ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ MAXIMUM FM 16/05/2012

Aκούστε την συνέντευξη και τον σχολιασμό της τρέχουσας κατάστασης στον παρακάτω σύνδεσμο :

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ MAXIMUM FM

Διαβάστε περισσότερα »

Ανακοίνωση Ε.Πα.Μ.

Αγαπητοί συναγωνιστές,

Σας ενημερώνουμε για τη παναττική συγκέν-τρωση του ΕΠΑΜ στο ΚΥΒΕ Περιστερίου για τη Τετάρτη 23  Μαΐου και ώρα 7.οο' το απόγευμα με ομιλητή το Γ.Γ. του ΕΠΑΜ συν/στή Δημήτρη Καζάκη.

Σκοπός της συγκέντρωσης είναι η όσο το δυνατόν πληρέστερη ενημέ-ρωση των μελών και φίλων του ΕΠΑΜ για την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα.

Πιστεύουμε ότι η παρουσία όλων είναι απαραίτητη, ειδικά αυτές τις ''πονηρές'' μέρες που διανύουμε.

Καλούμε τους συντονιστές των πυρήνων να φροντίσουν για την κινητοποίηση συναγωνιστών και φίλων του Ε Π Α Μ.

Για την Πολιτική Γραμματεία

Κώστας Γιαννιώτης

πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Treuhand: To... Blitzkrieg των ιδιωτικοποιήσεων

Στην καρδιά του Βερολίνου, στη διασταύρωση των οδών Wilhemstrasse και Leipzigerstrasse, στέκει ακόμη ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα της ναζιστικής αρχιτεκτονικής. Εδώ κάποτε στεγαζόταν το αρχηγείο της περιβόητης Λουφτβάφε, της πολεμικής αεροπορίας με την οποία ο Χίτλερ πίστευε ότι θα μπορούσε να κατακτήσει την Ευρώπη.
Το κτίριο, σαν από θαύμα, παρέμεινε ανέπαφο από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς, για να φιλοξενήσει αργότερα κυβερνητικά κτίρια της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ). Στα μολυβένια χρόνια της δεκαετίας του ’50 μάλιστα πραγματοποιήθηκαν εδώ ορισμένες από τις πρώτες –και τελευταίες– συγκεντρώσεις ενάντια στη διαδικασία «σταλινοποίησης» που επέβαλε η ΕΣΣΔ.
Σχεδόν μισό αιώνα μετά, το αρχιτεκτονικό μεγαθήριο των ναζί, που κατασκευάστηκε για να αποτελέσει το μεγαλύτερο κτιριακό συγκρότημα στην Ευρώπη, θα στέγαζε και τη μεγαλύτερη «εταιρεία» της ιστορίας. Αμέσως μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και την ενοποίηση των δύο Γερμανιών, η περίφημη Treuhand (Τρόιχαντ), το ίδρυμα καταπιστευτικής διαχείρισης που ανέλαβε να ιδιωτικοποιήσει την περιουσία της πρώην Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας οργάνωσε μέσα από αυτά τα γραφεία ένα από τα μεγαλύτερα πειράματα στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ιστορία της ανθρωπότητας.
Για τους θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού, η Treuhand αποτέλεσε το πιο επιτυχημένο παράδειγμα μαζικής εκποίησης δημόσιας περιουσίας.

Για τους κατοίκους της Ανατολικής Γερμανίας, όμως, παραμένει ακόμη και σήμερα σύμβολο εθνικής διαπόμπευσης, οικονομικής εξαθλίωσης και διάρρηξης του κοινωνικού ιστού. Η δράση της Treuhand άφησε πίσω της εκατομμύρια ανέργους και μια διαλυμένη βιομηχανική βάση, ενώ δημιούργησε τη γερμανική εκδοχή των Ρώσων ολιγαρχών.
Ένα κράτος μέσα στο κράτος
Η Treuhand δημιουργήθηκε λίγους μήνες πριν από τη διάλυση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας από ομάδες αντικαθεστωτικών, όπως ο θεολόγος Γουόλφγκανγκ Ούλμαν, που δήλωναν ότι θέλουν να μοιράσουν την κρατική περιουσία στους πολίτες της Ανατολικής Γερμανίας με ένα σύστημα κουπονιών-μετοχών. Η συγκεκριμένη πρακτική λειτούργησε με σχετική επιτυχία στην πρώην Τσεχοσλοβακία, αλλά είχε καταστροφικές συνέπειες στη Ρωσία.

Οι επικριτές της Treuhand υποστηρίζουν ότι η δημιουργία της είχε ως στόχο το να επιτρέψει σε μικρές ομάδες από την ιδιότυπη οικονομική ελίτ της χώρας να αποκομίσουν τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη πριν από την αναμενόμενη ενοποίηση των δύο Γερμανιών. Όποια κι αν ήταν, όμως, τα αρχικά σχέδια των δη μιουργών της, φαίνεται ότι υπολόγισαν χωρίς το... Δυτικογερμανό ξενοδόχο.
Η εταιρεία εκποίησης θα ανδρωθεί την περίοδο που οι Ανατολικογερμανοί συνειδητοποιούν πως η ενοποίηση δεν αποτελούσε σύμπραξη δύο ισότιμων κρατών, αλλά «επιθετική εξαγορά» μιας χώρας από μια άλλη. Μάταια προειδοποιούσε ο Όσκαρ Λαφοντέν, ως αρχηγός τότε των Γερμανών Σοσιαλ δημοκρατών, ότι η λεόντειος ένωση θα οδηγούσε σε κατάρρευση της ανατολικογερμανικής οικονομίας. Η πίεση των οικονομικών ελίτ της Δυτικής Γερμανίας αλλά και του λαού της Ανατολικής δεν άφηνε περιθώρια για καθαρή σκέψη.

Ακόμη και οι πιο σκληροί επικριτές της οικονομικής ενοποίησης, όμως, δεν μπορούσαν να φανταστούν το ρόλο που θα έπαιζε η Treuhand και κυρίως τη δύναμη που θα αποκτούσε ακόμη και στο εσωτερικό των δυτικογερμανικών δομών εξουσίας. Υπό την καθοδήγηση του Χέλμουτ Κολ η νέα υπερ-εταιρεία στρατολογεί 3.000 υπαλλήλους, στήνει τα γραφεία της στο παλιό αρχηγείο της Λουφτβάφε και αναλαμβάνει αμέσως δράση για το ξεπούλημα του αιώνα. Αμέσως μετά τη δημιουργία της, η Treuhand αποτελούσε τη μεγαλύτερη επιχείρηση στον πλανήτη, αφού είχε στην ιδιοκτησία της 8.000 επιχειρήσεις, 40.000 εργοστάσια και καλλιεργήσιμες και δασικές εκτάσεις 4 εκατ. στρεμμάτων. Κυρίως, όμως, κρατούσε στα χέρια της τις τύχες 4 εκατομμυρίων εργαζομένων.
Προκειμένου να διαχειριστεί και να ξεπουλήσει τον πλούτο μιας ολόκληρης χώρας, η Treuhand μετατράπηκε σε ένα γιγαντιαίο γραφειοκρατικό μηχανισμό, ο οποίος ελέγχονταν σχεδόν εξ ολοκλήρου από Δυτικογερμανούς τεχνοκράτες και ο οποίος μόνο θεωρητικά έδινε λόγο στο γερμανικό υπουργείο Οικονομικών. Είναι χαρακτηριστικό ότι για τη λειτουργία του χρησιμοποιούσε εξοπλισμό και δίκτυα των Ενόπλων Δυνάμεων της πρώην Λαο κρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας – σχεδόν, δηλαδή, όπως θα έκανε και μια κατοχική δύναμη σε καιρό πολέμου.
                                        Τα κλεμμένα «ανταλλακτικά» της ΛΔΓ

