζει σήμερα. Με αυτή την έννοια η ευρωζώνη σήμερα είναι ένα πτώμα. Την κρατάνε παρά φύσει ζωντανή οι μηχανισμοί που έχουν στήσει οι ισχυροί. Το αν θα μπορέσει να επιβιώσει μετά μια πιθανή αποχώρηση της Ελλάδας εξαρτάται από τους υπόλοιπους λαούς των κρατών μελών. Όπως και να έχει αυτό που συμφέρει τόσο τον ελληνικό λαό, όσο και τους λαούς των άλλων κρατών μελών της ευρωζώνης, είναι η αποχώρηση της Ελλάδας να προκαλέσει ένα ντόμινο καταρρεύσεων που να μην επιτρέψει στο ευρώ και στην ευρωζώνη να επιβιώσουν. Μόνο έτσι μπορεί να δοθεί η ευκαιρία στους λαούς να θέσουν την ευρωπαϊκή ενότητα σε νέα βάση, στην βάση της συναδέλφωσης αληθινά κυρίαρχων, ισότιμων και ελεύθερων λαών.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ο γνωστός οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί προβλέπει ότι το 2013 θα έχουν την τέλεια παγκόσμια καταιγίδα. Συμφωνείτε;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όλα τα δεδομένα της παγκόσμιας οικονομίας αυτό δείχνουν. Δεν ξέρω αν πάρει την μορφή ενός παγκόσμιου κραχ σαν το 2008, αλλά το σίγουρο είναι ότι η καταστροφική δυναμική της παγκόσμιας κρίσης δεν έχει εκτονωθεί. Το 2011 ήταν μια χρονιά που σε πολλά έμοιαζε με την κατάσταση του 2007. Αν την σκαπουλάρουμε και δεν έχουμε τώρα το καλοκαίρι, ή το φθινόπωρο του 2012 ένα ακόμη μεγάλο κραχ, τότε είναι μάλλον σίγουρο ότι δεν θα το γλυτώσει η παγκόσμια οικονομία μέσα στο 2013. Το σημαντικό όμως δεν είναι να προβλέψουμε πότε και πώς θα εκδηλωθεί το επόμενο μεγάλο παγκόσμιο κραχ. Το σημαντικό είναι να καταλάβουμε ότι οι εσωτερικές αιτίες και οι δομές που γέννησαν το προηγούμενο κραχ παραμένουν ίδιες και απαράλλαχτες, ενώ οι πολιτικές που επιβάλλονται από τα παγκόσμια επιτελεία συσσωρεύουν ακόμη περισσότερο εκρηκτικό δυναμικό στην παγκόσμια οικονομία. Το κραχ λοιπόν είναι αναπόφευκτο. Όμως το χειρότερο απ’ όλα για τους λαούς και τις χώρες παγκόσμια είναι οι πολιτικές με τις οποίες οι ισχυροί προσπαθούν να ματαιώσουν ή να αναβάλουν ένα νέο παγκόσμιο κραχ. Είναι η πρώτη παγκόσμια κρίση για την οποία, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, το κυρίαρχο κατεστημένο δεν διαθέτει στρατηγική διεξόδου και είναι καταδικασμένο να επαναλαμβάνει τις ίδιες πολιτικές που πάνε την παγκόσμια οικονομία από κραχ σε κραχ. Μέχρι να καταλάβουν οι λαοί ότι πρέπει να πάρουν τις τύχες των χωρών τους στα χέρια τους και να επανεθνικοποιήσουν τους όρους λειτουργίας των οικονομιών τους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την παγκόσμια κρίση, είμαστε όλοι καταδικασμένοι να ζούμε με τον εφιάλτη του επόμενου κραχ.   

Η συγκεκριμένη συνέντευξη ζητήθηκε από το περιοδικό Επίκαιρα στις 18/7 και δόθηκε στις 23/7, αλλά για άγνωστους λόγους δεν δημοσιεύτηκε.
Διαβάστε περισσότερα »

Η Ελλάδα έχει εξετάσει σενάριο συντεταγμένης χρεοκοπίας – Εκπονήθηκε μελέτη για τις επιπτώσεις μια τέτοιας κίνησης – Επανέρχεται στο προσκήνιο ως λύση για την Ελλάδα στο διάστημα Νοεμβρίου- Δεκεμβρίου του 2012…..