Ο πρώτος διευθυντής της Treuhand υπολόγιζε ότι από τις ιδιωτικοποιήσεις θα μπορούσε να αποκομίσει περίπου 900 δις δολάρια, η πραγματικότητα, όμως, αποδείχτηκε ελαφρώς διαφορετική. Ύστερα από την αρχική εκποίηση των «φιλέτων» της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, τα στελέχη της Treuhand βρέθηκαν αντιμέτωπα με ανυπέρβλητα εμπόδια. Οι περισσότερες από τις δημόσιες επιχειρήσεις, ενώ προσέφεραν έστω με σχετική επάρκεια τις υπηρεσίες τους στους κατοίκους της Ανατολικής Γερμανίας, χρειάζονταν αναδιάρθρωση προκειμένου να σταθούν στις συνθήκες της αγοράς. Το κόστος, όμως, για μια τέτοια αιφνίδια αλλαγή ήταν κολοσσιαίο, καθώς οι υπό ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεις θα έπρεπε να επιδοτηθούν από το δημόσιο ταμείο της ενοποιημένης πλέον Γερμανίας. Ουσιαστικά, το Δημόσιο σήκωνε το βάρος της εξυγίανσης, με την Treuhand να λειτουργεί σαν μηχανισμός αναδιανομής πλούτου από το κράτος προς τους ιδιώτες.

Παράλληλα, η ενοποίηση των δύο γερμανικών νομισμάτων σε ισοτιμία ένα προς ένα –τη στιγμή που η αξία του δυτικογερμανικού μάρκου ήταν πενταπλάσια– είχε ως αποτέλεσμα οι ανατολικογερμανικές επιχειρήσεις να χάσουν την αγορά τους στην Ανατολική Ευρώπη και να βρεθούν αντιμέτωπες με ένα δυσβάσταχτο κόστος λειτουργίας.
Τα στελέχη της Treuhand, βλέποντας ότι υπό τις συνθήκες αυτές δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα ιδιω τικοποιήσεων, είτε προχωρούσαν σε αιφνιδιαστικές εκκαθαρίσεις, στέλνοντας δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους στην ανεργία, είτε έριχναν τις τιμές σε εξευτελιστικά επίπεδα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της κερδοφόρας εταιρείας λαμπτήρων Narva-Glühbirnen, η οποία πωλήθηκε στο συμβολικό αντίτιμο του 1 γερμανικού μάρκου!

Το σημαντικότερο πρόβλημα, όμως, ήταν ότι η Treuhand, από ένα σημείο κι έπειτα, έπαψε να πραγματοποιεί οποιονδήποτε ουσιαστικό έλεγχο για τα στοιχεία των αγοραστών και τις δυνατότητές τους να κρατήσουν εν ζωή τα πάλαι ποτέ μεγαθήρια της ανατολικογερμανικής οικονομίας. Δεκάδες μεγαλοαπατεώνες, που αγόρασαν κολοσσιαίες επιχειρήσεις έναντι πινακίου φακής με μοναδική υπόσχεση να μην προχωρήσουν σε μαζικές απολύσεις, πραγματοποίησαν αληθινό πλιάτσικο. Μόλις αναλάμβαναν τον έλεγχο, εκποιούσαν τα περιουσιακά στοιχεία των επιχειρήσεων και με τα χρήματα ενίσχυαν τις δικές τους εταιρείες. Ουσια στικά, οι παλιές επιχειρήσεις λειτουργούσαν σαν κλεμμένα αυτοκίνητα, από τα οποία οι νέοι «ιδιοκτήτες» αφαιρούσαν όλα τα πολύτιμα εξαρτήματα και άφηναν τον σκελετό να σκουριάζει σε κάποια χωματερή. Μόνο που στη συγκεκριμένη «χωματερή» κατέληγαν και χιλιάδες εργαζόμενοι.

Η κατάσταση έλαβε τρομακτικές διαστάσεις δύο μόλις χρόνια μετά την έναρξη των μαζικών ιδιωτικοποιή σεων, αναγκάζοντας την Treuhand να προχωρήσει στη μοναδική κίνηση που δεν θα μπορούσε κανείς να διανοηθεί: Να επανε θνικοποιήσει τις επιχει ρήσεις που είχε πουλήσει πριν από μερικούς μήνες. Μόνο το 1993 εθνικοποιήθηκαν τουλάχιστον 30 επιχειρήσεις, ενώ περισσότερες από 500 αγοραπωλησίες οδηγήθηκαν στη Δικαιοσύνη, με τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων να κατηγορούνται για απάτη, χρηματισμό στελεχών της ίδιας της Treuhand και άλλες βαριές κατηγορίες. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα ήταν ότι οι Γερμανοί φορολογούμενοι καλούνταν να πληρώσουν αρχικά για την εξυγίανση των δημόσιων επιχειρήσεων, οι οποίες πωλούνταν σε χαμηλές τιμές, και στη συνέχεια να τις αγοράσουν ξανά για να αποτρέψουν την ολοκληρωτική τους κατάρρευση. Το αποτέλεσμα συνήθως ήταν νέες απολύσεις, οι οποίες βάρυναν και πάλι τους φορολογούμενους μέσω των επιδομάτων ανεργίας και πρόνοιας.

Θεωρητικά, η Γερμανία είχε την ικανότητα να απορροφήσει το τεράστιο κόστος, καθώς αποτελούσε την τρίτη μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη, ενώ η πιστοληπτική της ικανότητα βαθμολογούνταν αδιάλειπτα με τα τρία Α των οίκων αξιολόγησης. Ακόμη κι έτσι, όμως, το πρόγραμμα ιδιωτικοποιή σεων μετατρεπόταν μήνα με το μήνα σε ακατάσχετη οικονομική αιμορραγία. Πολύ περισσότερο που οι τεχνοκράτες της Treuhand αδιαφορούσαν πλήρως για το πολυτιμότερο περιουσιακό στοιχείο της πάλαι ποτέ Ανατολικής Γερμανίας: Το υψηλά ειδικευμένο εργατικό δυναμικό, που ξεπερνούσε σε τεχνογνωσία ορισμένες από τις μεγαλύτερες οικονομικές υπερδυνάμεις της εποχής. Με την έπαρση του «οικονομικού κατακτητή», οι Δυτικογερμανοί θυσίασαν την επαγγελματική γνώση αρκετών γενεών – ίσως το μοναδικό αγαθό που παρήγαγαν εν αφθονία τα αυταρχικά καθεστώτα του ανατολικού μπλοκ.

                                          Βουτιά στη φτώχεια και την ανεργία

Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να καταγραφούν και στα μακροοικονομικά μεγέθη της ενοποιημένης –αλλά ουδέποτε ενωμένης– Γερμανίας. Μέσα σε λίγους μήνες από την ίδρυση της Treuhand, το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν στις περιοχές της Ανατολικής Γερμανίας συρρικνώθηκε κατά 30%, ενώ η ανεργία έφτασε από το 0% στο 20%. Για πρώτη φορά από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σημειώνονταν συγκρούσεις μεταξύ ομάδων εργαζομένων που διεκδικούσαν τις όλο και λιγότερες θέσεις εργασίας.
Προφανώς, η δράση της Treuhand δεν ευθύνεται για το συνολικότερο μαρασμό της Ανατολικής Γερμανίας. Η αιφνίδια και χωρίς προγραμματισμό μετατροπή μιας κατ’ όνομα «σοσιαλιστικής» οικονομίας σε καπιταλιστική αλλά και η ένωση δύο άνισων εταίρων χωρίς την ύπαρξη ενός συγκεκριμένου μηχανισμού για τη γεφύρωση του χάσματος θα οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια σε παρακμή το αδύναμο μέρος. «Έτσι φτάσαμε σήμερα να μιλάνε ορισμένοι για “άσπρους Γερμανούς” και “μαύρους Γερμανούς”», μου έλεγε παλαιότερα ο Λόταρ Μπίσκι, αντιπρόε δρος του κόμματος Die Linke. Σήμερα μια νοητή γραμμή χωρίζει ακόμη τους κατοίκους της Γερμανίας σε πολίτες δύο ταχυτήτων. Αν ζεις στην ανατολική πλευρά της πόλης, έχεις δύο φορές περισσότερες πιθανότητες να βρεθείς κάτω από το όριο της φτώχειας. Ο μισθός σου είναι αισθητά χαμηλότερος και το φάσμα της ανεργίας θα χτυπήσει πρώτα τη δική σου πόρτα. Μία στις δύο ανατολικογερμανικές μονογονεϊκές οικογένειες επιβιώνει αποκλειστικά χάρη στην κρατική ενίσχυση. Οι Ανατολικογερμανοί, μάλιστα, έμαθαν να διεκτραγωδούν την κατάστασή τους με ένα πικρό ανέκδοτο: «Τι θα πάρεις εάν διασταυρώσεις έναν Ανατολικογερμανό με ένα Δυτικογερμανό; Έναν υπερόπτη άνεργο».

Ενώ, όμως, οι παράγοντες της παρακμής της Ανατολικής Γερμανίας ποικίλλουν, η Treuhand παραμένει στα μάτια εκατομμυρίων Ανατολικογερμανών ως το απόλυτο σύμβολο της εθνικής ταπείνωσης. Τα παιδιά των Ανατολικοβερολινέζων, που κάποτε διαδήλωναν έξω από το παλαιό αρχηγείο της Λουφτ βάφε ενάντια στη «σταλινοποιήση» της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της πόλης τους, βρέθηκαν και πάλι έξω από το ίδιο κτίριο στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ο Detlev Carsten Rohwedder, ο πρώτος διευθυντής της Treuhand, θα τους έβλεπε προφανώς από κάποιο παράθυρο του γιγαντιαίου κτιρίου. Γνώριζε πολύ καλά ότι στο πρόσωπό του ο μέσος Ανατολικογερμανός έβλεπε τον εκπρόσωπο μιας άλλης Γερμανίας που συμπεριφερόταν στη χώρα του σαν κατακτητής. Αυτό που ίσως δεν γνώριζε είναι ότι λίγες εβδομάδες αργότερα, την 1η Απριλίου του 1991, θα δολοφονούνταν από άγνωστο οπλοφόρο στο σπίτι του στο Ντίσελντορφ – μια εκτέλεση που δεν εξιχνιάστηκε ποτέ, αλλά, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, φέρει την υπογραφή της Φράξια-Κόκκινος Στρατός.

Όπως συμβαίνει βέβαια συνήθως με την τυφλή δράση των τρομοκρατών, η δολοφονία του Rohwedder όχι μόνο δεν άλλαξε την καταστροφική πολιτική της Treuhand, αλλά την επιτάχυνε. Σε σύγκριση με την Birgit Breuel, που ανέλαβε τα ηνία από τα μέσα του 1991, ο πρώτος διευθυντής της Treuhand άρχισε να φαντάζει σαν μετριοπαθής μεταρρυθμιστής, εάν όχι... ακραιφνής κρατιστής. Επιβάλλοντας ακόμη πιο σφιχτά χρονοδιαγράμματα, τα οποία ήταν πρακτικά αδύνατο να καλυφθούν, η Breuel προχώρησε σε περισσότερες εκκαθαρίσεις επιχειρήσεων, ενώ ψαλίδισε περαιτέρω τους ελέγχους των υποψήφιων αγοραστών. Τρία χρόνια αργότερα, όταν η ίδια ξεβίδωσε την ταμπέλα της Treuhand από το παλιό αρχηγείο της Λουφτβάφε, σηματοδοτώντας την ολοκλήρωση των ιδιω τικοποιήσεων, ο απολογισμός ήταν τραγικός: Από τα 900 δις δολάρια που ανέμενε η Γερμανία από τις αποκρατικοποιήσεις, η Treuhand παρουσίασε χρέος 172 δις δολαρίων. Η χώρα απέκτησε 20.000 νέες ιδιωτικές επιχειρήσεις αλλά και 2,5 εκατομμύρια νέους ανέργους, αφού σχεδόν τρεις στους τέσσερις Ανατολικογερμανούς που εργάζονταν στις υπό ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεις βρέθηκαν στο δρόμο.

Μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια μια επιχείρηση κατάφερε να ισοπεδώσει τα όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς Γερμανών που πέρασαν από τη σφαίρα επιρροής της Μόσχας στη σφαίρα επιρροής των χρηματιστών της Φρανκφούρτης και των πολιτών του (δυτικού) Βερολίνου. Σήμερα στο κτίριο που φιλοξένησε τη ναζιστική πολεμική αεροπορία, τα κομματικά στελέχη της ΛΔΓ και την Treuhand στεγάζονται υπηρεσίες του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών. Και η διαδικασία «κατάκτησης» της Ευρώπης συνεχίζεται... με άλλα μέσα. 


 πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Το νέο παγιδευτικό δίπολο: εθνικισμός - αποεθνοποίηση

                            Λαοκράτης Βάσσης

A. Από τα μέσα περίπου της Μεταπολίτευσης η κρίσιμη αντίθεση εθνικισμός - αντιεθνικισμός επικαλύπτεται όλο και περισσότερο από το παγιδευτικό δίπολο: εθνικισμός υπό τον μανδύα του πατριωτισμού - αποεθνοποίηση υπό τον μανδύα του αντιεθνικισμού.

     Από το ένα άκρο οι εθνικιστές ιδιοποιούνται δίκην ιερατείου εθνικής ορθότητας τις εθνικές αξίες, την ιστορία και την παράδοσή μας, και από το άλλο οι αποεθνοποιητές ιδιοποιούνται δίκην ιερατείου αντιεθνικιστικής ορθότητας τις δημοκρατικές, τις προοδευτικές και τις αριστερές αξίες μας.