από το bankingnews.gr
Η συντεταγμένη χρεοκοπία επανέρχεται στο προσκήνιο ως λύση για την Ελλάδα.
Σύμφωνα με αξιόπιστη πηγή το ελληνικό δημόσιο έχει εξετάσει μέσω μελέτης που εκπονήθηκε από διεθνή οίκο σε συνεργασία με συμβουλευτική εταιρία που συνεργάζεται ήδη με το ελληνικό κράτος το ενδεχόμενο συντεταγμένης χρεοκοπίας ως εναλλακτικό σενάριο.

Με βάση την ίδια πηγή η συντεταγμένη χρεοκοπία είναι ένας μηχανισμός 2 φάσεων τα στάδια της προεργασίας ώστε η χρεοκοπία να μην είναι άναρχη αλλά συντεταγμένη και η φάση της εκδήλωσης του φαινομένου της συντεταγμένης χρεοκοπίας.

Η φάση των σταδίων περιλαμβάνει τα εξής βασικά σημεία:.......


1)Θεσμική ενημέρωση της ΕΚΤ λόγω τραπεζών και πολιτικών  της Ευρώπης ώστε να τεθεί ένα χρονοδιάγραμμα συντεταγμένης χρεοκοπίας.

2)Δημιουργία τεχνικής κρίσης όπου η Τρόικα θα διακόψει την χρηματοδότηση αλλά ταυτόχρονα θα είναι διατεθειμένη η διακοπή της ροής κεφαλαίων να είναι σταδιακή.

3)Το κράτος κηρύττει μερική στάση πληρωμών δηλαδή ότι θα καταβάλλει μερικώς συντάξεις ή μισθούς.

4)Η ΕΚΤ διακόπτει κάθε άμεση χρηματοδότηση προς τις ελληνικές τράπεζες μειώνοντας την εξάρτηση τους από τα 73 δις περίπου στο μηδέν αλλά ταυτόχρονα θα κάλυπτε έμμεσα την ΤτΕ από το ευρωσύστημα. Το ELA θα εκτοξευόταν από 61 δις στα 130-135 δις ευρώ.
Οι τράπεζες δεν θα χρεοκοπούσαν από ρευστότητα.

5)Ξεκινάει θεσμική διεργασία στην Ευρώπη ώστε η Ελλάδα να ενταχθεί σε ειδικό καθεστώς έκτακτης κρίσης προτείνοντας την κυκλοφορία παράλληλα 2 νομισμάτων.
Κατά την φάση της εκδήλωσης του φαινομένου της συντεταγμένης χρεοκοπίας τρία είναι τα βασικά μελήματα:

Α)Η συμπεριφορά των καταθετών και το επιθετικό bank run που μπορεί να σημειωθεί. Σε αυτή την περίπτωση η ημερήσια και εβδομαδιαία ανάληψη μετρητών θα είναι διοικητικά καθορισμένη κατά τα πρότυπα της Αργεντινής ώστε να αποφευχθούν υπεραναλήψεις και κατάρρευσης της ρευστότητας των τραπεζών.

Β)Η  αποσταθεροποίηση του οικονομικού και κοινωνικού ιστού

Γ)Ο κίνδυνος εκτροπής και κοινωνικής έκρηξης.

Κατά την ίδια πηγή «η Ελλάδα στους επόμενους 2-3 μήνες θα δώσει την τελευταία μεγάλη μάχη.

Αν κερδίσουμε η προετοιμασία της συντεταγμένης χρεοκοπίας θα μείνει στην ιστορία αν χάσουμε την μάχη η χώρα θα πρέπει να έχει σχέδιο, εναλλακτικό σχέδιο».

Η ύπαρξη εναλλακτικού σχεδίου ή εξέτασης του σεναρίου της συντεταγμένης χρεοκοπίας είναι φυσιολογικό να έχει πραγματοποιηθεί για την Ελλάδα.

Ωστόσο μια χρεοκοπία όσο συντεταγμένη και αν είναι δεν παύει να είναι χρεοκοπία.

Ορισμένοι ξένοι θεωρούν ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να χρεοκοπήσει συντεταγμένα στο τελευταίο δίμηνοι του 2012.

Στο διάστημα Σεπτεμβρίου – Οκτωβρίου θα φανεί αν η χώρα σώζεται και πως ή δεν σώζεται και  ενεργοποιούνται τα εναλλακτικά σχέδια……

www.bankingnews.gr
Διαβάστε περισσότερα »