     Ομοιοτρόπως φερόμενοι, οι πρώτοι ενοχοποιούν ό,τι αποκλίνει από την εθνική τους ορθότητα ως ύποπτο εθνικής μειοδοσίας και οι δεύτεροι ενοχοποιούν ό,τι το ελληνικό ως ύποπτο εθνικισμού, επιδιδόμενοι σε λαθροχειρικές επικαλύψεις του μεγάλου πολιτικού, ιδεολογικού και πολιτιστικού κενού του τόπου μας.

B. Προσπερνώντας το ιστορικό της διαμόρφωσης αυτού του νέου δίπολου, απλώς θα σημειώσω πως με την πτώση της χούντας και την ήττα της φαιάς ιδεολογίας της μετεμφυλιακής «εθνικοφροσύνης», καθόλου άσχετης με τα απολιθωματικά στερεότυπα της πάντοτε προβληματικής εθνικής ιδεολογίας μας, άρχισε, έστω και με συντηρητικά βήματα, η κριτική υπέρβαση της παρελθοντοκεντρικής μας νοσηρότητας σε μια κατεύθυνση δημοκρατικού εκσυγχρονισμού της Πολιτείας μας και της Παιδείας μας.
     Για τις δημοκρατικές μας δυνάμεις, η κριτική αναδιατύπωση της εθνικής ιδεολογίας μας, ιδιαίτερα των πολιτιστικών της οριζουσών, ήταν διαρκές ζητούμενο από την προδικτατορική ακόμη περίοδο, όπως φαίνεται και στη μεγάλη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1964 (Παπανδρέου - Ακρίτας - Παπανούτσος).
     Ειδικότερα για την Αριστερά, με την παράδοση του «Εκπαιδευτικού Ομίλου» και του ΕΑΜικού πατριωτισμού (βαθύτατα πολιτιστικού, διεθνιστικού, δημοκρατικού και ουμανιστικού), η κατάκτηση μιας σύγχρονης εθνικής στρατηγικής, απαλλαγμένης από τις παρενέργειες των εθνικιστικών, εθνοκεντρικών και ελληνοκεντρικών στερεοτύπων, ήταν και είναι πάντοτε συνυφασμένη με τον κεντρικό πυρήνα της ιδεολογίας της. Και είναι μόνο μια ακραία εκσυγχρονιστική της εκδοχή που με πρόσχημα την κριτική αποδόμηση αυτών των στερεοτύπων έχει αναγάγει σε άθλημά της τον αποδομητικό λόγο, ενοχοποιώντας ακόμα και την αναφορά σε θέματα όπως η εθνική ταυτότητα, ο πατριωτισμός, η ιστορική μας συνέχεια και πολύ περισσότερο η ελληνικότητα.

Γ. Ο εθνικιστικός πόλος, που συμπεριλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα φαιών μικρορευμάτων σκέψης και εθνοφοβικών αντιλήψεων, εκφραζομένων πολιτικά από τον ΛΑΟΣ, δεν μπορεί να αρθρώσει διεισδυτικό λόγο... ιδεολογικής ηγεμονίας και ανησυχητικής πολιτικής απήχησης, χωρίς προφανώς να υποτιμώνται, υπό ύποπτες προϋποθέσεις, οι κίνδυνοι εκκόλαψης του «αυγού του φιδιού».
     Αν δεν συντρέξουν τέτοιες προϋποθέσεις, με το στίγμα των κληρονόμων των ιδεολογιών του Μεσοπολέμου (φασισμός - ναζισμός) και της μετεμφυλιακής «εθνικοφροσύνης», χωρίς τις παλιές προσβάσεις τους στην κρατική και παρακρατική εξουσία, χωρίς τον προνομιακό πολιτικό ρόλο... για τις βρώμικες δουλειές που τους επιφύλασσε ο δυτικός «ηγεμών» κατά τη διπολική και ψυχροπολεμική περίοδο, αλλά και με τις εκλεκτικές τους συγγένειες με τα νεοφασιστοειδή της Ευρώπης, οι εθνικιστές δεν μπορούν να υπερβούν την πατριδοκαπηλική γραφικότητα και τον «αμυντικό» εθνοφοβικό πολιτικό, ιδεολογικό και πολιτιστικό λόγο, αυτόχρημα απωθητικό και οριακό.
     Δεν είναι, γι' αυτό, καθόλου τυχαίο που ο Καρατζαφέρης «στρογγυλεύει» και «φιλτράρει» πονηρά τον πολιτικό του λόγο, για να συναντηθεί οριζοντίως με τις πατριωτικές ευαισθησίες, τις αγωνίες ή και τις φοβίες του λαού μας σ' αυτήν τη δύσκολη ιστορική συγκυρία.
     Με όποια όμως παραλλαγή, δεν μπορεί να κρύψει τους ενδότερους πυρήνες της ιδεολογίας του, όπου μεταξύ άλλων είναι κυρίαρχα, άλλοτε ρητά και άλλοτε υπόρρητα, όλα τα νοσηρά στερεότυπα της παρωχημένης εθνικής ιδεολογίας μας.

Δ. Ο καινοφανής αποεθνοποιητικός πόλος, με τις προνομιακές προσβάσεις στα μεγάλα τηλεοπτικά μέσα, στα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, στα πανεπιστήμια, στους ιδεολογικούς μηχανισμούς της Πολιτείας μας, αλλά και με την οριζόντια δικτύωση των ultra εκσυγχρονιστών της αριστερής και της νεοφιλελεύθερης διανόησης, είναι ο ιδεολογικά κυρίαρχος σ' αυτό το κρίσιμο γύρισμα των καιρών, σε πλήρη πάντοτε συμφωνία με τα «νεοταξικά» προτάγματα της παγκοσμιοποίησης.
     Η θορυβώδης αυτή διανόηση στοχεύει με επιστημονικοφανή, προοδευτικοφανή και αριστεροφανή ταχυδακτυλουργία όχι στην κριτική αναδιατύπωση της «εθνικής ιδεολογίας» μας, αλλά στην περιφρονητική αποδόμηση των συντεταγμένων της. Όχι στην απαλλαγή από τις παγιδευτικές παρενέργειες των εθνικιστικών, εθνοκεντρικών και ελληνοκεντρικών στερεοτύπων, αλλά στην απορριπτική αποδόμηση του ιστορικού και πολιτιστικού βάθους της εθνικής μας ταυτότητας. Όχι στην κριτική ανάγνωση της πολύ σύνθετης ιστορικής μας συνέχειας, προφανώς όχι γραμμικής και αχρονικής, αλλά στη «νεωτερική» και ανιστόρητη άρνησή της. Όχι, εντέλει, στην κριτική απελευθέρωση της σκέψης μας και της ματιάς μας από όλες τις ιδεολογηματικές ακρότητες στη θεώρηση της υπερτρισχιλιετούς ελληνικής περιπέτειας, αλλά στην απαξιωτική αποδόμηση της ίδιας της ελληνικής περιπέτειας.
     Πολύ συχνά μοιάζει να αντικαθιστά, ως αντεστραμμένο είδωλό της, την παλιά «εθνικοφροσύνη» στον ρόλο της.
     Γιατί δεν αρκείται σε μια άλλη θεώρηση του Ελληνισμού, σε κάθε περίπτωση δικαιωματική... ακόμα κι αν είναι προκλητικά αιρετική, αλλά, αυτοαναγορευόμενη σε ιερατείο «αντιεθνικιστικής», «νεωτερικής» και «προοδευτικής» ορθοφροσύνης, ενοχοποιεί συλλήβδην τις διαφορετικές απόψεις ως ύποπτες εθνικισμού το λιγότερο, χρησιμοποιώντας τον Καρατζαφέρη, που αν δεν υπήρχε... θα τον εφεύρισκε, ως «σκιάχτρο» και ως «αγιαστούρα» στο κάκιστο παιγνίδι της κυνικής ιδεολογικής τρομοκρατίας επί των αντιπάλων της. Έχουν δε πάρει τόση φόρα κάποιοι κεκράκτες της, που δεν σέβονται ούτε μεγέθη όπως ο Μίκης Θεοδωράκης.
     Δεν είναι όμως αυτό το μείζον, όσο κι αν είναι σημαντικό, αλλά το ότι επιχειρεί με επιστημονικοφανείς «λαθροχειρίες» να περάσει την «ορθότητά» της στην Παιδεία μας -εκεί δηλαδή όπου θεμελιώνεται (ή αποδομείται διά του ουδετεροποιητικού αποχρωματισμού της) η εθνική συνείδηση των ελληνοπαίδων- ανοίγοντας, αν δεν αφυπνιστεί ο συντριπτικά πλειοψηφικός μεταξύ των παγιδευτικών αυτών «πόλων» πνευματικός κόσμος του τόπου μας, τον ασκό του Αιόλου και επιτείνοντας την ήδη επικίνδυνη σύγχυση του τόπου μας, που βρίσκεται μπροστά σε ένα από τα πιο ομιχλώδη σταυροδρόμια της νεώτερης ιστορίας του.

Ε. Και είναι αυτός ο συντριπτικά πλειοψηφικός και ευρέος ιδεολογικού φάσματος πνευματικός κόσμος που καλείται, με πυξίδα προσανατολισμού τα αξιακά φορτία της μακραίωνης πνευματικής μας παράδοσης, να διεμβολίσει το παγιδευτικό δίπολο της «ελληνοκεντρικής τύφλωσης» και της «αντιελληνοκεντρικής αχρωματοψίας», βάζοντας τέρμα τόσο στη νόθα και παραπλανητική επικάλυψη της πολιτικής, πνευματικής και πολιτιστικής μας ζωής όσο και στην εκατέρωθεν ασκούμενη ιδεολογική τρομοκρατία... από τους «ιδιοκτήτες του έθνους» και τους «ιδιοκτήτες της προοδευτικότητας».
     Με ανοιχτή σκέψη και πίστη στην ανοιχτή κοινωνία, από τη μια να υψώσει φράγμα για να μην αναδυθούν τα φαιά ιδεολογήματα του εθνοφυλετικού βυθού και από την άλλη να αποκαλύψει τον βαθύτατα αντιδραστικό χαρακτήρα της προοδευτικοφανούς αποδόμησης της ιστορίας μας και της ταυτότητάς μας, συνεισφέροντας, όπως έχει ευθύνη, στη χάραξη μιας μακρόπνοης πολιτιστικής στρατηγικής, που θα αποτελέσει τη στέρεη βάση για την κριτική αναδιατύπωση της τόσο αναγκαίας εθνικής μας στρατηγικής στη δύσκολη ανηφοριά του 21ου αιώνα.
     Οι καιροί δεν είναι καλοί. Άνοιξαν και ανοίγουν μεγάλα θέματα και μεγάλα μέτωπα το ένα μετά το άλλο. Κι εμείς, έχοντας ξοδέψει με περισσή αφροσύνη τη μεγάλη ευκαιρία της Μεταπολίτευσης, τον υλικό και τον άυλο πλούτο μας, βρισκόμαστε απαράσκευοι και ξαρμάτωτοι στη δίνη μιας βαθιάς και γενικευμένης κρίσης, που είναι πρωτίστως πολιτιστική, όπως πολύ πειστικά το επισήμανε σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη ο καθηγητής Αδαμάντιος Πεπελάσης, οικονομολόγος ο ίδιος. Γι' αυτό και η αντιμετώπισή της, η έξοδός μας από τη βαθιά και γενικευμένη κρίση που δοκιμάζει τις αντοχές μας, προϋποθέτει πολιτιστική αφύπνιση, πολιτιστική πυξίδα και πολιτιστικό συναγερμό των πνευματικών δυνάμεων του λαού μας. Γιατί μόνο έτσι θα αφήσουμε πίσω μας όλα τα «βαρίδια», μαζί και το παγιδευτικό δίπολο του εθνικισμού και της αποεθνοποίησης, που δεν μας αφήνουν να ανοίξουμε περπατησιά προς το μέλλον.

- Να βρούμε την ψυχή μας, να κρατηθούμε από την ψυχή μας, για να μπορέσουμε να πάμε μπροστά, μνημονεύοντας, όπως μας συμβουλεύει ο Οδυσσέας Ελύτης, Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη... αλλά και τραγουδώντας με τον Μίκη «Άξιον Εστί» και «Ρωμιοσύνη»!

πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Επιστολή προς ΣΥΡΙΖΑ

Προς τον πρόεδρο της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ – Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο

κ. Αλέξη Τσίπρα

Κύριε Πρόεδρε,

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (ΕΠΑΜ) ανταποκρινόμενο στην ανοικτή πρόσκληση της διαδικασίας διαλόγου που ζητήσατε, με σκοπό να υπάρξουν προτάσεις για τον απεγκλωβισμό της χώρας από τις πολιτικές του μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων, θα ήθελε να ξεκαθαρίσει το εξής:

Ριζική λύση στα σημερινά αδιέξοδα που οικοδομήθηκαν από το καθεστώς δουλοπαροικίας του χρέους και τη βαθειά ύφεση στην οποία οδήγησαν σκόπιμα οι πολιτικές των μνημονίων, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη ριζική αναθεώρηση των σχέσεων της χώρας με την ΕΕ και την συντεταγμένη και με σχέδιο έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη, που θα δώσει τη δυνατότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Ωστόσο, παίρνοντας ως δεδομένη την καλή σας πρόθεση, μπορούμε να σας προτείνουμε άμεσα μέτρα ανακούφισης του ελληνικού λαού και ενίσχυσης της διαπραγματευτικής ισχύος της χώρας, με σκοπό να αντιμετωπιστούν τα πιο οξυμένα προβλήματα και αδιέξοδα:

1.     Άμεση διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων και του Κατοχικού Δανείου και  η ανάδειξή τους σε βασική διεκδίκηση της χώρας όχι μόνο απέναντι στη Γερμανία, αλλά και απέναντι σε όλη την Ε.Ε. στα πλαίσια του δόγματος της  Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης.

2.     Χρειάζεται να αποκατασταθούν οι κοινωνικές αδικίες και η αγοραστική δύναμη του εργαζόμενου πληθυσμού στο επίπεδο πριν την επιβολή του πρώτου μνημονίου στις 5 Μαΐου 2010. Χωρίς αυτήν την αποκατάσταση δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους ανακούφιση μισθωτών και συνταξιούχων, αλλά και της εσωτερικής αγοράς, ώστε να υπάρξει ξανά πραγματική αύξηση του τζίρου των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

3.     Αποκατάσταση του εργατικού δικαίου και όλων των εργασιακών  και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που φαλκιδεύτηκαν, υπονομεύθηκαν και καταργήθηκαν από την προσφυγή στο Μηχανισμό στήριξης και την Τρόϊκα.

4.     Μετατροπή του ΟΑΕΔ σε ταμείο ασφάλισης κατά της ανεργίας με τον επαναπροσανατολισμό του συνόλου των πόρων  του στην πραγματική στήριξη των ανέργων, με το επίδομα ανεργίας στο 80% του βασικού μισθού για ολόκληρη την περίοδο της ανεργίας και τη πλήρη κατοχύρωση κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων των ανέργων.

5.     Την εδώ και τώρα εκδίωξη των τριών μόνιμων επιτροπών κηδεμονίας της χώρας (ομάδας κρούσης του κ. Ράιχενμπανχ, μόνιμη επιτροπή επιτήρησης προϋπολογισμού, μόνιμη επιτροπεία  ΔΝΤ στην Τράπεζα της Ελλάδας με επικεφαλής τον κ. Μπομπ Τρα).

6.     Την άμεση αποκατάσταση της Δημοκρατικής και Συνταγματικής τάξης της χώρας με την κατάργηση του νόμου περί ευθύνης των υπουργών, τη μετατροπή σε διαρκές  ιδιώνυμο  αδίκημα της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος και την καθιέρωση της απλής αναλογικής.

7.     Δημόσιος έλεγχος στο πιστωτικό σύστημα δεν νοείται χωρίς την άμεση εθνικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδος, με την ίδια μεθοδολογία που ακολούθησε η κυβέρνηση των Εργατικών για την εθνικοποίηση της τράπεζας της Αγγλίας το 1945. Μόνο έτσι θα μπορέσει να αποκατασταθεί η κλοπή από τα ταμειακά διαθέσιμα των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου και των Ασφαλιστικών Ταμείων και να απαλλαγεί η χώρα από την κερδοσκοπική συμπεριφορά της Τράπεζας της Ελλάδος.

8.     Τη δημόσια εκκαθάριση των ενεργητικών του τραπεζικού συστήματος, ώστε να μάθουμε πώς χρησιμοποιήθηκαν οι καταθέσεις του ελληνικού λαού και πώς κινήθηκαν κεφάλαια και χρήμα διαμέσου των τραπεζών. Μόνο έτσι μπορεί να αποκτήσουμε σαφή εικόνα της κατάστασης του τραπεζικού συστήματος και να σταματήσουν οι κρατικές χορηγίες χωρίς αντίκρισμα και η μεταφορά του χρέους και των ελλειμμάτων των τραπεζών στον κρατικό προϋπολογισμό.

9.     Διαγραφή όλων των ιδιωτικών δανείων νοικοκυριών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων που αντικειμενικά πλέον δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν, με πρώτη προτεραιότητα στα αγροτικά χρέη. Όπως έγινε τέσσερις φορές στο παρελθόν από το ελληνικό κράτος για να αντιμετωπισθεί η οικονομική ύφεση.

Ως προς την αντιμετώπιση του Δημόσιου χρέους της χώρας οφείλουμε να επισημάνουμε τα εξής:

α) Η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου λόγω της διάρθρωσης και του χαρακτήρα του ελληνικού χρέους δε θα αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα ούτε θα ενισχύσει την διαπραγματευτική ισχύ της χώρας. Αυτό που χρειάζεται είναι μια ανοιχτή Επιτροπή Δημοσιονομικού Ελέγχου του Δημόσιου Ταμείου ώστε να μάθουμε πώς χρησιμοποιήθηκε το Δημόσιο χρήμα και σε όφελος ποιών.

β) Η έννοια του μορατόριουμ δεν έχει καμία εφαρμογή σε περίπτωση του ελληνικού Δημόσιου χρέους, το οποίο απαρτίζεται από αξιόγραφα (ομόλογα). Τα αξιόγραφα είτε δεν τα πληρώνεις, είτε τα ανταλλάσεις με νέα αξιόγραφα. Η μετάθεση της ημερομηνίας πληρωμής ιδίως αν γίνει μονομερώς ισοδυναμεί με αθέτηση πληρωμών. Στην ιστορία μορατόριουμ υπήρξε μόνο μία φορά από τον Ρούσβελτ το 1936 όπου το Αμερικανικό κράτος επέβαλε μορατόριουμ σε αμερικανικές τράπεζες.

Αυτό που μπορεί να γίνει άμεσα με το δημόσιο χρέος είναι:

1. Να διατηρηθεί το «κούρεμα» του P.S.I. καταγγέλλοντας ως απολύτως καταχρηστική την πληρωμή χρηματοοικονομικών ανταλλαγμάτων και εγγυήσεων σε ξένους και ντόπιους τραπεζίτες, ύψους 80 δις ευρώ τουλάχιστον.

2. Να εξαιρεθούν του «κουρέματος» τα ομόλογα των Ασφαλιστικών Ταμείων, των Ν.Π.Δ.Δ. και των  μικρο-ομολογιούχων.

3. Να ζητηθεί η άμεση καταστροφή από την Ε.Κ.Τ. των ελληνικών κρατικών ομολόγων και εγγυήσεων, ύψους 120 δις ευρώ, που διατηρεί η Ε.Κ.Τ. στα χαρτοφυλάκιά της, όπως έχει την υποχρέωση να κάνει και περιοδικά πράττει για τους «τοξικούς» τίτλους των ιδιωτικών τραπεζών.

4. Να καταγγελθεί η πρώτη σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης, όχι μόνο για τους καταχρηστικούς όρους και το λεόντειο χαρακτήρα της, αλλά και για το γεγονός ότι δεν μπορεί πλέον να εκπληρωθεί, με υπαιτιότητα των δανειστών της χώρας (από τα 110 δις που υποχρεώνονταν να εκταμιεύσουν, εκταμίευσαν μόνο τα 74 δις). Με βάση την αθέτηση των συμβατικών υποχρεώσεων των κρατών μελών της Ευρωζώνης, το ελληνικό Δημόσιο απαλλάσσεται πλήρως και των δικών του υποχρεώσεων. Ενώ το ποσό που έχει ήδη δοθεί στη χώρα μπορεί να διεκδικηθεί ως συνδρομή (βοήθεια και όχι δάνειο) της Ευρωζώνης προς την Ελληνική Δημοκρατία με βάση το άρθρο 122 της Συνθήκης της Λισσαβώνας που προβλέπει υποχρέωση των κρατών μελών της Ευρωζώνης να συνδράμουν άλλο κράτος – μέλος όταν το τελευταίο αντιμετωπίζει κατάσταση ανωτέρας βίας, όπως είναι η σημερινή κρίση «που δεν αποτελεί Ελληνική ιδιαιτερότητα αλλά κρίση ευρωπαϊκή και σε ευρωπαϊκό πλαίσιο πρέπει να αναζητηθεί λύση», σύμφωνα με τους ισχυρισμούς σας. Με τον τρόπο αυτό το Δημόσιο χρέος της χώρας μπορεί άμεσα να κατέβει στα 72 δις ευρώ και να μπορεί να εξυπηρετηθεί μέσω εγχώριου δανεισμού με έντοκα Γραμμάτια. Επιπλέον κάνει την Δεύτερη Δανειακή Σύμβαση παντελώς αχρείαστη και επομένως άνευ αντικειμένου. Τέλος, ο κρατικός προϋπολογισμός χωρίς το βάρος των τοκοχρεολυσίων και των δαπανών  μετατροπής του κράτους σε κομματικό φέουδο, μπορεί να εξασφαλίσει τον ισοσκελισμό του από την πρώτη κιόλας ημέρα. Χωρίς την ανάγκη συμπίεσης μισθών συντάξεων και κοινωνικών δαπανών.

Εάν θεωρηθεί σκόπιμο μπορούμε να συμβάλουμε με αναλυτική περιγραφή τρόπου και της μεθοδολογίας εξορθολογισμού του κράτους υπέρ του δημοσίου συμφέροντος και του λαού.

Το ΕΠΑΜ μπορεί να συμμετέχει και να στηρίξει με όλες του τις δυνάμεις μόνο  μία κυβέρνηση Παλλαϊκού Μετώπου που θα έχει ως βασικούς της στόχους:

α) Την ανάκτηση και κατοχύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας απέναντι σε κάθε επιβουλή.

β) Την ανατροπή του συνόλου των δεσμεύσεων σε βάρος της χώρας και του λαού.

γ) Τη καθολική τιμωρία των ενόχων της τραγωδίας που βιώνει η χώρα και ο λαός της.

δ) Τη συντεταγμένη και με σχέδιο έξοδο της χώρας από το ευρώ, ώστε να υπάρξει δυνατότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης με όρους δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

ε) Την προκήρυξη Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης με μοναδικό σκοπό τη σύνταξη και ψήφιση νέου αυθεντικά δημοκρατικού Συντάγματος για τη χώρα.

Ωστόσο είμαστε διατεθειμένοι για το καλό του λαού και της χώρας, να βοηθήσουμε στην εξειδίκευση και πρακτική υλοποίηση των προτάσεων που σας καταθέτουμε.

                                                              

Αθήνα 8 Μαΐου 2012

Η Κεντρική Πολιτική Εκλογική Επιτροπή του Ε.ΠΑ.Μ. 

Διαβάστε περισσότερα »

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΟ ΧΩΝΙ

Προς τους αρχηγούς των κομμάτων και εν δυνάμει Πρωθυπουργούς της χώρας

• Προς Αντώνη Σαμαρά και Ευάγγελο Βενιζέλο

Κύριοι, οφείλετε να αναγνωρίσετε τη λαϊκή εντολή και να συμμορφωθείτε. Αυτοί που σας αποδοκίμασαν είναι περισσότεροι από αυτούς που σας έμειναν και αυτό είναι κάτι που οφείλετε να αναγνωρίσετε. Τους δείξατε τη λογική σας και ο λαός την απέρριψε. Για να αποφύγει λοιπόν η χώρα την ακυβερνησία, οφείλετε να στηρίξετε τους πολλούς. Να καταγγείλετε το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση που υπογράψατε χωρίς να ρωτήσετε τους Έλληνες που (αποδεδειγμένα πλέον σήμερα) διαφωνούσαν. Σήμερα αποδεικνύεται ότι πράξατε ενάντια σ’ αυτό που θέλει ο λαός.
Μέχρι τις 5 Μαΐου μπορούσατε να επικαλείστε το επιχείρημα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Σήμερα αποδεικνύεται ότι είστε μια κοινωνική μειοψηφία. Πρέπει να συμμορφωθείτε και να καταγγείλετε τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις. Αυτό θέλουν οι πολλοί. Από εσάς, μια μειοψηφία, εξαρτάται η ακυβερνησία ή μη της χώρας. Οι πολλοί αποφάσισαν και εσείς πρέπει να ακολουθήσετε τους πολλούς. Αν έχετε στοιχειώδη δημοκρατική ευαισθησία…

• Προς Αλέξη Τσίπρα

Κύριε Τσίπρα, οφείλετε να μείνετε σταθερός στις προεκλογικές δεσμεύσεις σας και να υιοθετήσετε ως κόκκινη γραμμή την καταγγελία του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης. Ζητήσατε σήμερα από τους κυρίους Σαμαρά και Βενιζέλο να πάρουν πίσω τις υπογραφές τους στις επιστολές υποτέλειας.
Οφείλετε να ζητήσετε και την ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ από τη χώρα της ομάδας Ράιχενμπαχ καθώς και την ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ της νέας Ομάδας Δράσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που εγκαταστάθηκε ΜΟΛΙΣ ΕΧΘΕΣ στα ελληνικά υπουργεία, προκειμένου να συντονίσει το «μεταρρυθμιστικό έργο» και να παρακολουθεί την εκτέλεση του προϋπολογισμού. Να σημειωθεί ότι η νέα πολυπληθής ομάδα ήρθε στην Ελλάδα την επομένη των εκλογών.
Την ημέρα δηλαδή που (όπως υπολόγιζαν) όλοι θα ασχολούνταν με την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης και η έλευσή τους θα γινόταν στα κρυφά. Αλλωστε, δε μας ενημέρωσε και κανείς!
Επικουρικά σας αναφέρουμε ότι προβλέπεται ακόμη η ΑΜΕΣΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ μιας νέας ΟΜΑΔΑΣ ΜΟΝΙΜΗΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ.
Και φυσικά υπάρχει ήδη εγκατεστημένη στην Τράπεζα της Ελλάδας και άλλη επιτροπή του ΔΝΤ υπό τον Μπομπ Τράα.
Κύριε Τσίπρα, βρισκόμαστε υπό κατοχή και σας έχουμε ακούσει να το φωνάζετε. Είναι έξυπνο το να ζητάτε να πάρουν πίσω τις υπογραφές τους. Περιμένουμε να φωνάξετε και για την ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ των επιτροπών κατοχής της χώρας. Μέχρι αύριο το πρωί…
Για Το ΧΩΝΙ,
Δημήτρης Καζάκης,
Μάνος Κακλαμάνος,
Γιώργος Χριστοφορίδης

Διαβάστε περισσότερα »

ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Φίλες και φίλοι, συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Η Κεντρική Πολιτική Εκλογική Επιτροπή του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου ευχαριστεί όλους τους φίλους και τα μέλη,  που στρατεύτηκαν ανιδιοτελώς στην πρώτη αυτή μεγάλη μάχη που κληθήκαμε να δώσουμε, συμμετέχοντας στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012, δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό, παρά τις αντίξοες συνθήκες, τις δυσκολίες και τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν στη διάρκεια αυτού του αγώνα.

Το αποτέλεσμα μπορεί να μη δικαίωσε τις προσδοκίες μας και τη προσπάθειά μας. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας απογοητεύει. Τα αναπόφευκτα λάθη, η απειρία, τα πενιχρά μέσα που είχαμε στη διάθεσή μας, ο ελάχιστος χρόνος, λιγότερος από τρείς εβδομάδες, που δεν μας επέτρεψε να αναπτύξουμε την οργάνωση και τον μηχανισμό στήριξης της μάχης, καθώς και ο σχεδόν από παντού αποκλεισμός της φωνής μας, όπως και οι λογικές της χαμένης ψήφου που τελικά επικράτησαν, στάθηκαν τα κύρια εμπόδια στην ευόδωση των προσπαθειών και του αγώνα μας.

Παρ’ όλα αυτά βγαίνουμε από αυτή τη μάχη με ψηλά το κεφάλι, πιο έμπειροι και καλύτερα οργανωμένοι, έχοντας κερδίσει ακόμα μεγαλύτερη γνωριμία με την  ελληνική κοινωνία (περίπου 60.000 Έλληνες μας τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους), παρόλο που δεν καταφέραμε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη ευρύτερων μαζών. Μπορούμε έτσι  να συνεχίσουμε τον σκληρό αγώνα που έχουμε μπροστά μας στις ακόμα πιο δύσκολες ημέρες που έρχονται, από καλύτερες θέσεις και οφείλουμε να τον δώσουμε ενωμένοι και πιο δυνατοί. Εξ’ άλλου, οι εκλογές δεν αποτελούσαν ποτέ για το Ε.Πα.Μ. αυτοσκοπό, αντίθετα ο αγώνας μας συνίσταται στη κινητοποίηση του μεγαλύτερου κομματιού του ελληνικού λαού για την ανατροπή του καθεστώτος κατοχής και οι εκλογές δεν αποτελούν παρά μόνο μια στιγμή στον αγώνα αυτό, μια μάχη μόνο, που οφείλαμε να δώσουμε.

Ο πόλεμος συνεχίζεται και θα έχει διάρκεια.

Σήμερα συνεδριάζουν οι Εκλογικές Επιτροπές και τις αμέσως επόμενες ημέρες θα συνεδριάσει το Εθνικό Συντονιστικό Συμβούλιο του Ε.Πα.Μ. για να προχωρήσουμε σε βάθος την εξέταση του αποτελέσματος, τον εντοπισμό των λαθών και των παραλήψεών μας και τη χάραξη της από εδώ και μπρος στρατηγικής μας για τη περαιτέρω πορεία του αγώνα μας.

 Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΠΑΜ

Διαβάστε περισσότερα »

Το μόνο μας όπλο!!!

Διαβάστε περισσότερα »

Ανακοίνωση E.ΠΑ.Μ : Χρεοκρατία και κάρτα του πολίτη

Το καθεστώς της χρεοκρατίας και των μνημονίων, δηλαδή οι εδώ υπηρέτες της παγκόσμιας ελίτ των τοκογλύφων αποβλέπει στην ονομαζόμενη «Κάρτα του πολίτη» για την παγίωση της κατοχής και της εξαθλίωσης του Ελληνικού λαού.

 Μας λένε προσχηματικά ότι με αυτήν θα διασυνδέονται ηλεκτρονικά όλες οι υπηρεσίες του Δημοσίου, θα ενσωματωθούν ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, εκλογικό αριθμός, διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης, κάρτα διέλευσης διοδίων, κάρτα δημότη, αλλά και δεδομένα που έχουν σχέση με την υγεία (ηλεκτρονικός ιατρικός φάκελος), ώστε ο πολίτης να εξυπηρετείται παντού και «χωρίς γραφειοκρατία». Επίσης στο μέλλον σχεδιάζεται να ενταχθεί και η ηλεκτρονική «υπογραφή» των πολιτών. 

Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, εάν το μαύρο μέτωπο των μνημονιακών δυνάμεων πάρει αυτοδυναμία, στόχος είναι να ψηφιστεί μέσα στο καλοκαίρι και η «έξυπνη κάρτα» και να ενεργοποιηθεί. Είναι ολοφάνερο ότι θα πρόκειται για μια υπερκάρτα η οποία θα αντικαταστήσει όλες τις κάρτες, τα βιβλιάρια, τα διαβατήρια και τις αστυνομικές ταυτότητες λίαν συντόμως. Το τελικό όνομά της θα είναι «ηλεκτρονική κάρτα του πολίτη».

Αυτή η κάρτα του πολίτη είναι ακριβώς η ολοκλήρωση των υποδομών της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης».

Η αποθέωση των δομών της αιχμαλωσίας και υποδούλωσης των λαών στους εκμεταλλευτές επικυρίαρχους.

Φυσικά η ευρύτατη και παγκόσμια χρήση αυτού του όρου, αποτελεί έναν ευφημισμό και μια μάσκα αφού στην ουσία πρόκειται για ηλεκτρονική δικτατορία και παγκόσμια ηλεκτρονική τυραννία. Ο στόχος είναι η ελαχιστοποίηση των λαϊκών ελευθεριών, ο έλεγχος των συνειδήσεων και η απονέκρωση των ατομικών και κοινωνικών αντιδράσεων.

 ΕΜΕΙΣ ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΟΥ ΑΠΟΒΛΕΠΕΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ

 ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ -  ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΥΡΑΝΝΙΑ - ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Διαβάστε περισσότερα »

Επείγον : Έκκληση προς τα μέλη του Ε.ΠΑ.Μ για την αποτροπή νοθείας των εκλογικών αποτελεσμάτων .......

Επειδή είναι πολύ πιθανό να υπάρξει νοθεία σε ότι αφορά την καταμέτρηση ψήφων την Κυριακή των εκλογών , παρακαλούμε τα μέλη και τους φίλους του  ΕΠΑ.Μ να τιμήσουν την ιδιότητά τους ως μέλη-φίλοι και να βοηθήσουν στον αγώνα που δίνει το μέτωπο την κρίσιμη μέρα της 6ης Μαϊου δηλώνοντας συμμετοχή  ως εκλογικοί αντιπρόσωποι ( στο mail του Ε.ΠΑ.Μ Κορυδαλλού ή τηλεφωνώντας μας) .

Είναι επιτακτική  ανάγκη να μπορέσουμε να είμαστε παρόντες σε όσα περισσότερα εκλογικά κέντρα της περιοχής μας γίνεται, για να αποτρέψουμε την προσπάθεια φίμωσης του Ε.ΠΑ.Μ.

Το Ε.ΠΑ.Μ είμαστε όλοι εμείς ,με την δραστηριοποίησή μας θα μπορέσει να προχωρήσει ,με την παθητικότητά μας όχι.Μην είσαι θεατής, δράσε!!!!!!

Διαβάστε περισσότερα »

Πρόσκληση : Τετάρτη 2 Μαϊου στην Πλατεία Ελευθερίας στον Κορυδαλλό ...

Διαβάστε περισσότερα »

Κεντρική προεκλογική συγκέντρωση την Πρωτομαγιά.Θα είμαστε όλοι εκεί!!!

ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

  

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ στην ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 

του ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΥ του «ΟΧΙ»

(Ε.ΠΑ.Μ. - Δημοκρατική Αναγέννηση και Κινήματα Πολιτών)

  

στο ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ

  

Πλατεία ΑΓ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ (ΜΕΤΡΟ), στις 7:00 μμ

  

Βασικός Ομιλητής: ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ 

Επικεφαλής του Ε.ΠΑ.Μ. για την προεκλογική εκστρατεία

και υποψήφιος Βουλευτής στη Β' Αθηνών  

Διαβάστε περισσότερα »